16-10-06

Achtergrond

Het passionele rood vond ik plots een beetje té en het stoorde me. De achtergrond van dit blogje is een beetje soberder geworden. Simplicity en eenvoud brengt misschien ook rust in mijn hoofd, denk ik dan.

Maar eigenlijk wou ik het hebben over de achtergrond van mijn post van vorige week. Een beetje verduidelijking. Ik ben nog niet aan toe aan het stopzetten van de behandelingen, maar het is wel iets waar ik aan denk en waar hier thuis ook regelmatig over gepraat wordt. Ventje weet waar mijn grenzen op dat vlak liggen en ik weet hoe hij daarover denkt. Het wordt deze week ook allemaal op papier gezet. Ik vind dat iedereen dat zou moeten doen, gezond of niet, bepalen waar die grens ligt. Die is inderdaad voor iedereen anders. Levenskwaliteit is voor iedereen anders en voor een deel verleg je gaandeweg ook je grenzen en neem je genoegen met een beetje minder kwaliteit of ontdek je toch weer andere redenen om door te gaan, een “andere” levenskwaliteit. Trouwens, als je nu grenzen op papier zet, kan je ze ook nog altijd veranderen. Toen ik mijn eerste chemo had "overleefd", heb ik gezworen dat ik dat nooit maar dan ook nooit nog zou ondergaan en ondertussen zit ik al aan nummer vier. Vijf, als je de pillen meetelt. En guess what, we doen nog steeds verder. Langs de andere kant weet ik dat de weg voor mij niet echt gemakkelijker zal worden, mirakels buiten beschouwing gelaten. Of course.

De achtergrond van mijn gefilosofeer hierover, de onderliggende angst misschien, is dat ik mijn moeder heb zien afzien. Totaal nutteloze chemo tot een week voor haar dood, die haar veel heeft doen lijden, en die - wat veel erger is - een fatsoenlijk afscheid onmogelijk hebben gemaakt.  Voor een groot deel vind ik dat de verantwoordelijkheid van de dokters, die elke behandeling toch altijd zo hoopvol voorstellen en die de patiënt toch maar onder druk zetten om verder te gaan met de behandeling, terwijl die procentueel misschien een kans van 2% of nog minder voorstelt.  Patiënten, die op dat vlak gemakkelijk onder druk te zetten zijn, klampen zich vast aan elk sprankeltje hoop dat hen voorgehouden wordt, voor henzelf en voor hun familie. Behandelingen die op dat moment zo zwaar zijn, dat je ervan sterft. Door ondervoeding of door hartfalen, of door infecties. Het was misschien ook mijn verantwoordelijkheid en ik had met de dokters, met haar moeten praten. Mijn enige, zwakke excuus is dat ik jong en onervaren was, er alleen voor stond,  en dat mij de moed ontbrak om dat gesprek met haar aan te gaan. Een gesprek waar zij ook niet voor open stond omdat ze zeer depressief was.

Daarom wil ik dit nu al bespreekbaar stellen, zodat mijn liefsten weten wat ik wil, zodat de dokters weten wat ik wil (ook al zijn ze het er niet mee eens) en zodat de beslissing niet bij hen ligt, maar bij mij. Want volgens zijn er ook andere manieren om dood te gaan aan kanker.  Ik wil niet wachten tot ik helemaal opbehandeld ben en dan heb ik het niet over euthanasie, wel over het stopzetten van doelloze behandelingen, die mijn waardigheid aantasten en alleen maar meer complicaties meebrengen, zonder kwaliteit toe te voegen.  Ik wil op een fatsoenlijke manier afscheid kunnen nemen en een andere herinnering achterlaten voor mijn man en kinderen dan het beeld van mijn moeder dat op mijn netvlies gebrand staat en heel moeilijk uit te wissen blijkt.

Als het moment daar is, zal die beslissing zeer zwaar en moeilijk zijn, en er zal zeker niet licht overgegaan worden, maar gewoon weten dat ik telkens opnieuw de keuze heb om door te gaan of niet, geeft een gevoel van controle en maakt de ongemakken nu gemakkelijker om te dragen omdat ik weet dat ik altijd “stop” kan zeggen en dat brengt grote rust.

 

10:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

zeker niet opgeven! en blijven genieten van het leven. groetjes

Gepost door: sylvie | 16-10-06

Ik voel het net hetzelfde aan als wat jij vandaag geschreven hebt.
Liefs

Gepost door: Elly | 16-10-06

kop op meid we bidden met je mee voor de hoop en het leven

Gepost door: willy | 16-10-06

Ik volg jouw gedachtengang. Levenskwaliteit primeert, iets om zo lang mogelijk proberen vast te houden. Maar uiteindelijk jullie als gezin hebben er het laatste woord over hoe en wat, jij over je lichaam en je gezin als levensgenoten.
Knuffel

Gepost door: kleintje | 16-10-06

Juist...jij beslist, en ik vind het heel knap dat je dit zo goed en open met je gezin bespreekt en op papier zet. En zoals je zegt, niets is definitiefs, je kan alle nog veranderen. Maar je kan zelf je grenzen stellen, en ik denk dat die controle je ook juist weer kracht geeft. Een knuffel! Een hele dikke ...

Gepost door: Crisje | 17-10-06

juist Ik kan het mij inbeelden dat het rust brengt om te weten dat jij zelf beslist en niet een ander. Dat je op dat vlak niet afhangt van een ander.
Ik vind het een moedig en wijs besluit.

Liefs en groetjes,
Inge

Gepost door: inge | 17-10-06

Ik sluit me bij Crisje aan...

En je doet me denken aan een artikel in 'Het Beste' van Readers Digest dat ik jaren geleden las - over een Zweedse die net zo dacht als jij hier beschrijft en uiteindelijk overging op een morfinepomp...

Ik denk ook dat het je een soort rust gaat geven om een en ander op papier geregeld te zien...
Moedig ook van Ventje om je (eindelijk?) hierin te steunen...

Moed, sterkte, knuffel.
Blessed be...

Gepost door: lavender faery | 17-10-06

*** Ik geloof dat we helemaal op dezelfde golflengte zitten.

Ik merk ook dat ik enkele dagen te laat ben om je een gelukkige huwelijksverjaardag te wensen. *bloos*. Hierbij: alsnog en heel welgemeend: proficiat!

Een hele dikke knuffel, en heel veel liefs.
Kaatje.

Gepost door: kaatje | 17-10-06

dag anneke, ja, eens neergeschreven kan je je grenzen nog veranderen, meermaals indien nodig... "blij" wel dat het je rust kon brengen
enne... over die andere achtergrond, ik vind deze wit-blauwe ook rustig en stil, mooi, je kan jezelf hier horen denken... groetjes,

Gepost door: an | 17-10-06

=^..^= moedig van je!!!!

Wat die eerste chemo betreft, dat was ook mijn gedacht: DIT NOOIT MEER!!!! Ik denk ook niet dat ik 't nog zou doen.... behalve mijn poezen heb ik ook niets meer om voor te vechten.... klinkt zielig maar is niet zo.... Das gewoon hoe IK er over denk hé

Gepost door: Talleke | 20-10-06

De commentaren zijn gesloten.