11-11-06

Brain Download

Ter info mijn lichamelijke toestand, lijkt licht verbeterd. Leverwaarden waren terug beter en mijn zwangere buikje is zo goed als verdwenen. Het enige wat achterblijft zijn de blubberbuik en de zwangerschapsstriemen en 0,0 buikspieren. Maar da's positief want dat betekent wel dat mijn lever niet meer "lekt". Maar ik voel hem dankzij de  "minieme" wekelijkse dosis chemo, wel liggen en al wat ik eet lijkt er in onverteerde vorm terug uit te komen. Da's dus wel een probleem. Vorige week in het ziekenhuis gewogen en nu weeg ik al zo'n 15 kg minder, voornamelijk vocht maar duidelijk ook spiermassa. Ik moet dringend een manier vinden om mijn gewichtsverlies op peil te houden en mijn zwakke spieren terug op te bouwen, kwestie van zo veel mogelijk en zo lang mogelijk kracht te bewaren.Als iemand een suggestie heeft? Slapen is zoals te verwachten ook een probleem, te veel gedachten die door mijn hoofd spoken.

Mentaal zocht ik deze week vooral afleiding in de no brain televisieprogramma die op ons afgespuwd worden. Ontkenningsfase, duidelijk. Effe niet aan denken, vandaar ook mijn stilzwijgende reacties aan allen die mij probeerden te contacteren. Sorry, komt wel weer goed.

But life's too short (haha), dus moeten we nu aan de praktische lijstjes beginnen.  Ik moet mijn brain dumpen, alle dingen eruitspuwen die mijn lieve huisgenoten misschien nog van  nut kunnen zijn. Mijn wirwar van papieren in orde brengen en instructies geven voor het huishouden. Schuiven uitrommelen en alle negatieve herinneringen aan mijn leven naar de vuilnisbelt verbannen, want met mijn vroegere verdriet daar moeten mijn schatten niet mee inzitten. Ik heb liever dat ze goeie herinneringen bewaren. Begrafenissen regelen, adressen verzamelen, naar de bank, enz. enz.  Ondertussen zijn ook de eerste stappen gezet om de thuishulptroepen in te schakelen die ervoor zullen zorgen dat alles hier zo vlot en pijnloos mogelijk verloopt, zodat ik zo lang mogelijk thuis kan blijven, where my heart is.. Praktische dingen allemaal, maar dan begint het pas, het maken en verzamelen van herinneringen voor de mijn lieve kinderen. Het verscheurt mijn hart als ik er aan denk dat ik er op belangrijke en minder belangrijke momenten van hun leven niet bij zal zijn. Ik zal ze vroeg moeten loslaten en allemaal in één keer. Als ik daaraan denk, word ik gek en razend. Het is nog veel te vroeg.

Ik weet het als ik dood ben is het voor mij voorbij, hoe je het ook bekijkt, maar langs de andere kant, terwijl zij enkel rouwen om mij, moet ik nu in sneltempo rouwen om het leven dat niet meer zal zijn, afscheid nemen van mijn dierbaarste bezit, hopen dat ze goed terecht komen, afscheid nemen van familie en vrienden en dat is verdomd hard.

Maar dat is de volgende fase. De praktische fase wil ik afgerond zien tegen mijn verjaardag en dat is op 7 december. Twee jaar geleden zeiden we dat we geluk zouden hebben als ik die dag zou halen, dus halen zal ik hem...

En daarna beginnen we aan een vroege kerst.....

Ik denk nog wel op langere termijn, alleen is hij nu verdeeld in vele kleine (haalbare) stukjes, maar zo geraken we d'er ook, toch ?

Ondertussen zit ik ook lijstjes te maken van dingen die ik nog zou willen doen, willen eten en bij elk gerecht dat ik eet denk ik, of dit nu de laatste keer was. Foto's maken, herinneringsdozen maken, de kinderen wijze lessen geven, voor zover ze daar naar luisteren. Mensen troosten en geruststellen en ondertussen zelf rouwen. Tja, doodgaan is nooit simpel.

01:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

Commentaren

Ben er stil van Anneke ... en tevens bewonder ik je ...
Dikke knuf !

Gepost door: klaverke | 11-11-06

Dit stukje... zouden ze in het groot in de krant moeten afdrukken...dan zouden de mensen eens wat meer stil staan bij het gewone leven, de kleine oh zo mooie dingen,het relativeren van de kleine onbenullige ergerlijke dingetjes van alledag...en dan zouden ze eens kunnen lezen welk een knappe en sterke persoon er achter Anneke schuilt.
En van mijn kant zoveel bewondering van hoe je ermee omgaat en zoveel onmacht omdat ik je niet kan helpen...dit raakt me diep, meer dan duizend beelden.
Een zoen en een kunffel

Gepost door: zuchtje | 11-11-06

Iets wat je niet mag vergeten, is dat je nooit weg zal zijn. Je leeft voort in alles wat je achterlaat: je kinderen, alle herinneringen, je man, al je vrienden, je blog(s) en in de hoofden van al je blogvrienden ook.
Je bent nooit echt helemaal weg, dat geloof ik echt niet daar iemand slechts weg is als hij/zij vergeten is en dat gebeurt niet.
'n Hele dikke knuffel, enorm veel moed en veel succes met het doen verdwijnen van slechte herinneringen...

Gepost door: Daphné | 11-11-06

=^..^= zonder woorden

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Gepost door: Talleke | 11-11-06

*** Ook zonder woorden ...

XXXXXXXXXXXXX

Gepost door: Ikke | 11-11-06

Brok in de keel, tranen in de ogen en niks weten te zeggen. Kus, knuffels en veel sterkte

Gepost door: Crisje | 11-11-06

Via Talleke hier... en nu een beetje 'lost for words'....
Tjonge...zo praktisch ingesteld in zo'n situatie...'respect!' is eigenlijk het enige wat ik kan zeggen! En je gaat zéker je verjaardag halen en de feestdagen en...eigenlijk hoop ik dat je er nog veel langer zult zijn, maar dat is dan weer mijn ónpraktische kant zeker? :-)
Heel heel veel sterkte meid!
Liefs.

Gepost door: mizzD | 11-11-06

verdomme,Anne.. heb weer m'n grote mond vol...
heb het blogje van je dochtertje, Astrid , gelezen...ben sprakeloos!
Graag een dikke knuffel!

Gepost door: chinezeke | 11-11-06

dag Anneke Jij bent mijn favorite dat weet je. Jou bewonder ik mateloos. In stukjes leven Anneke. Het is nog zo slecht niet gevonden. Dat zou ierdereen moeten doen. De meesten leven niet echt. Het is maar haasten en haasten. Op mijn verjaardag eind december zul je er ook nog zijn. En nieuwjaar ook ik weet het zeker. We houden van je, allemaal. Jij hebt een plekje in ons hart en dat zal altijd zo blijven. Ik wens je nog veel heel veel gelukkige dagen toe Anneke.

Gepost door: urbain | 12-11-06

HALLO Anneke Alle woorden die ik hier wil neerschrijven, trekken op niks
ik wil je maar vertellen dat ik ook in de thuiszorg werk
en dat je met verzorgenden veel kan bepraten
en uitvoeren
ik vind je een sterk mens en zeer moedig dat je dit allemaal wilt neerpennen op een blog
schrijven is ook een goede manier om dingen te verwerken en daarom waarschijnlijk.....
ik geef je een dikke knuffel en tot binnenkort

Gepost door: mieke | 12-11-06

hoe? dat is de vraag die ik me nu stel...
hoe?
Dat ik hier met een brok tot vooraan in mijn keel zit, dat hoeft geen betoog... Er is niemand die hier onbewogen bij blijft...
Ik ga je hier iets vertellen vanuit mijn eigen ervaring...
De laatste dag van januari verloor ik haar...
het k* woord had ook haar getroffen.
Lang had ze stiekem gevochten...
Ze was een pak ouder dan jij, maar ook haar had ik lief. (op liefde staat immers geen leeftijd)...
En toen men me die vrijdag zei: 'ze gaat dood'... Toen vond ik dat zo onrechtvaardig... De boodschap die ze jullie hebben overgebracht, ik leef er ontzettend mee mee. De rauwheid van dat moment zullen jij, noch de anderen ooit vergeten.
Vanaf dat moment is haast alles anders... Vanaf dat moment kreeg zij die moed die jij nu ook hebt... Moed om het praktisch allemaal te bekijken. Begrafenis regelen, etc...
Hoe? Vroeg ik me toen af... Hoe doet ze dit... Ik kon niet anders dan huilend haar hand vasthouden en bij haar aan tafel zitten...
Ik heb al meerdere malen afscheid moeten nemen (dat is ook de enige keer dat moeten in mijn woordenboek staat...) en nooit went het... Elke keer verscheurt het je. Maar dat afscheid, van haar... Is zowat het mooiste dat ik heb gehad. Ik vermoed dat dit voor velen raar kan zijn, maar toch durf ik het hier gebruiken: 'mooi'...
Mooi om de kracht die ze me toonde, om al de dingen die we elkaar nog gezegd hebben... Om de 'ik hou van je' die ik nog in haar oren heb kunnen fluisteren... Om de knuffels die ze nog te geef had, om de tranen die ze nog van me droogde... Blij om de tijd die ik nog heb mogen hebben nadat je beseft, er is geen weg terug meer... Die tijd Anneke... Die is van zo'n groot belang in al wat er hierna nog komen zal... Tuurlijk mag er nog gelachen worden... Het is dat gelach, dat intieme familiegevoel, daar op dat moment dat je een heel leven meedraagt als je daar deel van uitmaakt... Geloof me, hoe vaak je ook over de haren van je kinderen hebt gestreeld... Het zijn de gebaren die je nu maakt die nog intenser zullen nablijven...
Dat het hard is, dat het niet eerlijk is... Dat het met een brok in de keel is en dat je je afvraagt 'hoe?'... Ik weet het niet... Het is ergens een geheime kracht die je schijnt te bezitten...

Mijn excuses voor de rechte en harde woorden hier misschien... Maar zij leerde me: 'afscheid nemen is hard maar door er open over te praten weten zij die overblijven elke dag opnieuw dat dit 'jouw' manier was...'

Aan jou, aan je man, aan je lieve kinderen en aan al je familieleden: ongelooflijk veel sterkte, ongelooflijk veel knuffels en vooral: ongelooflijk veel feest nog: verjaardag, kerstmis... feest voor het leven... hoe raar dat ook mag klinken...

Ik denk aan jou en aan al die anderen die het nu mee met jou moeilijk hebben! xxx

Gepost door: abnormalia | 12-11-06

Anneke, Grote bewondering voor jou en de manier waarop jij met die onrechtvaardige ziekte omgaat. Ik wens je veel sterkte toe.

Gepost door: Piet | 12-11-06

Ik probeer het te bevatten, en er de juiste woorden voor te vinden, maar ze willen maar niet komen.
Ik ben kwaad, vind het onrechtvaardig. En zou mijn onmacht willen uitschreeuwen. Maar daar ben jij allemaal niet mee geholpen.
Kon ik dat maar. Je helpen. Er voor je zijn. Al was het maar door stil naast je te zitten en je hand vast te houden...
Voorzichtige knuffel,
K.

Gepost door: kaatje | 12-11-06

ik zit hier totaal verslagen. Al zolang volg ik deze blog, hopend op een totale ommekeer. Ik bewonder je. Je bent een sterke vrouw. Ik wilde dat ik iets kon doen, maar ja... :sKnuffel!

Gepost door: Bloempje | 12-11-06

Met verwarde gevoelens...
... lees ik dit heel warme stuk...

Hoe je wil zorgen,
dat 'ze' voortkunnen als jij er niet meer bent,
hoe je je leven nog zinvol maakt,
hoe je ondanks alles...

Doe zo voort,
en maak er iets van!

Geniet - en al is dit moeilijk, ik meen het - geniet van deze momenten...

...

(En toen lieten de woorden me in de steek...)

Gepost door: Kaajee | 12-11-06

Geniet, Anneke, van elke seconde...

Gepost door: lavender faery | 12-11-06

deze tekst zal altijd op het net te vinden zijn en wezullen die prachtige dame die je bent voor eeuwig vasthouden . We zullen in heel moeilijke momenten even komen lezen via "mijn favorieten" en gedenken dat we toch zoveel herrie maken om nietsomvattende futiliteiten.

Heel veel sterkte aan je naaste famillieleden en voor jou een stevige brok moed om de volgende maanden steeds te blijven vieren

Gepost door: willy | 12-11-06

Dag Anneke;-) Ik heb je gevolgd toen je de blog Anneketanke had...je ging ermee stoppen omdat je dochter ook een blog zou beginnen en je niet wou dat zij las hoe moeilijk je het met de chemo had....wist écht niet dat je opnieuw was begonnen met bloggen...verneem dit nu via Talleke....meiske wat een vreselijk nieuws...ik wou momenteel dat ik kon toveren, dat ik zoveel zou kunnen doen...maar ik kan hier alleen maar met tranen in de ogen zitten...nauwelijks weten wat ik moet antwoorden...en rechtaf zeggen: Anneke, ge zijt een vrouw naar mijn hart!
Ik heb je nu onmiddellijk bij mijn linkskes gezet....verdorie hé, de wereld zit toch héél verkeerd in mekaar hoor !
Dikke knuffel meid en tot morgen, wéés daar maar zeker van!

Gepost door: nicole | 12-11-06

Hallo Anneke Ik heb net gelezen da je hier weer aan het schrijven was...

Ik lees, herlees en blijf lezen... Wat een prachtvrouw en moedige "Dame" ben jij zeg... amai, ik voel me zò klein en miezerig naast zòveel moed en vechtlust.

Anneke, ik heb ontzettend veel waardering voor jou, woorden zijn hiet totaal overbodig meiske !!! Net als zovele andere reacties... KON IK JE MAAR HELPEN, jij en allen die je zo dierbaar zijn. IK wil je zo graag het allerbeste toewensen, maar klinkt dat niet zo hypokriet ? WAT is het allerbeste voor jou ? Ik laat jou dat zélf invullen en juist "DAT" wat jij invult Anneke, wel "DAT" wens ik jullie dan toe !!!

Heel veel lieve groetjes en nog veel veel meer kusjes en knuffeltjes wil ik je geven...

Lucky

Gepost door: Lucky | 13-11-06

piep Via Talleke hier geraakt... mijn hart bonkt in mijn keel als ik dit lees... voor de zoveelste keer wou ik dat ik een toverstokje had en met 1 zwaai en een hoop sterretjes alle ellende uit de wereld kon helpen... Helaas, een toverstokje heb ik niet... maar ik kom je graag een immens dikke knuffel geven en 'k hoop dat je alle kracht vind om te doen wat je moet doen.... xxx

Gepost door: Blah | 13-11-06

Ook ik zoek naar woorden, maar vind ze niet. Het lijkt allemaal zo zwak en het leven lijkt zo oneerlijk!

Alle kleine dingen waar een mens zich druk over maakt, lijken ze banaal en futiel en verzinken in het niets. Ik bewonder je, om de manier hoe je hiermee omgaat.

Geniet van je verjaardag, van de vroege Kerst, van alle kleine dingen. Geniet van iedere seconde, minuut en uur. Leef het leven op jouw tempo en doe zover je kunt je zin.

Dikke knuffel!

Gepost door: Zita | 13-11-06

Hoi Anneke,
Ben voor het eerst hier en erg onder de indruk. Ik kom zeker terug. Ik raad je marsepein aan, deze tijd van het jaar is dat gemakkelijk te vinden en als je er niet mee overdrijft blijft het ook gemakkelijk binnen.
Hou je goed !
groetjes,
Parelmoer

Gepost door: parelmoer | 13-11-06

Veel sterkte. Is onbeschrijflijk moedig dat je met zoveel waardigheid je gedachten kan neerpennen. Je hebt in je vingers veel meer kracht dan de meesten onder ons in hun hele lichaam.
Ik tracht in mijn blog steeds alles met een knipoog te relativeren, maar als ik dit dan lees...
Vandaag heb ik voor het eerst ook een echt negatief gevoel van me moeten afschrijven, de plotse dood van een goede vriend.

Gepost door: rimbaloe | 13-11-06

Dag Anneke, 'k Was een week of twee niet in de buurt van een computer geweest, complicaties (niet met de computer ;-) ), had dus ook het bericht van 6-11 nog niet gezien. Nu wel.
Tips om je conditie en spieren op te bouwen vraag je... dat is denk ik wel een goede vraag en een antwoord kan je misschien vinden bij de fysiotherapeut/kiné die je al het langste kent? Verder haal je kracht - cliché maar het is zo - uit je hoofd zolang het kan en alleen als je het echt nodig vindt en blijft vinden. Misschien hoeft dat immers niet altijd. Sterk zijn. Hoor (euh lees) mij nu, maar het is wel zo schijnt. Ken je "ze" nog? Wel "ze" zeggen dat zo vaak... ;-)
De praktische dingen eerst regelen, 'k hoop dat je er snel doorgeraakt en dan de andere zaken, de moeilijke, sterkte... een beetje, voor af en toe als 't even van pas zou komen, groetjes en tot later,

Gepost door: an | 14-11-06

Lieve Anneke Het leven is niet eerlijk. Dit kan toch niet de bedoeling zijn. Ik vind het vreselijk voor jou en jouw gezin. Ik vind jou ontzettend moedig.
Ik zou je vanalles willen zeggen echter de woorden willen komen.
Heel veel sterkte.
Lieve groet

Gepost door: Purplerose | 15-11-06

De commentaren zijn gesloten.