11-10-06

Eindelijk

We hebben het keerpunt bereikt en niets te vroeg ook. Meer dan twee weken in een doosje leven is meer dan genoeg.  Dagen van liggen, liggen en liggen en de buitenwereld enkel via het kijkdoosje zien binnenkomen, maar verder totaal afgesneden zijn van de werkelijkheid. Dagen waarop het aantal plasjes en drolletjes die in de toiletpot worden gedeponeerd nauwkeurig worden geturfd en waarbij je spijsvertering het centrum van je universum wordt om herhalingen te voorkomen.

Gedurende de voorbije weken geraakte ik meer en meer in mezelf gekeerd en merkte ik dat het leven ook zonder mij  probleemloos verderdraait en dat ik voor praktische zaken eigenlijk niet meer wordt meegeteld, tenzij als een last waar voor gezorgd moet worden. Meningen en gedachten mijnentwege worden ook veel soepeler opzijgeschoven. Het zijn harde mentale noten om te kraken om te beseffen hoe nietig en vervangbaar ik eigenlijk wel ben, om te merken dat er ook nu al rekening wordt gehouden met het feit dat ik er over x aantal maanden misschien niet meer ben. Het is een harde les om te beseffen dat het kankerschap geen automatische vrijbrief biedt voor egocentrisme, zelfmedelijden en recht op medeleven. Geen verwijten aan mijn omgeving, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Het moet doorgaan, wat er ook gebeurt. Het maakt het alleen voor mij veel moeilijker om te vechten en te blijven geloven in een goede afloop als anderen dat niet meer doen. Soms vraag ik me dan ook af of het niet beter zou zijn, voor iedereen, om een kat een kat te noemen en gewoon op te houden met dit hele circus van behandelingen. Behandelingen die - laten we eerlijk zijn - mijn leven misschien wel verlengen, maar tegen welke prijs? Welke prijs is nog net aanvaardbaar en wanneer is genoeg genoeg? Het kan geen kwaad om daar eens bij stil te staan.

 

flyingfairies

 

10:29 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Wow Anneke, da's effe een hele zware die je me nu voorlegt. 'k Weet niet goed wat te zeggen, moet het even herkauwen....Je hoort nog van me

Gepost door: Crisje | 11-10-06

gelijk heb je zeker en vast!
Alleen, het klinkt zo "cru", niet?

Gepost door: chinezeke | 11-10-06

Dit is een diepgaand postje Anneke, maar ik kan het volkomen begrijpen dat die gedachten je beheersen. Tegen welke prijs een behandeling in stand houden? Dat is een moeilijke, dat is voor iedereen verschillend; iedereen heeft een eigen grens en een eigen invulling van wat levenskwaliteit is. Het is dus een kwestie van die dingen voor jezelf te bepalen en dat vergt hopen moed.
Lief Anneke, ik word hier heel stil van en zou veel meer willen zeggen maar dat doe ik later nog wel. Ik sla in gedachten mijn armen om je heen.
Liefs

Gepost door: Elly | 11-10-06

is mss hard om dit te zeggen... en mss misplaatst, dus neem me niets kwalijk, ik persoonlijk zou het een heel geruststellende gedachte vinden, dat de wereld( dus mijn dochters en omgeving) gewoon verder zouden draaien, dat ik zie dat ze zonder mij kunnen...ik denk ook dat je nu een beetje een vertekend beeld hebt....mama is er nog hé.
En toch, ik kan me inderdaad niet inbeelden hoe zwaar het je nu allemaal valt...toch denk ik dat ik zou vechten...Maar het moet gezegd ik weet niet half welke prijs je moet betalen..ik duim in ieder geval mee.
Liefs

Gepost door: zuchtje | 11-10-06

heavy ... Dit is idd zwaar Anneke!!
En het is een cliche ... maar waar hoop is, is leven. Ondanks het realistisch zijn, mag je die hoop niet opgeven, mogen anderen die hoop niet opgeven!!

Wat mij eerlijk gezegd goed doet is het feit dat jij open en eerlijk over jezelf kan schrijven/ praten!
Dat heb ik vreselijk gemist bij mijn broer, die goed wist hoe de zaken ervoor stonden, maar zich niet erover kon uiten!!

2 armen om je heen en een dikke knuffel,
liefs,
Sabine

Gepost door: FMS | 12-10-06

Op praktisch vlak is iedereen inderdaad vervangbaar. Soms weliswaar met moeite, maar moeilijk gaat ook. Maar ik denk niet dat een 'moeder' voor haar kinderen vervangbaar is als moeder. Emotioneel dan. Ik ken genoeg mensen die hun mama elke dag nog missen, zelfs na heel veel jaar. Een vriendin praat nog steeds elke dag met haar mama en vraagt haar dikwijls om raad. Daarna voelt ze zich steeds beter. En ja, het is goed dat je familie zich probeert te redden in deze moeilijke situatie en als moeder wil je dat wel... al kan ik ook begrijpen dat je WIL dat ze jou ook missen. Misschien tonen ze dat niet veel, maar het gebeurt ZEKER!
Veel moed nog...

Gepost door: Ook een mama | 12-10-06

Ook ik vind het sterk en moedig dat je dit hier zo kan neerpennen...
Misschien is het van je omgeving een manier om alles wat te proberen te verwerken, er mee om te gaan, proberen voorbereid zijn om het ergste, dan komt goed nieuws nl. eens te beter aan...
De behandelingen... inderdaad, alleen jij kan de grens leggen.
Ik denk dat je je instinct, je 'gut feeling' moet volgen - hoe hard dit misschien ook voor anderen kan zijn, hoe cru het voor hen kan klinken...
En inderdaad jammer dat die vrijgeleide er niet zomaar bijkomt...
Sterkte, Anneke!

Gepost door: lavender faery | 12-10-06

Zonder woorden maar zoveel gedachten.*knuffel*

Gepost door: Talforthes | 12-10-06

Anneke ik zoek achter de juiste woorden om je te troosten. Anneke ik kan ze niet vinden. Wat heb je het toch zo moeilijk. Je bent moedig Anneke je kinderen hebben een prachtige mama. Het zijn woorden maar hopelijk heb je er wat aan. Sterkte Anneke in je down momenten. Ik denk aan je. Vergeten zal ik je nooit.

Gepost door: urbain | 14-10-06

vijf of zes of misschien wel al zeven keer kwam ik hier, ik las en wilde schrijven maar het lukte niet.
nu zou ik je gewoon een fijne huwelijksverjaardag kunnen wensen hierboven, maar eigenlijk, dat zou te gemakkelijk zijn (alhoewel... toch een fijne huwelijksverjaardag, ook, en passant)
ik kon niet schrijven omdat alles pijnlijk herkenbaar is en gemeenplaatsen bij dit onderwerp toch al zo weinig te betekenen hebben
stil staan bij zo'n levensvragen kan geen kwaad, dat zo neerschijven is sterk en helder, maar een antwoord is er denk ik niet
maar dat denk ik en soms denk ik dat ik het wel weet en daarna weer niet, als je begrijpt wat ik bedoel, het is een rollercoaster zo vaak, ik kan je dan ook alleen maar een goede reis wensen, waar je ook naartoe wil en kan, ach... en echt, ik wou dat ik meer kon doen, wie niet?

Gepost door: an | 15-10-06

De commentaren zijn gesloten.