14-08-06

Stormachtige zeezoenen en prachtige wolken

We zijn gaan lopen van de kust. De eerste week bijna omvergewaaid en de tweede week uitgeregend. We waren het zo beu dat we maar een dagje eerder zijn teruggekomen. Voordeel: ik hoef  morgen (moederdag bij ons) niet zoals vorig jaar voor dag en dauw op te staan om alles bij elkaar te zoeken en heel dat appartement opgekuist te krijgen voor half elf. Ik kan gewoon rustig uitslapen. Als ik de opgestapelde rommel in de hal vergeet, tenminste. Nadeel: ik kan vanavond geen bad meer nemen. Wij hebben hier enkel een douche en met deze temperaturen was een ligbad een zalige luxe...

Dus, wat hebben we gedaan? Gelezen, véél gelezen. Ventje heeft zelfs vier (!) boeken uit en da's een absoluut record. Ok, ik geef toe, het waren de eerste vier Harry Potters, dus dat verklaart veel. De kinderen hebben forten gebouwd. We hebben elke dag op blote voeten onze strandwandelingen gemaakt, zelfs met wind tegen. We zijn zelfs twee keer op het strand in de zon kunnen gaan liggen ! Verder veel geld uitgegeven om onze boekenvoorraad aan te vullen, om koffietjes te drinken, en wat uitstapjes. Papieren bloemen gemaakt die we bijna niet hebben kunnen "verkopen", ...

... én stormachtige zeezoenen naar jullie gegooid natuuurlijk !

Was het dan allemaal slecht ? Neen, natuurlijk niet. Ik heb nog nooit zo goed de wolken kunnen bestuderen, zoals ze laag van over zee kwamen aanwaaien. Een zee die elke dag wel drie keer van tint veranderde. Daar kan ik naar blijven kijken. Veel fotootjes getrokken, maar nog effe wachten of dat iets geworden is en dan ook een poging doen om de sfeer een beetje op doek te krijgen. We hebben in de stormwind voorover geleund naar de heftige golven staan kijken tot ik duizelig werd van de wind die in mijn oren floot. We hebben mooie schelpen gezocht en gevonden.

Pareltjes van geluk. Ook al was het weer niet denderend, de pareltjes en de zilte zeewind waren wat ze moesten zijn ...

 

21:14 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-07-06

Zeezoen

Is het niet fijn om woorden uit te vinden en klanken aan elkaar te rijgen? "Zeezoen". Het klinkt als een belofte van de wind. Vanaf morgen gaan we ernaar op zoek ergens langs de vloedlijn. Daar, waar golven en schelpjes elkaar terugvinden. Waar voetsporen in het zand plasjes vormen, die de wolken en de lucht weerspiegelen, en waar de feeën uit de diepste oceanen het land zachtjes kussen. Daar zal ik hem zeker vinden en als dat gebeurt zend ik hem met de wind mee naar jullie toe: een dikke, dikke zoute zeezoen !

 

Veel liefs en tot binnen twee weekjes ! Carpe diem !

 

 

 

20:41 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-07-06

Ohlalala

Voor al wie de weg nog op moet, oppassen zene! Volgens mij hebben d'er veel een beetje last van de hitte. Op een kort ritje heb ik er twee door het rood zien razen op de expressweg, terwijl voor mij het licht al op groen stond. Gelukkig kijk ik altijd eerst even naar links voor ik door rijd of ik had hier nu niet meer gezeten vrees ik. Ze rijden daar geen 30, hé. En gewone voorrang van rechts geldt blijkbaar ook niet meer bij deze temperaturen. Ik wist niet dat er in de wet een extra artikel stond dat de verkeersregels alleen gelden bij temperaturen onder de 30° C.

Maar het is waar: het is véél te warm nu. Ons huis is nu - tegen mijn principes in - hermetisch afgesloten om de hitte zo veel mogelijk buiten te houden, maar helemaal lukt dat ook niet. Voorlopig blijft het thermometertje binnen hangen rond de 28°. Ik ga nu wat groentjes koken voor het verjaardagsfeest van vanavond en daarna even soppen in het zwembad zodat ik toch een beetje afgekoeld aan de avonddrukte en het feest kan beginnen.......  

15:00 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-06-06

De foute 128

Nu al meer dan een uur staat hier de Foute 128 op van Q-music en ik werd nog nooit zo veel terug naar het verleden geslingerd. Op de een of andere manier was die "foute" muziek blijkbaar anders "fout" in mijn jeugdjaren  en zijn ze gelinkd aan verschillende historische momenten, zoals daar zijn: Chrisostomos met de Dolly Dots (Love me just a little bit ... - ik verwijs hiervoor naar Crisje , die dat zeker ook nog weet), dansjes oefenen met het buurmeisje (Baccara, Yes, sir, I can boogy), skivakanties (Verdammt ich lieb'dich), eerste slow, als je die zo kon noemen,  (Du van Peter Maffai), Patrick Hernandez in de botsautookes. Boney M, grijsgedraaid op mijn plechtige communie en Abba, ja de hele tijd door eigenlijk. Kortom, de lijst is eindeloos. Ik zou geen een van die plaatjes draaien op een doordeweekse dag, maar zo voor één keer is het eigenlijk best leuk. Vooral als ik die opgetrokken wenkbrauwen van mijn eigen pubers erbij zie. Hahaha ! Ze verklaren hun moeder nog maar eens gek als ik luidkeels zit mee te brullen... So what?

 

14:18 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-06-06

So what ?

Ik ben inderdaad een beetje naïef. So what?
Ik wil blijven geloven in de toekomst, van mij en van de wereld. So what?
Ik wil geloven dat er elfjes leven in het hoge gras naast de gracht en in de bloemkelkjes van de rozen. So what?
Ik wil geloven dat er in ieder mens nog goedheid te vinden is. So what?
Ik blijf geloven dat mensen kunnen leren en kunnen veranderen. So what?

Dan ben ik maar naïef... Liever naïef, dan verbitterd.

 

09:55 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-06-06

Not in their shoes

Het sterven van een man op een bus.
De lafheid van zes tegen één.
Maar de zo mogelijk nog grotere lafheid
van de zwijgende toekijkers.
Wat moet die arme man gedacht hebben?
Waarom komt niemand mij helpen?

Ik zou niet in hun schoenen willen staan.
Niet willen leven met de gedachte
dat je iets had kunnen doen
en dat je gewoon je blik hebt afgewend.
Een beetje verveeld misschien,
omdat het je stoorde in je gedachtengang.
Of uit angst om in de klappen te delen.

Maar we kunnen wel iets doen.

We kunnen laten zien dat we zoiets niet pikken.
Misschien kunnen we het niet alleen, maar vast wel samen, samen met de rest van de zwijgende toekijkersmeerderheid.

Want is zwijgen niet toestemmen?

Dus, vandaar deze oproep. Als er iets dergelijks gebeurt, kijk dan niet enkel toe. Loop niet weg. Werp een blik van verstandhouding naar uw collega-publiek en neem actie. Laat zien dat zoiets niet kan.

Denk eraan dat het je eigen kind, vader, broer, man, kunnen zijn.

Sta daar niet zo stil, maar neem je verantwoordelijkheid.

Het is omdat wij het laten gebeuren, dat het gebeurt !

12:46 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-06-06

Even terug 17

Zaterdag EINDELIJK mijn - ja, soms ben ik van het bezitterige type -  Crisje nog eens terug gezien op ROTD. Ik voelde me even terug 17 toen ze naast mij op de bank zat en had visioenen van gegibber aan de achterste rij tafels in een klaslokaal. Twee gibberkonten, alhoewel Crisje meestal wel wou opletten en mij meermaals tot stilte moest aanmanen. Het was een serieus en plichtsbewust meisje, mijn Crisje. Ja, ja, de tijden zijn veranderd.

Goh, wat was het goed om haar terug te zien !!! en al die anderen te ontmoeten die je enkel van naam kent. Ik heb ervan genoten.

Maar vandaag vertrekt ze alweer naar Portugal. Snif. Snif.Snif.

10:38 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-06-06

En wij maar klagen

Deze week zag ik op "den BBC" een interessante reportage over het leven van vrouwen op het Chinese platteland. Interessant en met de neus op de feiten drukkend. Ik was beschaamd dat ik soms klagend door het leven ga omdat het leven van een "verplichte" huisvrouw zo saai, repetitief en deprimerend kan zijn. Wat hebben wij te zagen ? Die vrouwen wonen vanaf hun huwelijk - meestal uitgehuwelijkt - in het huis van hun schoonfamilie.Of beter op de boerderij van hun schoonfamilie. Hun man gaat geld verdienen in een stad honderden kilometers verder en komt één keer per jaar naar huis. Ondertussen mogen de vrouwen voor hun schoonouders zorgen, voor de kinderen én al het werk op de boerderij. Ondertussen proberen ze nog een beetje geld opzij te zetten zodat hun kinderen in de stad kunnen gaan studeren opdat zij een beter leven zouden hebben. Als ze geluk hebben klikt het met de schoonfamilie. Zoniet moeten ze zich alle mogelijke vernederingen laten welgevallen. Toen ik dat zag, verwonderde het mij geenszins dat je wereldwijd het grootste aantal zelfmoorden vindt bij de Chinese plattelandsvrouwen tussen de 18 en 35 jaar.

En ik maar zagen omdat ik wéér moet wassen of strijken, of omdat de kids het huis weer in en uit lopen zonder voeten te vegen. Shame on me!

14:29 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-06-06

Droom...

 

 

Come fairies
take me out of this dull world,
for I would ride with you
upon the wind and dance
upon the mountains like a flame.
W.B. Yeats.

 

Afbeelding: Selina Fenech

16:41 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-06-06

Zwembad repareren...

Voor al die mensen die op mijn blog terecht komen met de zoekterm "zwembad repareren":

Dat is écht niet moeilijk. In elke doe-het-zelf-zaak vind je reparatiekitjes met zelfklevende "zwembadpleisters". Stukje afknippen, op het gaatje plakken, laten drogen en huppakee: klaar... Als ik het kan, kan iedereen het !

Voilà, daarmee heb ik mijn goei daad ook weer gedaan vandaag.

19:25 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-06-06

Nieuwe carrière ?

Ik zit net de Weekend Knack te lezen en zie dat mevr. Li Edelkoort, trendwatcher, hetzelfde zegt als wat ik gisteren schreef.

Misschien moet ik toch maar een nieuwe richting inslaan. Daar is precies geld mee te verdienen....

 

Bron: weekend Knack dd. 7 juni 2006

DE VOORSPELLING VAN LI EDELKOORT

Onze maatschappij raakt oververhit, aldus Li Edelkoort. De wereldberoemde Nederlandse trendwatcher over extremisme en lifestyle.

Verwonderen de racistische moorden in de Lage Landen u ?

Onze samenleving zit op een keerpunt. Dat gaat altijd gepaard met rampspoed. De 21e eeuw begint niet voor niets op 11 september 2001. Het individualisme en kapitalisme hebben gefaald : mensen leven te hectisch en voelen zich eenzaam, bedreigd en ontheemd.

Ziet u dat ook in mode, design en architectuur ?

We beschermen onze huizen als versterkte burchten. Overal zien we stoere vormen en materialen en metaal : verwijzingen naar designelementen uit de jaren dertig, niet toevallig de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog.

Wat volgt na de rampspoed ?

Nu leven we te veel in extremen : uiterst luxueus of straatarm, hectisch of zen. Dat wreekt zich binnenkort. We snakken allemaal naar gezelligheid en samenhorigheid, weg van het anonieme individu. Na de ramp zie ik een terugkeer naar rust en de natuur. Er is hoop (lacht).

Info : www.edelkoort.com

15:08 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-06-06

Rood licht

Vorige week stond ik te wachten aan het rood licht, klaar om de A12 - of den boomsesteenweg zoals wij het zeggen - op te rijden en ik werd triest. Ik zag al die autootjes maar voorbij vlammen. Ieder in zijn eigen karretje op weg naar godweetwaar. Om ter snelst en om ter individueelst. Ik stond erbij en ik keek ernaar en bedacht dat de wereld niet meer op mensenmaat gemaakt is.

In al die jaren van razendsnelle vooruitgang hebben we volgens mij ergens iets gemist of zijn we iets kwijt geraakt. De wereld is ons dorp en in ons dorp vinden we de wereld. Zelfs in ons huis vinden we de wereld. We razen maar door, al gsm-end van winkel naar winkel, naar het werk, naar school. Alles willen we en liefst alles tegelijkertijd. Onder het mom van zelfontplooiing en "ik heb daar ook recht op". Maar ondertussen is iedereen wel op zoek naar zichzelf, op zoek naar geluk. Allemaal wroeten en zoeken, ieder voor zich. Ieder op zijn eigen manier, maar dan alleen, allemaal kleine eilandjes. Misschien missen we een doel en dan bedoel ik een wezenlijk doel, want het vergaren van almaar meer geld en almaar meer rijkdom, kan dat een doel zijn? Een zinnig doel?  Ik denk dat ik oud word, want ik begin hoe langer hoe meer te denken dat de oude morele waarden nog zo slecht niet waren. Toen het wij-gevoel nog telde en het belangrijk was om gewoon een goed mens te zijn. Toen mensen hun buren nog kenden en een pakje suiker gingen lenen of samen een babbeltje deden. Dat doe ik nu ook wel, maar het heeft vaak iets geforceerds en ik heb meestal het gevoel dat ik dan een indringer ben. Ik verlang naar een leven op mensenritme en op het ritme van de natuur.

Nu ja, da's mijn gevoel en mijn gedacht. Ik ben benieuwd of jullie dat ook zo ervaren???

22:14 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |