06-11-06

State of shock

Ik heb vorige vrijdag al een poging ondernomen om hier iets neer te pennen, maar Skynet heeft daar toen anders over beslist en het ontbrak me de moed om het nog eens over te doen. Het zal er nu misschien niet uitkomen zoals ik het oorspronkelijk geschreven had, maar dat doet er eigenlijk niet toe.

Er is immers toch geen goeie manier om slecht nieuws te brengen. Woorden schieten altijd te kort en nuances kunnen via het net niet overgebracht worden. Het zijn ook altijd maar momentopnames.

Vorige week heb ik in het ziekenhuis doorgebracht. Ik had veel last van buikpijn en vochtophoping in de buik en na onderzoek bleek dat mijn lever erg is aangetast en dat dat de oorzaak is. In die mate dat ze eigenlijk momenteel geen verdere zware behandelingen kunnen geven omdat mijn lever die niet zou kunnen dragen. Ze concentreren zich nu op het verlichten van de symptomen en ik krijg ook lichte chemo om mijn lever de kans te geven zich een beetje te herstellen zodat ze er nog een paar maanden kunnen aanplakken, zodat ik nog een en ander kan regelen.

 Ik weet niet hoe ik - hoe wij - de voorbije week zijn doorgekomen. We waren echt in shock. De rauwheid en het surrealisme van zo'n boodschap sijpelt langzaam door en telkens je het iemand wil vertellen, krijg je eigenlijk niets gezegd door een stortvloed van tranen. We hebben het de kinderen verteld en de naaste famillie en verder eigenlijk nog niemand omdat het zo hard is om het te zeggen en om het verdriet van de anderen te zien. Het verhaal zal er beetje bij beetje uitkomen en hoe hard het ook klinkt ondertussen gaat het leven gewoon door. Hier kan nog steeds gelachen en gedold worden. Hoe meer hoe liever zelfs. Voor verdriet is er nog tijd genoeg. Dus we hernemen onze adem en regelen wat nodig is en ondertussen gaan we gewoon door met het op verzamelen van herinneringen. Misschien een vorm van zelfbehoud. Een beetje verdringen en even ook aan andere dingen denken.

Met mijn blogje ga ik voorlopig gewoon verder. Ik heb het erover gehad met Ventje en hij is akkoord om hier mijn – ons – verder verhaal neer te schrijven. Voor onszelf, voor onze kinderen en misschien helpt het ook nog wel iemand anders aan de andere kant van de computer.

Ondertussen gaat het met mij iets beter. Ik ben al veel vocht kwijt, heb niet te veel pijn meer en mag morgen mijn tweede dosis chemo halen. Binnen een week of twee zullen ze dan kunnen zeggen of die werkt of niet.

Ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen, maar voorlopig laat ik het hier bij, zodat ik mijn woorden en gedachten eerst kan ordenen.

Wees lief voor elkaar, LEEF en tot gauw !

Dikke kus

 

14:56 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

Wat kan ik hier als reactie neerpennen?
Niets, veel...
Dol en lach,
geniet... elk moment...

Een hele dikke virtuele knuffel van hier uit...

Gepost door: lavender faery | 06-11-06

Ik vreesde al... dat het weinig goeds betekende dat het hier zolang stil bleef, al hoopte ik van ganser harte het tegendeel en hoopte ik dat jullie van een weekje vakantie aan het genieten waren.

Geniet van ieder moment, van je kinderen, van je man en zoals je zelf zegt: LEEF! Leef zo intens mogelijk en geef de moed niet op!

Een héle dikke knuffel!

Gepost door: Zita | 06-11-06

Net zoals Zita vreesde ik ook al dat die lange stilte hier niet veel goeds voorspelde... Een berichtje op Atjittekes blogje bevestigde helaas mijn bange vermoeden.
Ik heb er nog niet echt de woorden voor, alleen dat ik het oneerlijk vind. En hoop dat je niet te veel pijn hebt, zodat je nog veel van de mensen rondom jou kan genieten.
Dikke knuffel,
K.

Gepost door: kaatje | 06-11-06

Ik wist dat het niet pluis zat. 'k Kan niks bedenken om hier te schrijven. Blijf inderdaad lachen en wees die "zotte doos", die ik altijd gekend heb. Kus

Gepost door: Crisje | 06-11-06

Toen ik mijn reactie vanmorgen schreef had ik al zo'n voorgevoel dat er meer aan de hand was.

Blijf lachen en samen genieten van elke seconde, al zal dat soms heel moeilijk zijn. Hopelijk kunnen ze de pijn goed onder controle houden en wordt er nog een hele tijd aangeplakt.

Dikke knuffel en sterkte voor jullie allemaal

Gepost door: Elly | 06-11-06

'n hele dikke knuffel Ook ik had 't zo voelen aankomen :(
Ik weet echt niet wat te zeggen, alleen dat ik je nu heel hard zou vastpakken en knuffelen, wat misschien een beetje helpt...
Liefs

Gepost door: Daphné | 07-11-06

ohh lieve anneke .weet echt niet wat te zeggen op dit bericht.heel heel veel sterkte .

Gepost door: liesbeth lis... | 07-11-06

Wat kan ik hier nog aan toevoegen, ik lees je blogje al van in het begin...je andere dus... ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou moeten lezen. Ik wens je heel veel sterkte Anneke.

En duizend knuffels
Liefs

Gepost door: zuchtje | 07-11-06

Leef en geniet alhoewel dit nu heel raar meot overkomen elke dag telt, maar zo weinigen gezonden begrijpen dit

heel veel sterkte voor jou maar ook voor je leefgenoten

Gepost door: willy | 07-11-06

... Ik had je berichtje gisteren al gelezen, maar ik was zodanig overdonderd en geschrokken, en ook (nog altijd) niet goed ervan dat ik niks kon neerzetten. En nog altijd weet ik niets, alleen dat ik zou willen toveren,en alles beter maken, die rotziekte voor altijd verbannen, en jouw beloofde dagen omzetten in jaren, en als dat er teveel zijn dan deel je ze maar uit aan anderen die ze kunnen gebruiken. Ik ken je nog van op Anneketanneke, en ook hier dacht ik nog héél lang te lezen. Verdomme zeg!
Ik wou dat ik je eens goed kon vastpakken...

LIefs en groetjes,
Inge

Gepost door: inge | 09-11-06

anneke toch Er zijn geen woorden voor om te troosten.
Vind het kranig van je dat je toch de moed hebt om in je blogje te schrijven. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen. Ik heb je altijd al een kranige meid gevonden. Anneke ik denk aan je en zal je steunen in mijn gedachten. Ik hoop dat je niet te veel pijn hebt. Als ik mag, een dikke zoen voor jou Anneke.

Gepost door: urbain | 10-11-06

....... Ik weet niet wat te zeggen..
dikke knuffel

Gepost door: chinezeke | 10-11-06

=^..^= Ik wou dat ik het kon overnemen van jou...

XXX

Gepost door: Talleke | 10-11-06

Dag Anneke, het is een tijdje geleden dat ik hier was. Heb nu wat bijgelezen, en het is heel moeilijk om te beschrijven wat ik nu voel. Woede, onmacht...de wereld is soms niet eerlijk. Waarom jij, waarom niet die crimineel. Maar probeer zoals je hetzelf zegt te lachen en te genieten van elkaar.
Keek vandaag naar 'Familie', het is wel fictie, maar alleen blije gezichten te zien, lachende en tevreden mensen, doet mensen in zo'n omstandigheden goed.
Probeer zoveel mogelijk van het leven te genieten, samen met je gezin.Leef, leef...en hou van elkaar!!!
Dikke, dikke knuffels.
Liefs.
Mireille.

Gepost door: Mireille | 10-11-06

De commentaren zijn gesloten.