28-11-06

Even snel

Ik wou even laten weten dat alles min of meer in orde is met mij, zij het met de nodige hindernissen gedurende de voorbije weken. Ik hoop dat ik morgen eindelijk mijn verhaal kan doen. Dus, nog eventjes geduld.

 

En oh ja: JULLIE ZIJN SCHATTEN ! Angels in disguise.  Stuk voor stuk hebben jullie mijn hart en dat van mijn familie verwarmd, met jullie lieve stukjes, onschatbare tips en steunende mailtjes. Ik hoop in de komende dagen genoeg energie te vinden om jullie te antwoorden.

Ondertussen zullen jullie het moeten stellen met een dikke dikke dikke zoen !

 
 
engeltjes5

22:31 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-11-06

De beuk erin

Het is vreemd en bizar wat de wetenschap binnen afzienbare tijd dood te gaan met je doet. Vorige week was ik helemaal verkrampt door de heavy stuff eerder vermeld. Mijn maag kon het letterlijk niet meer slikken en ik bracht meer tijd liggend dan zittend of staand door.

My mind playing tricks, alsof bij het simpel besef van zo'n alles omdraaiend, alles omvattend, eigenlijk alledaags iets, meteen ook een knop in je hoofd wordt omgeschakeld. Zo van, ik ga nu dood, ik moet toch op zijn minst proberen me daar dan ook naar te gedragen en zielig liggen wezen op de bank. Kijk mij nu eens ellendig wezen.

Fout bezig. Duidelijk. Zolang het tegendeel niet bewezen is, ben ik nog steeds wel in leven. Misschien niet altijd even springlevend, maar de vonk diep in mij die is er nog wel en ik ben niet van plan die meteen te los te laten.

Vandaag hebben we dus de beuk erin gezet en heb ik al een hele hap uit de papierrommel genomen. Orde in huis creëert nog steeds rust in mijn hoofd en ook mijn maag lijkt het best te vinden zo. Nog steeds heel wat te doen, maar beetje bij beetje kom ik er wel en geraak ik ook door dat must do lijstje zodat ik na mijn verjaardag in volledige en volkomen innerlijke rust en uiterlijke orde, mij kan concentreren op het afwerken van mijn "ik zou nog willen-lijstje", maar dat houden jullie nog te goed...

 

images

 

21:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

18-11-06

Heavy stuff

We hebben een zware week achter de rug. Ventje had eigenlijk al een week verlof voorzien - om andere redenen - maar die dagen zijn nu bijna volledig opgegaan aan het regelen van praktische zaken. Zaken die op het eerste zicht heel simpel lijken, maar die emotioneel blijkbaar moeilijker te verteren zijn. Puur de confrontatie ermee aangaan, lijkt simpeler gedaan dan gezegd. Het ligt en lag me zwaar op de maag, letterlijk dan en ik heb deze week dan ook heel wat spijsverteringsproblemen achter de rug. Eerst dacht ik dat het gevolgen van de behandelingen waren maar uiteindelijk bleek dat mijn maag de stress niet aankon en zich zodanig verkrampte dat ik geen voedsel meer kon verteren. Maar het probleem erkennen is het half oplossen zodat ik me gelukkig elke dag weer wat sterker voel. Mag ook wel, want er zijn weer  heel wat kilootjes af en mijn kracht staat nog ver onder nulpunt.

Welke zaken moet je dan zo regelen? Wel het was mijn doel om voor mijn verjaardag de praktische kant van de zaak zo veel mogelijk achter de rug te hebben en een zicht te krijgen op de hulp die geboden wordt, zodat we ons wanneer het moment daar is niet meer druk in over te maken en dat moment mag voor mijn part nog even wegblijven.

Dus kregen we het bezoek van de Palliatieve hulpverlening, van thuisverpleging en vandaag zijn we het Palliatieve centrum gaan bezoeken. Alle gesprekken waren uitermate positief en geruststellend maar zoals gezegd confrontatie met de realiteit. Verder zijn alle bankzaken geregeld en heb ik een start gemaakt met het opruimen van mijn papierrommel. Nog veel te gaan maar er komt een overzicht.

De kinderen reageren ondertussen op hun eigen onnavolgbare manier, ieder volgens zijn karakter en slagen er gelukkig in om tussen hun loodzware vragen door nog plezier te maken, te ruziën, kortom: kind te zijn en dat doet me veel plezier.

Moeilijker zijn telefoontjes en onverwachte bezoekjes van mensen die wel iets gehoord hebben en die hoop en medeleven komen betuigen, waarbij het meestal ik ben die me sterk houd en hen troost en hen zachtjes probeer aan het verstand te brengen hoe de vork aan de steel zit. Maar struisvogels zitten overal.

En dan in flarden tussendoor komt het rouwen, rouwen om nog wat zou kunnen zijn en om wat ik zal missen, maar da's voor een ander postje.

Het gaat me redelijk goed nu, van dag tot dag, ik ben bijlange nog niet dood dus ik leef, nu.

Dikke kus

01:01 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-11-06

Dank je wel...

roses

 

A friend is like a flower,
A rose to be exact. Or maybe like a brand new gate,
That never comes unlatched.

A friend is like an owl, both beautiful and wise.

Or perhaps a friend is like a ghost,
Who's spirit never dies.

A friend is like those blades of grass,
You can never mow,
Standing tall and proud,
In a perfect little row.

A friend is like a heart that goes
Strong until the end.

Where would I be in this world,
If I didn't have a friend...

like YOU!

Mijn hart loopt over van dankbaarheid om alle jullie lieve berichtjes. En dan zeggen ze dat de wereld hard geworden is. Jullie bewijzen het tegendeel.

Dank je wel voor de steun aan mij en mijn familie. Het wordt zeker nooit vergeten.

 

Dikke kus

 

05:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-11-06

Brain Download

Ter info mijn lichamelijke toestand, lijkt licht verbeterd. Leverwaarden waren terug beter en mijn zwangere buikje is zo goed als verdwenen. Het enige wat achterblijft zijn de blubberbuik en de zwangerschapsstriemen en 0,0 buikspieren. Maar da's positief want dat betekent wel dat mijn lever niet meer "lekt". Maar ik voel hem dankzij de  "minieme" wekelijkse dosis chemo, wel liggen en al wat ik eet lijkt er in onverteerde vorm terug uit te komen. Da's dus wel een probleem. Vorige week in het ziekenhuis gewogen en nu weeg ik al zo'n 15 kg minder, voornamelijk vocht maar duidelijk ook spiermassa. Ik moet dringend een manier vinden om mijn gewichtsverlies op peil te houden en mijn zwakke spieren terug op te bouwen, kwestie van zo veel mogelijk en zo lang mogelijk kracht te bewaren.Als iemand een suggestie heeft? Slapen is zoals te verwachten ook een probleem, te veel gedachten die door mijn hoofd spoken.

Mentaal zocht ik deze week vooral afleiding in de no brain televisieprogramma die op ons afgespuwd worden. Ontkenningsfase, duidelijk. Effe niet aan denken, vandaar ook mijn stilzwijgende reacties aan allen die mij probeerden te contacteren. Sorry, komt wel weer goed.

But life's too short (haha), dus moeten we nu aan de praktische lijstjes beginnen.  Ik moet mijn brain dumpen, alle dingen eruitspuwen die mijn lieve huisgenoten misschien nog van  nut kunnen zijn. Mijn wirwar van papieren in orde brengen en instructies geven voor het huishouden. Schuiven uitrommelen en alle negatieve herinneringen aan mijn leven naar de vuilnisbelt verbannen, want met mijn vroegere verdriet daar moeten mijn schatten niet mee inzitten. Ik heb liever dat ze goeie herinneringen bewaren. Begrafenissen regelen, adressen verzamelen, naar de bank, enz. enz.  Ondertussen zijn ook de eerste stappen gezet om de thuishulptroepen in te schakelen die ervoor zullen zorgen dat alles hier zo vlot en pijnloos mogelijk verloopt, zodat ik zo lang mogelijk thuis kan blijven, where my heart is.. Praktische dingen allemaal, maar dan begint het pas, het maken en verzamelen van herinneringen voor de mijn lieve kinderen. Het verscheurt mijn hart als ik er aan denk dat ik er op belangrijke en minder belangrijke momenten van hun leven niet bij zal zijn. Ik zal ze vroeg moeten loslaten en allemaal in één keer. Als ik daaraan denk, word ik gek en razend. Het is nog veel te vroeg.

Ik weet het als ik dood ben is het voor mij voorbij, hoe je het ook bekijkt, maar langs de andere kant, terwijl zij enkel rouwen om mij, moet ik nu in sneltempo rouwen om het leven dat niet meer zal zijn, afscheid nemen van mijn dierbaarste bezit, hopen dat ze goed terecht komen, afscheid nemen van familie en vrienden en dat is verdomd hard.

Maar dat is de volgende fase. De praktische fase wil ik afgerond zien tegen mijn verjaardag en dat is op 7 december. Twee jaar geleden zeiden we dat we geluk zouden hebben als ik die dag zou halen, dus halen zal ik hem...

En daarna beginnen we aan een vroege kerst.....

Ik denk nog wel op langere termijn, alleen is hij nu verdeeld in vele kleine (haalbare) stukjes, maar zo geraken we d'er ook, toch ?

Ondertussen zit ik ook lijstjes te maken van dingen die ik nog zou willen doen, willen eten en bij elk gerecht dat ik eet denk ik, of dit nu de laatste keer was. Foto's maken, herinneringsdozen maken, de kinderen wijze lessen geven, voor zover ze daar naar luisteren. Mensen troosten en geruststellen en ondertussen zelf rouwen. Tja, doodgaan is nooit simpel.

01:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

06-11-06

State of shock

Ik heb vorige vrijdag al een poging ondernomen om hier iets neer te pennen, maar Skynet heeft daar toen anders over beslist en het ontbrak me de moed om het nog eens over te doen. Het zal er nu misschien niet uitkomen zoals ik het oorspronkelijk geschreven had, maar dat doet er eigenlijk niet toe.

Er is immers toch geen goeie manier om slecht nieuws te brengen. Woorden schieten altijd te kort en nuances kunnen via het net niet overgebracht worden. Het zijn ook altijd maar momentopnames.

Vorige week heb ik in het ziekenhuis doorgebracht. Ik had veel last van buikpijn en vochtophoping in de buik en na onderzoek bleek dat mijn lever erg is aangetast en dat dat de oorzaak is. In die mate dat ze eigenlijk momenteel geen verdere zware behandelingen kunnen geven omdat mijn lever die niet zou kunnen dragen. Ze concentreren zich nu op het verlichten van de symptomen en ik krijg ook lichte chemo om mijn lever de kans te geven zich een beetje te herstellen zodat ze er nog een paar maanden kunnen aanplakken, zodat ik nog een en ander kan regelen.

 Ik weet niet hoe ik - hoe wij - de voorbije week zijn doorgekomen. We waren echt in shock. De rauwheid en het surrealisme van zo'n boodschap sijpelt langzaam door en telkens je het iemand wil vertellen, krijg je eigenlijk niets gezegd door een stortvloed van tranen. We hebben het de kinderen verteld en de naaste famillie en verder eigenlijk nog niemand omdat het zo hard is om het te zeggen en om het verdriet van de anderen te zien. Het verhaal zal er beetje bij beetje uitkomen en hoe hard het ook klinkt ondertussen gaat het leven gewoon door. Hier kan nog steeds gelachen en gedold worden. Hoe meer hoe liever zelfs. Voor verdriet is er nog tijd genoeg. Dus we hernemen onze adem en regelen wat nodig is en ondertussen gaan we gewoon door met het op verzamelen van herinneringen. Misschien een vorm van zelfbehoud. Een beetje verdringen en even ook aan andere dingen denken.

Met mijn blogje ga ik voorlopig gewoon verder. Ik heb het erover gehad met Ventje en hij is akkoord om hier mijn – ons – verder verhaal neer te schrijven. Voor onszelf, voor onze kinderen en misschien helpt het ook nog wel iemand anders aan de andere kant van de computer.

Ondertussen gaat het met mij iets beter. Ik ben al veel vocht kwijt, heb niet te veel pijn meer en mag morgen mijn tweede dosis chemo halen. Binnen een week of twee zullen ze dan kunnen zeggen of die werkt of niet.

Ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen, maar voorlopig laat ik het hier bij, zodat ik mijn woorden en gedachten eerst kan ordenen.

Wees lief voor elkaar, LEEF en tot gauw !

Dikke kus

 

14:56 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |