18-11-06

Heavy stuff

We hebben een zware week achter de rug. Ventje had eigenlijk al een week verlof voorzien - om andere redenen - maar die dagen zijn nu bijna volledig opgegaan aan het regelen van praktische zaken. Zaken die op het eerste zicht heel simpel lijken, maar die emotioneel blijkbaar moeilijker te verteren zijn. Puur de confrontatie ermee aangaan, lijkt simpeler gedaan dan gezegd. Het ligt en lag me zwaar op de maag, letterlijk dan en ik heb deze week dan ook heel wat spijsverteringsproblemen achter de rug. Eerst dacht ik dat het gevolgen van de behandelingen waren maar uiteindelijk bleek dat mijn maag de stress niet aankon en zich zodanig verkrampte dat ik geen voedsel meer kon verteren. Maar het probleem erkennen is het half oplossen zodat ik me gelukkig elke dag weer wat sterker voel. Mag ook wel, want er zijn weer  heel wat kilootjes af en mijn kracht staat nog ver onder nulpunt.

Welke zaken moet je dan zo regelen? Wel het was mijn doel om voor mijn verjaardag de praktische kant van de zaak zo veel mogelijk achter de rug te hebben en een zicht te krijgen op de hulp die geboden wordt, zodat we ons wanneer het moment daar is niet meer druk in over te maken en dat moment mag voor mijn part nog even wegblijven.

Dus kregen we het bezoek van de Palliatieve hulpverlening, van thuisverpleging en vandaag zijn we het Palliatieve centrum gaan bezoeken. Alle gesprekken waren uitermate positief en geruststellend maar zoals gezegd confrontatie met de realiteit. Verder zijn alle bankzaken geregeld en heb ik een start gemaakt met het opruimen van mijn papierrommel. Nog veel te gaan maar er komt een overzicht.

De kinderen reageren ondertussen op hun eigen onnavolgbare manier, ieder volgens zijn karakter en slagen er gelukkig in om tussen hun loodzware vragen door nog plezier te maken, te ruziën, kortom: kind te zijn en dat doet me veel plezier.

Moeilijker zijn telefoontjes en onverwachte bezoekjes van mensen die wel iets gehoord hebben en die hoop en medeleven komen betuigen, waarbij het meestal ik ben die me sterk houd en hen troost en hen zachtjes probeer aan het verstand te brengen hoe de vork aan de steel zit. Maar struisvogels zitten overal.

En dan in flarden tussendoor komt het rouwen, rouwen om nog wat zou kunnen zijn en om wat ik zal missen, maar da's voor een ander postje.

Het gaat me redelijk goed nu, van dag tot dag, ik ben bijlange nog niet dood dus ik leef, nu.

Dikke kus

01:01 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

in gedachten knuffel ik je terug
om samen te genieten
heel even dan toch
van dit moment
...
met fierheid schal ik uit de micro:
ik ben lezer nr. 8000 jawel!
omdat er ondanks al deze momenten
van hard en rauw verdriet
ook een immense mooiheid mee verweven zit
durf ik hier hoera te zeggen...

kus jij! x

Gepost door: abnormalia | 18-11-06

Lieve Anneke Ik ben van gisteren terug uit Egypte en lees net met bewondering je vorige berichtjes. Wat ben jij een sterke vrouw.

Ik moet je eerlijk bekennen dat ik een paar keer aan je gedacht heb toen ik tegenover die immense wonderen stond die eeuwen geleden gebouwd werden door de farao's. Zij waren namelijk hun hele leven bezig met het voorbereiden van hun dood. De hiërogliefen vertellen verhalen over hun overtocht naar de andere kant, over alles wat zij onderweg zullen meemaken, over wat zij tijdens hun leven deden om aan de andere kant toegelaten te worden. Heel indrukwekkend. Toen ik daar stond overviel me een gevoel (klinkt waarschijnlijk raar maar geloof me, het is heel echt waar) dat die strenge wachters geen seconde zullen twijfelen om jou toe te laten aan die mooie overkant.

Dikke knuffels voor jou en je familie en nog vele fijne momenten samen!

Liefs

Gepost door: Elly | 18-11-06

*** Nog een dikke knuffel voor jou. Ik wou dat ik je niet zo hoefde te bewonderen. Maar ik doe het wel. Heel fel.

Liefs en groetjes,
Inge

Gepost door: inge | 18-11-06

Het zal inderdaad heavy stuff geweest zijn om dit alles te doen...ik bewonder je mateloos, ik weet dat je er niet veel mee bent maar je bent een prachtige vrouw!
Dikke knuffel!

Gepost door: nicole | 18-11-06

Knuffel...

Gepost door: lavender faery | 18-11-06

nu de eerste schok een beetje verwerkt is, krijg ik ook het gevoel om te juichen: Je bent er nog!!!! En hoe!!!!
Ik ben ontzettend trots op jou!!!
Hoe doe je dat toch?? Er komt mij echt een stroom vrolijkheid tegemoet bij het lezen van jouw postje, ondanks de achterliggende gedachte!!!
Kom hier dak jou een lieve warme knuffel geef...
en geef er ene van mij aan al je huisgenoten!!!

Met alle respect Anneke!!!!

XXX

Gepost door: Talleke | 18-11-06

wat een moedige dame ben jij en ja leeeeeeeeeeef

Gepost door: willy | 19-11-06

nen helen dikke kus terug..

Gepost door: chinezeke | 19-11-06

De commentaren zijn gesloten.