13-10-06

How Ventje met Anneke²

Wij zeggen altijd dat we een paar geworden zijn door gebrek aan sneeuw en dat was ook zo.

Kerstvakantie 1985. Anneke was net 19 geworden en vertrok zoals elk jaar in Brussel-Zuid met de slaaptrein op skivakantie met een jongerenorganisatie. Dat deed ik al een aantal jaar en meestal was het richting Italië met een grote bende. Dat beviel me prima, niet in het minst omwille van die knappe Italiaanse skimonitoren natuurlijk. Ondertussen kende ik al heel wat mensen die ook jaar na jaar meegingen. Dat jaar had ik echter beslist om eens een andere bestemming uit te kiezen en ging ik naar Zwitserland. Het bleek deze keer slechts een klein groepje te zijn, zeven meisjes en twee jongens. Dat kan meevallen maar ook tegenvallen natuurlijk. Twee gezichten, het koppeltje E. en E.,  waren mij al bekend van vorige vakanties, dus so far so good. De rest van het gezelschap werd in de trein zorgvuldig gemonsterd en voorlopig goed bevonden. (Al had die andere jongen wel een groot hoofd, zeg!)

Ter plaatse aangekomen bleek dat we bij het hotel twee grote appartementen ter beschikking hadden, één voor de jongens en één voor de meisjes. Logies waren dus meer dan in orde, alleen waar was de sneeuw? Om echte sneeuw te zien (buiten de zwarte brij vlak bij het hotel), moesten we de bus in naar een gletsjer en dat konden we niet elke dag doen, dus werden er andere activiteiten georganiseerd: wandelen, wandelen en veel babbelen, en als je veel babbelt dan leer je elkaar al snel beter kennen. Dus al snel wist ik dat Ventje ook in de buurt van Antwerpen woonde, dat hij bijna 24 was en een fervent klimmer. Ventje was door de andere jongen ondertussen al gewaarschuwd over mijn reputatie van lichtontvlambaar op het vlak van vakantieliefjes. Ja, ik geef toe, dat was een zwak van mij. Ik was licht ontvlambaar en het was allemaal heel onschuldig, alhoewel hij deed alsof ik een mannenverslindster was. Niet dus, gewoon snel verliefd. Daar is niks mis mee, toch ?

Ik was ondertussen op de hoogte van het feit dat Ventje in feite door zijn moeder was meegestuurd om "eindelijk" eens een lief te vinden, want met al dat klimmen elk weekend, had hij daar geen tijd meer voor. Nu ja, van het één kwam het ander en na veel gebabbel en gepraat, een beetje flirten (u weet wel, vallen op de skipist wanneer hij voorbij komt, zodat hij je kan oprapen - mannen zijn soms zoooo doorzichtig), en een beetje aanmoediging van mijn kant, volgde op kerstdag 1984 de eerste kus en vanaf dan zijn we een paar. Iedereen dacht en zei dat het niet lang zou duren: ik nog veel te jong en nog aan het studeren, hij veel te oud, etc, etc., but they were wrong !

Vijf jaar later trouwden we en dat is vandaag precies 16 jaar geleden !

Proficiat, schatje, en bedankt voor alles !

13:14 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-09-06

Afwisseling

 

 

De ene dag is de andere niet. Gisteren sprongen de tranen mij in de ogen telkens ik mijn hand door mijn pluizige haren streek en het resultaat van maandenlang haarspaartijd tussen mijn vingers zag. Het gaat snel. Op nog geen week tijd, moet ik alweer naar mijn pruik grijpen. De onrechtvaardigheid ervan, dat het mij weer moest overkomen, terwijl de dokter mij nogmaals bevestigde dat het bij deze chemo écht écht heel zelden voorkomt dat je je haar verliest. Het gevoel van machteloosheid te weten dat je toch weer bij dat kleine percentage hoort dat pech heeft. Waarom ik weer? Frustraties, angst, wanhoop overheersen op die dagen.

Maar niet vandaag. Vandaag loopt mijn hart over van liefde. Vreemd hoe dat gaat, met die liefde. Ze geraakt nooit op. Integendeel. Soms voel ik hoe mijn hart overstroomt en denk ik dat het zal breken van geluk en liefde voor mijn kids en mijn Ventje (en voor onze Zwette natuurlijk ook, zoals bekend de liefste kat van de wereld ).  Ze moeten veel doorstaan en doen dat veelal zonder morren. Het zijn schatten, stuk voor stuk en ieder op zijn eigen manier en dat kan nooit genoeg gezegd worden. Liefste huisgenootjes, ik hou zielsveel van jullie !

17:44 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-08-06

Home alone

Iedereen is de deur uit. Een heel weekend lang het huis voor mij alleen. De kids zijn gaan logeren bij oma en opa en Ventje lief is voor een weekend naar Nederland met gelijkgestemde "heroes" uit de virtuele wereld van computerspellen. Een real life meeting met virtuele speelkameraadjes. So he says. Neen grapje, ik vertrouw hem wel en trouwens hij heeft zijn handen al meer dan vol genoeg aan mij.  Ik hoop voor hem dat het een beetje meevalt en dat het a) geen wallebakken en nachtbrakers zijn want dat is Ventje ook niet en b) ze ook nog over iets anders kunnen praten dan over spelletjes. Alhoewel? Da's misschien net de bedoeling.

Maakt dus dat ik het hele huis én onze Zwette vandaag en morgen voor mij alleen heb. Het voelt toch maar vreemd en stil aan. Overdag gaat het nog, maar vanavond en vannacht zal het toch een beetje eng zijn, denk ik. Al die lege kamers. Ik denk dat onze Zwette vannacht geluk zal hebben en mijn bedje mag komen verwarmen. Anders mag hij nooit naar boven, maar als het baasje van huis is, kunnen we wel een en ander door de vingers zien ...

Een zee van tijd en niet al te veel energie; daar moet ik het mee doen dit weekend. Ik was eerst van plan om eens met de grove borstel door de rommel te gaan maar bij nader inzicht ga ik nu vooral géén nuttige dingen doen, alleen dingen waar ik zin in heb. Dat wil zeggen: een beetje schilderen, muziek spelen, lezen, voor de tv hangen én eten (hahaha!) en misschien een beetje gaan wandelen als het weer goedgezind is. We zien wel... Niks moet, alles mag... Zalig...

15:07 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-07-06

Voor en na

Maar 't zijn niet dezelfde besjes natuurlijk....

Duh ...

 

 

16:24 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-07-06

Damned mosquitos...

Note: Day-to-day stuff is perfectly qualified for all eyes, even little ones, so...

 

Ik ben een zeef. Mijn benen krijgen meer en meer de allures van een vergiet. Het gebied onder de computertafel is dezer dagen de geliefkoosde plek van steekbeesten allerhande. Warm en een beetje donker vanwege de rolluiken dicht en af en toe smakelijk vlees dat voorbij komt. Als ik een mosquito was zou ik het ook wel weten.  Computeren en bloggen doe je hier dus niet langer zonder risico. De gemiddelde blogpartij levert mij en mijn huisgenootjes een zestal muggenbeten op en de periode tussenin worden dus gevuld met zalfjes, geïrriteerd gekrab, bloed opdeppen en véél jeuk ! Gek word ik ervan ! Ik ben principieel tegen die chemische muggenverdelgerspullen maar aangezien die stomme beesten zich zo goed camoufleren dat ze onvindbaar zijn voor meppende handen en kranten, rest mij geen enkele andere mogelijkheid meer. Bij deze zijn ze gewaarschuwd. Damned mosquitos !

 

 

12:15 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-07-06

Fasten your seatbelts.

There are some slight disturbances afffecting this blog. The same ones we managed to overcome before, so I'm sure I'll succeed again in beating this little problem.  Since I do not want to move house again, some changes will have to be made right here to maintain the all too necesary steadiness in my life, whilst keeping open my direct communication lines with the rest of the world. First option would be to write in English from now on. Could even be en français, or vielleicht eben auf Deutsch??? Whatever you prefer: my dungeon for a brain could sure do with some language practice and I am sure alle of these languages are still  in there somewhere. Chinese has slipped through the brain maze for good I'm afraid, so I won't even suggest using that. ;-)

Second option is to move my blog to another blog provider and start over completely. I'm not very keen on this en it will only possible, if you all solemnly swear to follow where I go. No use writing for an audience that isn't there or that doesn't know you. Am I demanding too much? Probably. I really don't have that much to add anyway. Vanity strikes again ! Well, if you like me, you'll follow and if you don't, you won't. Simple as that.

Major advantage of me writing in English would be that my Aussie girlfriend could finally understand what all the jibberish nonsense I put on these pages, is about. She'll have a right good laugh about it too, Laughing with those "silly belgians"..

So, it's up to you. Let me know what you think I should do.... Or rather let me know what YOU would do.

You have three days to think about it cause we won't be back until Sunday Evening...

Lots of fun and lots of love!

01:31 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-07-06

Grrrrrrr....

Het is zo ver. Veel te warm, veel te druk, geen rust. Werkt stevig op mijn humeur moet ik zeggen. Ik denk dat ik niet mee ga naar Centerparcs. Een heel weekend voor mij alleen, zonder kids, zonder rommel en gezaag...

Sounds like heaven ...

15:24 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-07-06

Summerblogging

Het is een steeds weerkerend feit (sprak zij, alsof zij al jaaaaaren blogde): in de zomer wordt er gewoon minder geblogd. Geen tijd omwille van vakantie, geen vrije PC beschikbaar ook omwille van vakantie, geen rust om na te denken ook omwille van vakantie of gewoon geen zin omwille van buiten beter enz. Ik merk het ook wel op andere blogjes als ik mijn blogronde doe. Ja, ja, ik kom nog wel bij jullie lezen, al laat mijn "reactievermogen" wel wat te wensen over. Hebt u hem?

In de vakantie verloopt alles hier volgens een totaal ander tempo, andere regels, andere gewoontes. Niet altijd beter, want structuurloos als ik ben, is de vakantietijd helemaal een geweldig excuus om niets aan te vangen tenzij genieten en de tijd laten passeren. Maar we zijn er vorige week toch in geslaagd om een uitstapje naar Antwerpen te maken met Zoontje. We wilden onder meer naar de Olifant van de sultan gaan kijken maar waren duidelijk een dag te vroeg en kregen op de Toeristische Dienst enkel raadselachtige omschrijvingen. Pfff, belachelijk zene, want op de flyers en alle andere info stond duidelijk vanaf 6 juli. Geen olifant gezien dus. Wel de Fnac en stuff... Verder ben ik vrijdag nog een paar winkels binnengestapt om naar de solden te gaan kijken. Zoals gewoonlijk vind ik dan helemaal niets. Ik weet niet waarom ik mezelf het telkens opnieuw aandoe om tussen die rekken op zoek te gaan naar dat ene kledingstuk dat ik zowiezo tijdens het gewone koopseizoen al niet vond, wegens ongeschikt voor mijn rond figuur. Een moderne vorm van zelfkastijding. Ik ben er wel achter gekomen dat ik nu toch al vlot in een maatje minder kan, maar het mogen er nog twee minder, meer zijn. Kan u nog volgen? Een omslachtige manier om te zeggen dat er nog wel wat kilootjes af mogen.

Dit gezegd en geschreven zijnde ga ik maar aan de slag. Ik heb me voorgenomen om vandaag eens een goeie deuk in het huishouden te geven zodat ik me de rest van de week met een gerust geweten opnieuw aan het luilakken kan overgeven.

Liefs,

08:49 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-06-06

Tussentijds verslag

We zijn halverwege mijn drukke week.Schattebolleke zit op feestje nr. 2 voor vandaag. De rest van de familie heeft net de pannenkoeken met appel binnengesmikkeld. De cadeautjes zijn allemaal gekocht. De benedenverdieping is opgeruimd. De was staat te draaien, de strijkmand loopt over. Straks nog zo'n 25 fruitspiesjes maken voor Schattebolleke, die morgen haar verjaardag in de klas viert. Ze is jarig in juli en wil per se meehelpen aan die spiezen, dus dat zal iets voor na achten worden...

Alles verloopt volgens schema en toch ben ik de hele dag al zo "krikkel als kweetniewa" en ik kon echt geen reden vinden. Maar nu weet ik het weer. Morgen is het donderdag en staat het ziekenhuisbezoekje op het programma. Hoezeer ik er ook in geslaagd ben om de voorbije maand mijn gedachten gefocused te houden op leuke dingen, en alhoewel ik mij nog steeds prima voel, komen de zenuwen nu toch wel opzetten. Laat dat bloed van mij terug goed zijn, please, please, please ! Ik denk dat ik mijn kaarsje ga aansteken. Kunnen jullie aub nog eens je duimpjes in de lucht steken? Ik vraag het vaak, ik weet het, maar je weet nooit of het helpt....

Alvast een dikke kus !

19:16 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-06-06

Duifkruid in de avondzon...

18:05 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Rozenboog vanaf de andere kant...

 

Met op de achtergrond mijn favoriete plaatsje op de schommel in de avondzon...

17:58 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Rozenboog in de zon....

17:55 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Akelei in de tuin

17:45 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-06-06

Wassen en stuff

Gisteren stond in het teken van wassen en schrobben. Eerst een nieuwe wasmachine gaan kopen. Winkel binnen en buiten, dat mens wist niet waar ze het had en had waarschijnlijk nog nooit zo snel een wasmachine verkocht, maar ik had natuurlijk eerst mijn licht opgestoken op het internet. Volgens Test-Aankoop geven bijna alle wasmachines goede wasresultaten, dus op dat vlak maakt het merk niet veel uit. Blijkbaar moet je gewoon geluk hebben dat je geen maandag-exemplaar binnen krijgt. Ik heb dus een Whirlpool gekocht omdat we daar vorige keer zo lang mee gedaan  hebben. Kostte maar een beetje meer dan de herstelling van het oude. Morgen wordt het al geleverd. Ik ben benieuwd.

Na het wasmachiengedoe maar een start gemaakt met de schoonmaak van het zwembad. We hebben zo'n zwembad(je) met opblaasbare rand bovenaan. Normale mensen maken dat proper als ze het opruimen in de herfst, maar ventje hield dat toen na 15 minuten voor bekeken en heeft het daarna gewoon "bijeengefrommeld" en ergens in het tuinhuis gekieperd. Ik moet jullie zeker niet vertellen hoe dat eruit zag toen het er terug uitkwam? Onder constant gezaag van de kids ("Is het al klaar, mama" en "wanneer kunnen we zwemmen?" en "kan je het al vullen?") heb ik het grootste deel van de namiddag en de avond op handen en knieën doorgebracht om het centimeter voor centimeter schoon te maken. Oh ja, de kinderen hebben ook geholpen. Voor 5 minuten, dan was voor hen de lol eraf. Ja, voor mij ook, zei ik toen, maar ondertussen willen jullie het al wel klaar hebben.Maar het beste moet nog komen. Toen het eindelijk schoongemaakt en wel op zijn plaats stond en we konden beginnen met vullen, bleek er een fit te zijn in de bovenrand en een reparatie-kit dat hebben we natuurlijk niet. Dus seffens eerst naar de kinesist, dan effe naar Wijnegem iets gaan halen, dan om de reparatiekit. Ook nog langs Dreamland voor cadeaubonnen voor verjaardagsfeestjes en langs de Colruyt. Dan zwembad repareren (hopelijk), vullen, kids ophalen, alles klaarmaken voor Schattebolleke die naar een sleepover-birthday party mag, eten koken, eten en  hopelijk daarna met een boekje in de tuin....

Voor zaterdag: wassen, wassen, wassen ...

Voor zondag: strijken, strijken, strijken....

*cynisch*: Joepie 't is weekend !

08:31 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-06-06

Arré lap !

De wasmachinehersteller is net buiten. Kogellagers en weerstand kapot. Prijs van de herstelling: 450 euro. Allo Jos, daar heb ik bijna een nieuw voor ! Buiten dus met dat duur spul en gaan shoppen voor een nieuwe wasmachine na 3,5 jaar. Da's toch niet meer normaal he ! 't zal in ieder geval geen AEG meer zijn...

Mag ik nu eens héél hard roepen?

12:51 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-06-06

Day-to-day and day by day living

We nemen het leven zoals het komt. Alsof we een andere keus hebben !  Dit weekend was gevuld met triviale dingen: Zoontje die aan het rotzooien was in een hommelnest en dus gestoken werd. Zoontje die besliste om zijn pennenzak uit te kuisen in de lavabo boven, waardoor die nu onder de inktvlekken zit. Het wasmeubel in kwestie is een IKEA-kunstof ding en nu moet ik dus zien dat ik er dat nog afkrijg. Verder zijn de examens/proefwerken in aantocht en moet er dus ondervraagd worden: zinsleer voor Zoontje en tafels drillen bij Engeltje tot ze er bijna gek van werd (en ik ook). Dan als klap op de vuurpijl heeft mijn wasmachine het gisterenavond (weer eens) begeven. Dan denk je dat je met een duurder merk langer voortkan (AEG). Het ding is 3,5 jaar oud en ondertussen al twee keer grondig stuk geweest. De eerste keer (pomp kapot) was gelukkig nog in garantie, maar deze keer is het grondig denk ik. Ik kom in de badkamer en ruik verbrand rubber en dacht nog "onze buurman maakt het nu wel erg bont", tot ik zag dat de zekering gesprongen was en dus ofwel droogkast ofwel wasmachine de geest had gegeven. Het was dus de wasmachine. Ze deed niets meer en er zat nog een wasje in en kon ik het hele spul laten aflopen in tupperware potjes. Er kwam nog wel een melding op het display, maar vanaf de startknop werd ingedrukt, sprong de zekering. Soit, donderdag komen ze ze herstellen. Benieuwd wat dat weer zal kosten ? Gelukkig had ik zaterdag nog net ondergoed en sokken gewassen, want wat is een mens als hij geen proper ondergoed heeft?    Het is in ieder geval de laatste keer dat ik mij laat vangen aan het kopen van duurdere merken. Ze worden tegenwoordig toch in dezelfde fabrieken gemaakt als de goedkopere en mijn vorig wasmachientje van Whirlpool heeft het dertien jaar zonder problemen volgehouden. Stofzuiger idem dito. Ook nog geen twee jaar en wordt nu al bijeengehouden met tape. But who cares, zolang we maar blijven consumeren niewaar?

Wat nog? Manlief heeft zich het hele weekend bezig gehouden met het snoeien van de hagen. Dat heeft hem zoet gehouden want wij hebben er veel, heel veel en dan is hij nog niet eens begonnen aan de lange ligusterhaag langs de weg. Ons Schattebolleke heeft gezaagd omdat ze zich verveelt. En ik? Ik heb eigenlijk zo goed als niks gedaan wegens te moe. Ik denk dat ik nog altijd aan het bekomen ben van mijn overdreven inspanningen voor de communie.Tot vandaag dan.

Vandaag ruimen we de rommel op (in het weekend begin ik daar niet meer aan wegens te frustrerend), doen we boodschappen en betalen we rekeningen.

Maar eerst ga ik mijn schoteltje ravioli met spinazie en ricotta binnenspelen.

12:49 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

31-05-06

Slaap

De laatste dagen ben ik weer met geen stokken uit bed te krijgen. Ik denk dat het dat rotweer is. Ja, ik weet het er is al genoeg over gezaagd en gezeverd, maar het is en blijft rotweer. Als ik 's ochtends mijn eerste oog opentrek, hoor ik de regen tokkelen op het dak, wentel ik me wat dieper in mijn donsdeken en blijf vastbesloten liggen. Het is te koud daarbuiten. Te nat ook. Te winderig ook. Rond deze tijd van het jaar zou de zon 's ochtends gefilterd op mijn dekbed moeten schijnen. Het gezang van merels en lijsters zou me door het OPEN raam tegemoet moeten komen. Niets van dat alles deze ochtend. Alleen onze Zwette die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door uit ons Engeltje haar kamer te komen toen ik mijn wankelend lijf naar het toilet begaf. Hij hoort immers helemaal niet boven te zijn ! Maar ik heb het hem vergeven toen hij me luid spinnend aankeek. Ik heb mijn sanitaire stopje gepleegd en heb hem zachtjes op mijn dekbed gedrapeerd en dan ben ik er zelf ook terug ingekropen, eventjes. Het moest maar niet zo'n rotweer zijn. Na !

11:00 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-05-06

Waarom ?

Waarom trap ik toch telkens in dezelfde val? De val van opruimen en poetsen voor er bezoek komt.

Van mijn propere vloeren, opgeruimde en cleane kitchen, geboend toilet, opgeruimde kinderkamers en speelgoeddozen, en het gemanicuurde tuintje (voor mijn doen toch) viel een half uur na aanvang van het communiefeest, en 25 paar beregende schoenen later, niets meer te merken.

Dus, mijn vraag, waarom doen we dat toch? Is het omdat ze anders zouden denken dat wij in een stal leven? OK, dat is soms waar, nu bijvoorbeeld: NA het feest, maar dat is dan toch ook eigenlijk HUN schuld, van het bezoek. Of is het omdat ik wil laten zien dat ik niet mislukt ben als moeder, vrouw en vooral huisvrouw? Pfff, dat imago valt zowiezo meteen in duigen als ze het behangpapier in de inkomhal zien dat onze Pinkie zaliger er zo grondig heeft afgekrabd en dan spreek ik nog niet van de beschreven en betekende muren en deurstijlen in het salon, met dank aan Zoontje en Engeltje (Schattebolleke zou zoiets nooit doen), de dringend aan schilderen toe zijnde muren, en de versleten zetels.  Of wat te denken van de rommel die - uit het zicht weliswaar - netjes opgestapeld werd in het bureau? Of de onafgewerkte traphal, waar het behangpapier er half op en half af hangt omdat mijn Engeltje telkens ze naar boven gaat er een stukje afscheurt. Nu ja, het moet er toch af. Of de deur van onze badkamer - de vroegere badkeuken- die angstvallig wordt dichtgehouden omdat de buitenmuur ervan dringend hersteld moet worden zodat de verf langs de binnenkant er niet meer afbladdert?

Conclusie: mijn imago is waarschijnlijk reeds lang om zeep. Dus blijft de vraag, waarom doe ik dat toch altijd? Des te pijnlijker omdat ik vandaag weer van voren af aan kan beginnen. *zucht*

11:41 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |