15-09-06

Eindeloos

De stroom van woorden die voorbijflitsen achter mijn oogleden gaat door, dag en nacht, zoals de vuurwerkkleuren die je ziet als je op je oogbollen drukt. De gevoelens die de woorden sturen, sleuren me mee in alle richtingen. Wil wel, wil niet. Opgeven of doorgaan? Ik verbaas mezelf steeds opnieuw en vind altijd toch een touw(tje) om me aan op te trekken. De grenzen van mijn zijn worden steeds opnieuw bepaald. Hoewel ze dichterbij komen, lijken ze op hetzelfde moment meteen te vervagen waardoor de toekomst eindeloos lijkt en vol beloften. Principes moeten flexibel kunnen zijn.

Ik voel me een beetje bedrogen door mijn eigen optimisme.  Alsof ik terug kind ben en aan zo' kermiskraampje sta, met vele touwtjes met een prijs eraan.  Eén keer trekken, altijd prijs ! In mijn gedachten hangt er aan het dunne strakke touw in mijn zweterig handje altijd de hoofdprijs: de grootste knuffelbeer uit de hoop. Wat een gevoel van trots zou ik hebben, als ik daarmee over de kermis kon rondlopen, alle jaloerse blikken rondom mij absorberend. Nooit heb ik die reuzenpanda of die tijger gewonnen, maar elke keer opnieuw was er dat grenzeloos gevoel van hoopvolle verwachting dat het deze keer wel zou lukken. En ook steeds opnieuw de ontgoocheling en de teleurstelling als je daar staat met een miezerige kopie van een disneyfiguurtje, dat toch al niet je favoriet was. Op een dag stop je met meedoen omdat je de ontgoochelingen beu bent en omdat je doorhebt dat de hoofdprijs duidelijk niet voor jou bestemd is.

Nu gaat het niet om knuffelberen, -katten, -honden en -tijgers, maar om chemo's die ik omhoog moet trekken. Hoopvolle verwachting. Hopend op de hoofdprijs en ik zie mezelf al gelukzalig glimlachend het kabinet van de dokter verlaten, trots en met een onwisbare glimlach op mijn lippen. De ontgoochelingen worden groter en groter en het wordt moeilijker en moeilijker om de hoopvolle verwachtingen te blijven koesteren, maar ik denk dat ik voorlopig toch nog even verder speel. Wie weet trek ik nu die mooie tijger er wel uit ...

09:29 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Liefste Anneke, terwijl ik je postje lees, rollen de tranen over mijn wangen...
Wat voel ik met je mee... wat zou ik graag vals spelen en van achter de coulissen aan jouw touwtje de grootste en mooiste tijger hangen...

Je hebt het zo mooi verwoord! Ongelooflijk mooi ...

Geef de moed niet op Anneke!
Wie weet is er daar boven iemand die vanachter de coulissen stilletjes de grootste en mooiste tijger aan jouw touwtje hangt!!!

Lieve knuffel en dikke kus van Fleur xxx

Gepost door: Fleur | 15-09-06

De kermis van het leven...of het circus... hoe zullen we het noemen...er zitten verdomd lelijke prijzen tussen...maar vergeet niet dat je tien van die kleine misbaksels soms wel kan ruilen in die éne grote...maw kleine stappen voorwaards ...geven soms die felbegeerde knuffel hoor..geef de moed niet op (is gemakkelijker gezegd dan gedaan, weet ik) trek aan het langste touw!
Liefs

Gepost door: zuchtje | 15-09-06

Hallo Anneke Ik hoop met heel mijn hart dat je de grootste en mooiste prijs trekt. Ik zou het resultaat heel graag beïnvloeden als dat zou kunnen maar dat kan jammer genoeg niet.
Dikke knuffel

Gepost door: Elly | 15-09-06

Steungedichtje Van tijd tot tijd kan het geen kwaad
om te geloven in je dromen.
Want weet je, soms komen ze uit.
Niet alle dromen blijven dromen.
Niet alle dromen zijn bedrog.
Verdwenen bij een vroeg ontwaken.
Soms duren dromen maanden door
en kun je ze tot waarheid maken.

Van tijd tot tijd kan het geen kwaad
te dromen met je ogen open.
Zodat je niet als één die slaapt
voorbij de dingen zult gaan lopen.
Wees wakker als het zich vertoont.
Wees blij wanneer het je betovert.
En als de droom je hart bewoont,
vertrouw, en geef je over.

Van tijd tot tijd geeft het je hoop.
om te geloven in je dromen.
Want enkel wie in zijn droom gelooft,
kan er ooit een uit zien komen.
Dus denk een beetje droomgericht
en droom je leven, leef je dromen
met warme zon op je gezicht
en allebei je ogen open.

Van: Dominique Engers

Gepost door: Elly | 15-09-06

*** Ben hier ook nog eens,
niet zo vaak in Blogland vertoeft deze week -
het lijkt me inderdaad 'fijn' om die woede en razernij naar buiten te laten komen - onder welke vorm dan ook.

En die tijger? Kijk eens goed om je heen - ik denk dat er al een stuk of vijf dicht bij je in de buurt zijn...

Gepost door: lavender faery | 15-09-06

*** Verdikke, het wordt tijd dat ze die touwtjes gaan herverdelen! Aan elk touwtje een hoofdprijs. Anneke, ik duim en duim en blijf duimen dat het deze keer de goeie keer is. Dat deze kuur je een decenium koopt.Dat aan dit touwtje de hoofdprijs en een jackpot hangt!

En die tijger?? Die hangt niet aan een touwtje? Die tijger ben jij!
Liefs en groetjes,
en bedankt om de moeite te nemen om ons gerust te stellen en toch te komen posten ook al voel je je zo ellendig.
Inge

Gepost door: inge | 15-09-06

Anneke, Doorbijten, meid!
Ik weet wel , je denkt "zij heeft mooi praten!"..toch ieder huisje heeft zijn...je weet wel! Blijf optimistisch! (hoe moeilijk ook....)
Knuffel!

Gepost door: chinezeke | 15-09-06

Dag anneke, Ik vertoef niet zo veel in blogland de laatste tijd, heb er niet echt de kracht voor.
Maar ben toch even tot hier gewandeld om je veel moed toe te wensen. Ik bewonder de manier waarop je met je ziekte en de behandelingen omgaat en wou dat ik kon toveren en je die hoofdprijs bezorgen.

Dikke knuf,
Kaatje.

Gepost door: kaatje | 16-09-06

De commentaren zijn gesloten.