18-10-06

Engeltje op stap

's Nachts is het hier in huis eigenlijk zelden helemaal rustig. Ventje snurkt heelder bossen om (thank god for ear plugs). Schattebolleke en Anneke praten al dan niet verschrikt in hun slaap en Engeltje gaat regelmatig op stap. 's Morgens weet ze er niets meer van. Af en toe wandelt ze in haar slaap. Dan komt ze rond een uur of tien 's avonds terug naar beneden en zet zich gewoon in de zetel, met haar ogen open kijkt ze dwars door je heen. Ze antwoordt netjes op je vragen en laat zich gelukkig gedwee terug naar bed begeleiden. Gisteren dus nog eens. Plots gaat de deur open en komt ze verdwaasd binnen, wankelend, met haar benen tegen elkaar geknepen en een grimas op haar gezicht. Het is duidelijk wat er aan de hand is :-), dringend toiletbezoek is gewenst en dat terwijl boven het toilet recht tegenover haar kamertje ligt. Dus zij naar toilet, en daarna heb ik haar zachtjes terug naar boven gebracht. Dan kruipt ze met een glimlach terug in haar bed, doet haar oogjes dicht en slaapt lekker en lief verder. Om op te vreten is ze dan, eigenlijk...

Ik hoop alleen dat ze haar nachtelijke uitstapjes tot binnenshuis zal blijven beperken en wat er in de andere uren van de nacht gebeurt als ik zelf slaap weet ik ook niet. Waarschijnlijk zit ze dan met haar vingers in de chocopot ...

10:07 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

16-10-06

Achtergrond

Het passionele rood vond ik plots een beetje té en het stoorde me. De achtergrond van dit blogje is een beetje soberder geworden. Simplicity en eenvoud brengt misschien ook rust in mijn hoofd, denk ik dan.

Maar eigenlijk wou ik het hebben over de achtergrond van mijn post van vorige week. Een beetje verduidelijking. Ik ben nog niet aan toe aan het stopzetten van de behandelingen, maar het is wel iets waar ik aan denk en waar hier thuis ook regelmatig over gepraat wordt. Ventje weet waar mijn grenzen op dat vlak liggen en ik weet hoe hij daarover denkt. Het wordt deze week ook allemaal op papier gezet. Ik vind dat iedereen dat zou moeten doen, gezond of niet, bepalen waar die grens ligt. Die is inderdaad voor iedereen anders. Levenskwaliteit is voor iedereen anders en voor een deel verleg je gaandeweg ook je grenzen en neem je genoegen met een beetje minder kwaliteit of ontdek je toch weer andere redenen om door te gaan, een “andere” levenskwaliteit. Trouwens, als je nu grenzen op papier zet, kan je ze ook nog altijd veranderen. Toen ik mijn eerste chemo had "overleefd", heb ik gezworen dat ik dat nooit maar dan ook nooit nog zou ondergaan en ondertussen zit ik al aan nummer vier. Vijf, als je de pillen meetelt. En guess what, we doen nog steeds verder. Langs de andere kant weet ik dat de weg voor mij niet echt gemakkelijker zal worden, mirakels buiten beschouwing gelaten. Of course.

De achtergrond van mijn gefilosofeer hierover, de onderliggende angst misschien, is dat ik mijn moeder heb zien afzien. Totaal nutteloze chemo tot een week voor haar dood, die haar veel heeft doen lijden, en die - wat veel erger is - een fatsoenlijk afscheid onmogelijk hebben gemaakt.  Voor een groot deel vind ik dat de verantwoordelijkheid van de dokters, die elke behandeling toch altijd zo hoopvol voorstellen en die de patiënt toch maar onder druk zetten om verder te gaan met de behandeling, terwijl die procentueel misschien een kans van 2% of nog minder voorstelt.  Patiënten, die op dat vlak gemakkelijk onder druk te zetten zijn, klampen zich vast aan elk sprankeltje hoop dat hen voorgehouden wordt, voor henzelf en voor hun familie. Behandelingen die op dat moment zo zwaar zijn, dat je ervan sterft. Door ondervoeding of door hartfalen, of door infecties. Het was misschien ook mijn verantwoordelijkheid en ik had met de dokters, met haar moeten praten. Mijn enige, zwakke excuus is dat ik jong en onervaren was, er alleen voor stond,  en dat mij de moed ontbrak om dat gesprek met haar aan te gaan. Een gesprek waar zij ook niet voor open stond omdat ze zeer depressief was.

Daarom wil ik dit nu al bespreekbaar stellen, zodat mijn liefsten weten wat ik wil, zodat de dokters weten wat ik wil (ook al zijn ze het er niet mee eens) en zodat de beslissing niet bij hen ligt, maar bij mij. Want volgens zijn er ook andere manieren om dood te gaan aan kanker.  Ik wil niet wachten tot ik helemaal opbehandeld ben en dan heb ik het niet over euthanasie, wel over het stopzetten van doelloze behandelingen, die mijn waardigheid aantasten en alleen maar meer complicaties meebrengen, zonder kwaliteit toe te voegen.  Ik wil op een fatsoenlijke manier afscheid kunnen nemen en een andere herinnering achterlaten voor mijn man en kinderen dan het beeld van mijn moeder dat op mijn netvlies gebrand staat en heel moeilijk uit te wissen blijkt.

Als het moment daar is, zal die beslissing zeer zwaar en moeilijk zijn, en er zal zeker niet licht overgegaan worden, maar gewoon weten dat ik telkens opnieuw de keuze heb om door te gaan of niet, geeft een gevoel van controle en maakt de ongemakken nu gemakkelijker om te dragen omdat ik weet dat ik altijd “stop” kan zeggen en dat brengt grote rust.

 

10:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

13-10-06

How Ventje met Anneke²

Wij zeggen altijd dat we een paar geworden zijn door gebrek aan sneeuw en dat was ook zo.

Kerstvakantie 1985. Anneke was net 19 geworden en vertrok zoals elk jaar in Brussel-Zuid met de slaaptrein op skivakantie met een jongerenorganisatie. Dat deed ik al een aantal jaar en meestal was het richting Italië met een grote bende. Dat beviel me prima, niet in het minst omwille van die knappe Italiaanse skimonitoren natuurlijk. Ondertussen kende ik al heel wat mensen die ook jaar na jaar meegingen. Dat jaar had ik echter beslist om eens een andere bestemming uit te kiezen en ging ik naar Zwitserland. Het bleek deze keer slechts een klein groepje te zijn, zeven meisjes en twee jongens. Dat kan meevallen maar ook tegenvallen natuurlijk. Twee gezichten, het koppeltje E. en E.,  waren mij al bekend van vorige vakanties, dus so far so good. De rest van het gezelschap werd in de trein zorgvuldig gemonsterd en voorlopig goed bevonden. (Al had die andere jongen wel een groot hoofd, zeg!)

Ter plaatse aangekomen bleek dat we bij het hotel twee grote appartementen ter beschikking hadden, één voor de jongens en één voor de meisjes. Logies waren dus meer dan in orde, alleen waar was de sneeuw? Om echte sneeuw te zien (buiten de zwarte brij vlak bij het hotel), moesten we de bus in naar een gletsjer en dat konden we niet elke dag doen, dus werden er andere activiteiten georganiseerd: wandelen, wandelen en veel babbelen, en als je veel babbelt dan leer je elkaar al snel beter kennen. Dus al snel wist ik dat Ventje ook in de buurt van Antwerpen woonde, dat hij bijna 24 was en een fervent klimmer. Ventje was door de andere jongen ondertussen al gewaarschuwd over mijn reputatie van lichtontvlambaar op het vlak van vakantieliefjes. Ja, ik geef toe, dat was een zwak van mij. Ik was licht ontvlambaar en het was allemaal heel onschuldig, alhoewel hij deed alsof ik een mannenverslindster was. Niet dus, gewoon snel verliefd. Daar is niks mis mee, toch ?

Ik was ondertussen op de hoogte van het feit dat Ventje in feite door zijn moeder was meegestuurd om "eindelijk" eens een lief te vinden, want met al dat klimmen elk weekend, had hij daar geen tijd meer voor. Nu ja, van het één kwam het ander en na veel gebabbel en gepraat, een beetje flirten (u weet wel, vallen op de skipist wanneer hij voorbij komt, zodat hij je kan oprapen - mannen zijn soms zoooo doorzichtig), en een beetje aanmoediging van mijn kant, volgde op kerstdag 1984 de eerste kus en vanaf dan zijn we een paar. Iedereen dacht en zei dat het niet lang zou duren: ik nog veel te jong en nog aan het studeren, hij veel te oud, etc, etc., but they were wrong !

Vijf jaar later trouwden we en dat is vandaag precies 16 jaar geleden !

Proficiat, schatje, en bedankt voor alles !

13:14 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-10-06

Eindelijk

We hebben het keerpunt bereikt en niets te vroeg ook. Meer dan twee weken in een doosje leven is meer dan genoeg.  Dagen van liggen, liggen en liggen en de buitenwereld enkel via het kijkdoosje zien binnenkomen, maar verder totaal afgesneden zijn van de werkelijkheid. Dagen waarop het aantal plasjes en drolletjes die in de toiletpot worden gedeponeerd nauwkeurig worden geturfd en waarbij je spijsvertering het centrum van je universum wordt om herhalingen te voorkomen.

Gedurende de voorbije weken geraakte ik meer en meer in mezelf gekeerd en merkte ik dat het leven ook zonder mij  probleemloos verderdraait en dat ik voor praktische zaken eigenlijk niet meer wordt meegeteld, tenzij als een last waar voor gezorgd moet worden. Meningen en gedachten mijnentwege worden ook veel soepeler opzijgeschoven. Het zijn harde mentale noten om te kraken om te beseffen hoe nietig en vervangbaar ik eigenlijk wel ben, om te merken dat er ook nu al rekening wordt gehouden met het feit dat ik er over x aantal maanden misschien niet meer ben. Het is een harde les om te beseffen dat het kankerschap geen automatische vrijbrief biedt voor egocentrisme, zelfmedelijden en recht op medeleven. Geen verwijten aan mijn omgeving, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Het moet doorgaan, wat er ook gebeurt. Het maakt het alleen voor mij veel moeilijker om te vechten en te blijven geloven in een goede afloop als anderen dat niet meer doen. Soms vraag ik me dan ook af of het niet beter zou zijn, voor iedereen, om een kat een kat te noemen en gewoon op te houden met dit hele circus van behandelingen. Behandelingen die - laten we eerlijk zijn - mijn leven misschien wel verlengen, maar tegen welke prijs? Welke prijs is nog net aanvaardbaar en wanneer is genoeg genoeg? Het kan geen kwaad om daar eens bij stil te staan.

 

flyingfairies

 

10:29 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

03-10-06

Kabbelend leven

Hoog tijd om  nog eens van me te laten horen. Het leven kabbelt hier dag na dag rustig voorbij, zonder noemenswaardige gebeurtenissen, dus het gebrek aan schrijfstof levert stilstaande blogjes op.

Ik zou u verder kunnen informeren over mijn transitsysteem, dat nog steeds naar behoren werkt, zij het met de nodige pijntjes en hindernissen. Maar zulke informatie kan u missen als kiespijn waarschijnlijk.

Ik zou kunnen schrijven over de TV-programma's die werkende mensen zoal missen overdag: zeg uw job er niet voor op, want het is honderduizend keer hetzelfde. U mist niets, behalve de uitermate verlammende werking op uw hersens. Maar dat wist u wellicht zelf ook al.

Ik zou kunnen schrijven over de kids, die volledig geïnformeerd, erg hun best doen om nog meer schatjes te zijn dan ze al waren en zich opnieuw en nog maar eens proberen aan te passen aan een moeder die steeds in de zetel of in bed ligt en waar dus niets leuks mee aan te vangen valt. Maar dan val ik ook weer in herhaling.

Ik zou kunnen schrijven hoe onrechtvaardig het allemaal is en hoe ik het beu ben om af te zien en niets te kunnen doen, maar daar lossen we ook niets mee op.

Ik zou kunnen schrijven over de melancholie van de herfst die ten lange leste toch zijn intrede doet, maar daar hebben we nog tijd genoeg voor, om melancholisch te zijn.

Dus.

Voorlopig niets van dit alles.

Voorlopig moet u het hier mee doen:

Ik stel het redelijk ok, ook al ben ik het hele gedoe beu, en ik ga nu op zoek naar vrolijker inspiratie....

 

14:32 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |