Spreading the news...

Yesterday my father brought home the kids. I felt tense all day because I knew I had to tell him about the new treatment. I hate doing that because I can see the worry in his eyes when I do so and I've always been protective of him, probably unnecessarily and too much, but that's the story of my youth. A story still waiting to be told.

The kids were around all the time and there was no chance to speak. When he was halfway through the frontdoor on his way out and the kids were out conquering their part of the garden,he took me aside for a moment and asked what the results were. I said: not good. He said: I saw. Seems I'm easier to read than I thought. I always see myself as being able to hide my emotions if necessary and keeping strong, but apparently my eyes tell a different story. My niece told me the same when we first met again. That I look very good and happy but my eyes tell a different story of grief and sorrow. There's no twinkle in it, she says, no matter how hard I smile.

Maybe that's true.Maybe I try to be too strong and in doing so, shut out all others. Maybe I'm avoiding conversations about the new results because I don't want to break down in tears. As if there is any shame in being sad about it. For most of my young life I had to take care of myself and do things on my own. It's not easy for me to ask for help or even to accept help offered without feeling guilty. Asking for help is like admitting I failed in my responsibilities as a wife and a mother. Asking for help is like admitting I cannot cope. Asking for help knowing there is nothing I can do in return, makes me feel a loser, lazy and self-centered. Asking for help is giving up my independence. I often feel unworhty when people try to help me and sometimes I find myself in total disbelief. Why would they do that for ME?

I've learned a lot of lessons on this voyage but it seems there is still much more to be learned...

11:46 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Sink, sank, sunk, ...

This morning I woke up with a feeling of panic. Suddenly it dawned on me that in a few weeks time I will feel tired again and sick and will have to spend most of my waking hours in bed or on the sofa for X months. Not that I'm not willing to fight but the simple thought of chemo drives me nuts. If I close my eyes I can instantly recall the feeling of cotton wool in my head, the diziness, the trembling of my legs, the shortness of breath. Looking throught the window at the sun, I was thinking how good I am feeling now and how awful it is to go to hospital and let them make me feel like shit again. I wouldn't mind doing chemo, if it only weren't so bad. The worst part of it is the fear of pain and being sick again and not knowing how long that will last. It's harder when you have had chemo before because you know what awaits you. You know you will not be able to look after the house and the kids and you know there's nothing else to do than look around and think about things to do if and when you're feeling better.

Doctor said I don't have a choice, which makes it even worse and even more out of my control. But in the end she's right. However hard this goes against my rebel nature: I don't have a choice. Not really. Because I am too much a coward for taking another way...

10:28 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |



The kids are staying with my dad for two days so today the house is quiet. A welcome break in the disorder and loudness of the last few weeks. Somehow  though, I cannot stand the silence very well today. My mind needs occupying. I need to not think for a while. Keeping busy is the answer. Reading blogs, making to do lists before our vacation and do some shopping or ironing or cleaning. Anything really. None of the above sound very appealing and fun at the moment so I guess I will just unleash my creativity and start painting again. That will set my mind straight and let my feelings flow. Mind you, I am not that upset. By now, I have learned to live my life day by day and I do not look far ahead. Not more than necessary anyway.  If that means things around the house stay as they are and don't get done, that's ok. They have been like that for over two years now and nobody's worse because of it. If it means opportunities might be lost, that's ok too. Nobody knows what the future will bring, so I decided not to let myself worry about it any longer. I will fight my battles as they present themselves, one at a time, and I am thankful for all those who accompany me along the way, and that  includes YOU !

Thanks to all of you for your support!

12:18 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |


Here we go (again)

I'm afraid I don't have any good news to tell you. Tumors in my liver have spread again, so the chemopills are obviously not working. We have to change and try  another kind of (ordinary) chemo. Since we're going on holiday next week, new treatment will start on 21st of August and then every 4 to 5 weeks for however long it takes. Best case scenario is that the tumors will shrink but the main goal now is to keep them stable and not growing any further. Doesn't that sound extremely optimistic? *sarcastic grinn* It's a complete puzzle to me how I can feel so good and full of life and at the same time have my body failing me totally. Oh, how I hate this f*ing disease! But things cannot be changed, so I'm once more going for it completely and full on with all the strength I have in me and that is a lot ! The new chemo I'll be receiving is a new version of  one of the chemo components I had seven years ago and is considered to be less toxic - where have I heard that before? I'll probably even keep my hair. Although that's not the most important thing, I'm pretty pleased about that. It has grown quite a bit in the past few weeks and I was actually  looking forward to going to the hairdresser soon. It has been over two years since I last went.

All this means I have three more weeks until the first chemo. Three weeks in which to include as much enjoyment and fun things as possible. Next Tuesday we're heading for the coast so that's a good start.

Seems like the angels did not hear me. Maybe I should shout louder. As a matter of fact I think I'm going to do that right now..... AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!

Thanks. That helped a lot !

Take care and lots of love

15:20 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Hot, hot, hot...

It's too hot to sleep. In our bedroom, anyway. Hubbie is having a go at it, but, as you -obviously- can see, I'm still here spilling my heart out. If it weren't for the mosquitos and all the other crawling, creeping, creepy things out there, I'd put my bed in the garden any time. Just being able to look at the stars would make it worhtwhile. But no. Me and creepy things don't mix that well. So here I am.

Whatever I may have said or written before, tension around the house is clearly mounting as Thursday comes nearer. Will it be another day of tears and sorrow as yet another treatment option does not work, or will it be filled with laughter and joy? In my mind I prepare for the worst and hope for the best, as I always do, but I do hope that the guardian angel that has been sent my way, (so I'm told) will answer my prayers. At this stage I feel there is nothing more I can do, than pray for his assistance. Not that I spend every Sunday in church but I do believe there must be someone, somebody out there watching over me. Or is that just desasperation talking and am I believing what I want to believe at this stage? now?  There are lots of things that cannot be explained by science and Hubbie will chuckle when he reads this, but I do believe there are angels watching over us. If not, I would have been dead long ago. So, I'm calling all angels and am asking them for assistance and strength and to please put in a good word for me....



02:09 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Uncertainties and happy times

I'm still not sure what to do with my blog. My eldest daughter asked me whether I had changed blogs, but it's not clear why she asked. So as long as I don't know if she found my hiding place, English it will be.

Centerparcs was lots of fun, though I had to take time-outs from some activities to have a little afternoon nap. The heat might have something to do with that also. Nevertheless I managed to conquer my hatred of noisy, splashy people to go swimming TWICE and I even played some badminton, although the temperature in the sports hall was way above my body's limitation. My heart went beating like crazy and the two times ten minute games felt like I'd been doing an aerobic workout of an hour. Sweat included.  Yuck !

Yesterday we had a small party for Sweetest Darling Daughter's birthday with pancakes and a small BBQ and then we went home again, because I was expected in hospital for my scan this morning. Scan went smoothly and now we're waiting for results. Again. The story of my life, it seems. I still feel great and confident whatever the news will be, realizing that I have no other choice than to take life as it is and keep believing that one way or another "the best is yet to come".

17:03 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |



Mijn smeekbede van vorige week heeft naast jullie lieve woordjes, waarvoor mijn oprechte dank, een ander, eigenaardig resultaat opgeleverd. Nu  ja, niet echt eigenaardig. Het kwam vooral uit totaal onverwachte hoek, te weten van mijn nicht waarover ik een tijd geleden vertelde. Ik heb die dus al bijna zestien jaar niet meer gezien, sinds ons trouwfeest. Nog één keer getelefoneerd toen zij (of ik, dat wil ik kwijt zijn) bevallen was en nu belde ze me zondagmorgen op met de vraag, of bijna het bevel, om mij diezelfde dag nog te zien. Ik dacht dat ik haar met één of ander probleem zou moeten helpen, want ze heeft ook niet echt een gemakkelijk leven achter de rug en had mij bijgevolg al de hele dag emotioneel voorbereid op een zwaar gesprek. Het tegendeel bleek echter waar te zijn. Ik moest haar niet helpen, zij kwam mij helpen. Toeval bestaat niet.  Het werd een erg emotionele avond en ik heb de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan omdat ons gesprek nog door mijn hoofd zinderde. Ik spreek nu in raadsels, maar voorlopig kan ik er echt niet meer over kwijt, ook al omdat ik het zelf nog niet goed kan vatten. Wordt beslist vervolgd.

Ondertussen kabbelt de zomer voort onder een verschroeiende zon. De kinderen duiken in en uit het zwembad en onze tuin lijkt meer een pretpark, met een nieuwe trampoline, een circustent, schommel, klimrek, kamp enz. Ik heb al overwogen om het open te stellen en inkom te vragen. :-) Wel hebben we zoals zovelen een beetje last van de voorspelbare zomerkwaaltjes. Mijn Engeltje wordt volledig - en ik bedoel dan ook volledig - opgevreten door de muggen. Op elke beet reageert ze alsof het een dazensteek is en moet ik zien dat ik er op tijd bij ben met mijn zalfje of ze krabt het open en dan zijn we nog verder van kant omdat het dan begint te ontsteken.  Zoontje is daarstraks al dartelend door de klaverbloemen in een bij getrapt en heeft nu een dikke voet. Omdat er neefjes over de vloer waren, waaronder ook nog een klein petotterke, heb ik dan maar een poging gedaan om de meeste klaverbloempjes weg te maaien. Ja, in deze hitte, hoe gek moet je zijn, maar ik wilde het niet riskeren met al die kleine voetjes. Ik was wel redelijk kapot achteraf moet ik toegeven, maar ook geruster en da's ook belangrijk. En voor jullie ongerust worden: voor de rest heb ik vandaag nog niet veel gedaan. Ik ben mij immers aan het voorbereiden op de rest van de week, die nog redelijk druk zal worden. Aangenaam druk, dat wel. We beginnen met de verjaardag van Engeltje morgen. Ze wordt 8 ! Vrijdag vertrekken we dan voor drie daagjes naar Centerparcs, (inpakken dus !) waar Schattebolleke zondag haar 11de verjaardag mag vieren en maandag dan de lang verwachte en steeds uitgestelde scan. Wordt weer afwachten dus....

Ik ga nog een beetje opwarmen in de auto want ik moet mijn dochters gaan oppikken :-/


15:41 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Ik wil

Ik wil ...
twee armen om me heen
en een troostende aai over mijn bol.

Ik wil ...
een zachte stem naast mijn oor
die fluistert dat alles wel weer goed komt.

Ik wil ...
zacht gewiegd worden, veilig en warm,
als in mijn moeders schoot

Ik wil...
dat iemand  voor me zorgt,
mijn hand vasthoudt, als de weg te moeilijk is.

Ik wil...
drijven op het water, in de zonsondergang.
Me onderdompelen in de verkoelende leegte.
Verglijden naar het niets en het alles.

Het is zo verdomd eenzaam om altijd sterk te willen zijn


15:48 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |


Weer wachten...

Gisteren dus naar chemocity. Mijn tumor marker was vorige maand weer gestegen. :-(.  Mijn leverwaarden zijn normaal en mijn lever is niet vergroot en ik voel me goed, dus de dokter maakt zich (nog) niet echt ongerust. Zulke resultaten zien ze meer bij Xeloda. Tegen het volgende bezoekje eind juli moet ik een scan laten maken en dan zien we wel weer. Ik had gedacht dat ik -zoals vroeger - het nieuws verpletterend zou vinden, maar dat is dus helemaal niet het geval. Als de dokter écht ongerust zou zijn, zou ik immers volgende week al een scan moeten laten nemen en dus ben ik ook niet ongerust.  Stiekem ben ik trouwens blij dat we nog een maandje wachten. Net nu het vakantie is, heb ik er echt geen zin in om mij terug zieker te laten maken. Ik zou daar trouwens nu ook geen tijd voor hebben. Geen tijd om ziek te zijn. Nog veel te veel te doen. Ik zal doorgaan met leven van dag tot dag, zoals ik vorige maand ook deed. Genieten van mijn kids en van de zomer.

Mijn vader was al een beetje in paniek, toen hij me zo hoorde praten. Hij dacht dat ik totaal geen behandelingen meer wou ondergaan en zei dat ik het niet mocht opgeven. Opgeven? Ikke ? Hij kent mij dan toch slechter dan ik dacht.

Zo nu dat is afgehandeld en jullie allemaal redelijk gerustgesteld zijn, gaan we over tot de orde van de dag/week. Die drukke week, is al bijna achter de rug en alles is volledig volgens schema en verwachtingen verlopen. Schattebolleke heeft woensdag haar twee verjaardagsfeestjes gehad en gisteren haar fruitspiesjes op school. De oudercontacten en de rapporten van de twee jongsten waren prima, met 89% voor Engeltje en 83,5% voor Schattebolleke. Alleen weer de opmerking van de juf dat Engeltje dringend iets moet doen aan haar geschrift (kinesist?) én haar gebabbel. Ze heeft de pech dat ze een luide stem heeft, dus ze klinkt boven de anderen uit. Hmm, déjà vu. Ik herinner mij dat ze mij d'er ook altijd uitpikten, al was de hele klas één en al geroezemoes...

Ventje was op tijd thuis, dus konden we gisteren al om kwart voor zes naar de Sinksenfoor vertrekken, waar zo weinig volk was dat het bijna akelig was. Er was maar één probleem: daar is zo veel te zien en te doen en het budget was beperkt, dus de kids moesten kiezen. Kiezen en kids, dat gaat niet samen! Zeker niet voor Schattebolleke die altijd denkt dat het gras aan de andere kant groener is. Weer déjà-vu! Na de obligatoire puntzak terug naar huis.

Binnen een klein uurtje gaan we Zoontje zijn rapport halen. Hij is al twee dagen zenuwachtig. Is dat een slecht teken???? Ik heb gedroom dat hij 81% had. Straks zullen we weten of het een voorspellende of een wensdroom was.


PS Bedankt voor jullie duimpjes en kaarsjes. You're all angels !

Update: Zoontje had ook een goed rapport ! 72 % en geen buizen. Jippie! De vakantie kan beginnen !!!!

10:07 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |



Ik lees het berichtje van Chinezeke in mijn babbeldoos ofte chatbox en ik denk, klink ik dan echt zo ongeloofwaardig?  Doe ik alsof? Maak ik mezelf wat wijs? Ik kan jullie verzekeren dat Anneke tegenwoordig het grootste deel van de tijd met een glimlach rondloopt. Ook als ik alleen ben en dan heb ik geen reden om te doen alsof.  Ik heb ook mijn donkere momenten, maar die zijn véél minder talrijk dan de gelukkige. Waarom zou ik niet gelukkig zijn? De dingen die mij geluk brengen zijn talrijk en divers. Neen, ik zit niet in een constante roes (dat zou denk ik ook niet gezond zijn), maar ik ben gelukkig want ik lééf !

De dag is nog niet ten einde en er zijn al heel wat dingen die me gelukkig hebben gemaakt: het zien van de akelei in de tuin (morgen een fotootje), het begroeten van de eerste bloem aan de campanula, het zien voorbij fladderen van een veertje, gedragen door de wind, de geur van het wasgoed op de draad, een babbel onder de parasol met een nieuwe vriendin (een pas ontdekte "kindred spirit"), onze Zwette die ik gered heb van een aantal boze eksters en die mij daarna dankbaar kopjes kwam geven. Het heeft mij allemaal gelukkig gemaakt en de herinneringen worden opgeslagen in mijn biologisch fotoboek.

Dat geluk is écht. Je moet het alleen willen zien !

16:42 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |



Mensen vragen me wel eens hoe ik nog gelukkig kan zijn, hoe ik kan leven met de wetenschap binnen afzienbare tijd dood te zijn? Ik vraag het mezelf ook wel eens af. Maar het huizenhoge cliché is waar. Bij elke nieuwe confrontatie met het kankermonster leerde ik een nieuwe les, over mezelf en over het leven. Het ging telkens gepaard met veel gewroet, gezoek en tranen verdriet, maar elke keer kwam ik er sterker weer uit. Older and wiser. Na de eerste keer, bijna 7 jaar geleden, was ik eerst héél materialistisch. Ik wilde alles en liefst meteen: een mooi huis met aangelegde tuin, vakanties, nieuwe auto, ... noem maar op. Financieel was dat natuurlijk niet haalbaar en na een tijd besefte ik dat daar het geluk niet ligt. Integendeel, het bracht me alleen maar veel frustratie. Vorig jaar, deze tijd, na de tweede chemobehandeling, wilde ik ook alles, maar dan  alles doen. Verloren tijd proberen in te halen, treuren om gemiste kansen, verdriet om wat ik niet meer kan en uiteindelijk beseffen dat je in het leven niet constants kicks moet najagen en niet moet proberen om zoveel mogelijk te doen in één dag, om gelukkig te zijn. En nu? Nu wil ik eigenlijk niets meer: gewoon zijn is vaak genoeg. Ik heb geleerd dat je het geluk vindt, als je stopt met zoeken. De weg naar het geluk is dat er geen weg is oftwel de taoïstische visie op het leven. Ik ben perfect gelukkig zittend op mijn schommel, starend naar de zonsondergang over de velden. Een liedje neuriënd in mezelf en de dag overpeinzend. Elke dag heeft zijn mooie en waardevolle momenten en daar focus ik op. Die probeer ik me te herinneren en de rest probeer ik los te laten. Ik ben niet perfect, verre van, maar heb nu ook minder de ambitie van het te willen zijn. Ik maak mijn fouten en de ene dag gaat het me beter af dan de andere. Ik  probeer me ook niet meer druk te maken in kleine dingen en dat brengt vanzelf meer rust.

Eigenlijk is mijn ziekte een soort rouwproces. Telkens opnieuw neem ik afscheid van dingen die niet meer kunnen, die niet meer moeten. Niet dat ik geen doel meer heb. Integendeel, ik ben nog veel van plan, maar het berusten maakt de dagelijkse frustraties wel danig minder. Proberen me neer te leggen bij wat is en niet te veel te denken aan wat zou moeten en wat zou kunnen als.........

Het gras is niet altijd groener aan de andere kant, weet je.

11:06 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |



Neen, ik ben niet gek geworden. Ik heb geen slag van de molen gekregen en heb zelfs nauwelijks in de zon rondgelopen de laatste dagen, dus een zonneslag is ook niet de reden van mijn vreemd gedrag. Ik heb gewoon klein Anneke terug ontdekt. Misschien was ze wat te lang bedolven onder het stof. Misschien heeft ze te lang met haar hoofd tussen de donkere wolken gezeten. Het was tijd dat ze er nog eens uitkwam.

De boeken die ik las waren hoogstwaarschijnlijk de katalysator. Ik hou van boeken waar je iets van op steekt en dan bedoel ik niet van die wetenschappelijk verantwoorde non-fictie schrijfsels, maar boeken geënt op het leven, al is het dan geïdealiseerd, geromantiseerd. Bij voorkeur dan nog wanneer de auteur in kwestie helemaal niet de bedoeling had om te moraliseren of wijze lessen mee te geven. De lessen zitten gewoon verstopt tussen de regels en de woorden. Ze zitten te wachten tot iemand ze meeneemt en ze proeft. Gedachten en ideeën die als gegoten zitten en die je altijd al had, maar die opeens terug op de voorgrond treden.

Toen Anneke nog klein Anneke was, had ze ook veel fantasie. Ze hield van de natuur en de wereld en trad die zonder angst of vrees tegemoet. Ik herinner mij talloze fietstochtjes in mijn eentje door de velden en de weiden, langs de plassen met de eendjes waarbij ik de eendjes zelfgemaakte liedjes toezong en waarbij ik mijn gedachten omhoog stuurde naar de kruinen van de hoge ruisende populieren. Af en toe stoppend om boterbloemen te plukken. Ik hield ervan om in het gras te liggen naast die populieren en in hun ruisen de zee te horen, met half dichtgeknepen ogen naar het licht te kijken dat door ontelbare blaadjes in vlekjes op het gras viel. En van dat alles houd ik nog steeds. Ik was het alleen vergeten. Tijdens het volwassen worden en daarna later heb ik mijzelf geleerd te focussen op mijn verantwoordelijkheden als vrouw en als moeder en daardoor was ik misschien te veel gericht op de dingen die fout kunnen gaan en te weinig op de mooie dingen in het leven en op het leven zelf.  Te veel angst voor mogelijke gevaren en ongeluk. Angst die we onszelf influisteren, vaak. Te veel half leeg en te weinig half vol. 

We zeggen wel vaak dat we moeten genieten van het moment. Maar doen we dat ook écht? Ik bedoel, echt genieten, leven als een kind en alles bekijken als een wonder en oprecht verwonderd zijn. Ik ben het terug aan het leren. Het gaat niet vanzelf. Het vraagt wat moeite en vooral aandacht, voor het hier en nu. Maar het lukt wel. Vandaag heb ik voor het eerst in lange tijd gevoeld hoe fluwelig zacht een zaaddoosje van een klaproos is en hoe hard de stengel. Ik dacht altijd dat die zacht was. Ik heb mijn handen door de jonge scheuten van de knotwilg gewreven en heb mijn ogen dichtgeknepen om naar de koeien in de wei te kijken. Een wonderbaarlijk vlekkenschilderij. Ik heb de geuren opgesnoven van de wilde roosjes en mezelf voorgenomen om verse rozebottelthee te maken, als de bottels er zijn. Ik ben gestopt om naar de vlucht van een reiger te kijken en vroeg me af hoe het zou voelen om zo vrij en hoog te vliegen.  Ik heb geluisterd naar en geleerd van mijn kinderen en me mee verwonderd. Ik heb gelachen naar wildvreemden en een glimlach terug gekregen en ik was blij.

Verwondering en bewondering. Het heeft misschien geen direct nut en het brengt geen brood op tafel, maar het maakt me wel gelukkig. En uiteindelijk is het toch dat wat telt, niet?




20:00 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |



Vanmorgen wakker geworden uit een nachtmerrie. Gelukkig maar een droom. Ons Engeltje moest haar communie doen en ik moest alles nog opruimen, nog kleren strijken, ... Ondertussen waren de gasten al gearriveerd en was ik nog aan met haar aan het bekvechten over het uur van de mis, die al voorbij was. Ik werd knarsentandend, woelend wakker. Oef, de communie is voorbij. Misschien heb ik ze nu eindelijk ook in mijn hoofd verwerkt.

De laatste dagen ben ik vooral bezig met dagdromen. Ik werd aangestoken door Ingebergh en ben de boeken van Anne of Green Gables aan het lezen. Ik droom weg in mijn verbeelding en wilde weer dat ik een beetje zoals zij was, een heldin uit de meisjesboeken, vol dagdromen en fantasie en vooral levensvreugde en optimisme. Maar misschien ben ik dat ook wel. Het kind in mij is nooit gestorven en zal dat ook nooit doen, denk ik. Ik leef intens, zowel in vreugde als verdriet, en dat maakt me een beetje wispelturig. Ik kan bij momenten echt zo intens gelukkig zijn met kleine dingen, dat ik ervan moet huilen. Soms een beetje vreemd voor mijn omgeving, maar het is echt zo. Ook mijn verdriet is even intens, maar het duurt nooit lang. Ik ben een klaproos. Ik gedij op omgewoelde grond. Ik keer altijd terug en ben nooit klein te krijgen. Ik geniet van de wind op mijn gezicht en de zon op mijn huid. Ik geniet van de geur van de opgewarmde aarde en de kopjes van de kat. Ik proef mijn tranen en ze zijn niet zo zout meer als vroeger. Ik lach door mijn tranen heen en ik ben gelukkig. Echt gelukkig.


The tragedy of life is not that it ends so soon, but that we wait so long to begin it. Author unknown

14:34 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |


Uitstel van executie


Elke keer weer voelt het alsof ik naar de rechtbank ga om mijn doodsvonnis te laten tekenen en als ik er zo over nadenk is dat bijna onmenselijk ondraaglijk, elke maand opnieuw. Ik wens het mijn vijand niet toe, moest ik er één hebben. Weten dat wat je ook doet, wat je ook denkt, de cellen in je lijf zich toch gedragen zoals zij wensen. De totale machteloosheid. Ik voel me goed en toch beweert mijn tumor marker voor de tweede keer op rij van niet. Tumor marker gestegen en nog geen klein beetje. Da's bloed van een maand geleden en dat zegt dus nog niets zegt de dokter. Verandering van medicatie kan dat veroorzaken. Drie stijgingen op rij markeren een tendens en dan wordt er een scan gemaakt. Dus eerst kijken wat mijn bloed vandaag te vertellen heeft. Niet ongerust zijn en niet panikeren. Als ik wil mag ik volgende week bellen voor de resultaten en anders ziet ze me eind van de maand terug. Ik wil het wel weten, maar tegelijkertijd ook niet. Ik wil verblijven in deze toestand van "ignorant bliss", gelukkig en goed in mijn vel. Life is not about numbers. Laat die celletjes maar doen, mijn geluk en de liefde zullen ze overwinnen. Geef mijn lichaam de tijd om de vijand aan te pakken. Laat mij nog eventjes genieten van mijn leven. Laat me herbronnen en opnieuw de kracht vinden om verder te gaan als het nodig is. Is dat nu naïef vluchten? Ik blijf dromen van betere tijden, alhoewel nu is ook niet slecht. Ik blijf geloven in mijn toekomst.  Ik blijf de wolken bestuderen. (Heb je die giraf ook gezien?) Ik blijf mezelf en dat getal kan me gestolen worden, nog minstens een maand.

20:42 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |



Wat is kanker toch een rotziekte ! Vanmiddag aan school met een andere mama gesproken. Zij heeft uitgezaaide huidkanker, sinds bijna twee jaar. Een kleine moedervlek die raar begon te doen. Laten onderzoeken en het zat al in haar lymfeklieren. Ondertussen heeft het zich ook verspreid naar haar longen. Pas chemobehandeling achter de rug, zonder veel succes, dus ze is nu op zoek naar een andere behandeling. Haar dokter had haar weinig diplomatisch gevraagd naar de leeftijd van haar kinderen (even oud als mijn twee jongste) en haar een beetje verdekt laten verstaan dat ze maar beter stilaan afscheid kon nemen. Kl*tedokter ook dus. Ze is heel strijdlustig en optimistisch maar op het vlak van huidkanker zijn ze bijlange zo ver nog niet, als bv. bij borstkanker, dus is ze veel meer aangewezen op experimentele therapie. Ik hoop dat ze iets vindt dat aanslaat. Doeme toch, wat is dat toch met al die rotkanker bij jonge vrouwen. It's not fair !

16:10 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |



Nu de rust stilaan terugkeert, het huis zijn draai terugvindt en ik ook, kunnen we weer beginnen nadenken. Aan donderdag bijvoorbeeld wanneer ik terug naar tsiekenuis moet om mijn volgende lading pillen te halen. Hopen dat mijn tumor marker zich gestabiliseerd heeft. Het moet haast wel want ik voel me super. Zo goed heb ik me in tijden, maanden, bijna jaren niet meer gevoeld. Dus wat de uitslag ook is, ik heb al beslist dat ik pas terug aan de chemo ga, als het écht, echt nodig is. Lees: als ik me niet goed voel. Ondertussen wil ik genieten van het leven en van de zomer, als die ooit komt. Duizendeneen dingen doen. Werken in mijn tuintje. Schilderen in mijn huisje en schilderen tout court. Vakantie nemen en kijken naar de wolken, de bloemen, de vlinders en de zee. Genieten van mijn vier engeltjes en onze Zwette. Vriendschappen nieuw leven inblazen.Kortom, leven.

13:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |