14-09-06

Eindelijk

Eindelijk. Inderdaad. Als de eerste sessie een voorproefje is van de volgende staat mij nog een en ander te wachten. Ik ben uiteindelijk niet in het ziekenhuis beland, maar deze chemo is één van de zwaarste die ik al gekregen heb, denk ik. Of anders was het een combinatie van factoren en sluimerende infecties. Bij vorige cocktails voelde ik me tot een tiental dagen na het infuus slecht, om dan stilletjes maar zeker weer naar boven te klauteren,  maar nu bleef het maar duren en duren. Pas sinds gisteren voel ik me weer wat beter. Mijn bloedwaarden moeten heel laag geweest zijn. Veel last van schimmelinfecties, mondslijmvliesontsteking en pijnlijke slokdarm maakten dat ik niet veel kon eten en dus ook niet snel kon aansterken waarschijnlijk. Verder veel blauwe plekken, lichte koorts en moe, moe, moe en ondertussen vier kilo lichter (gelukkig had/heb ik wat reserve). Ik hoop dat de volgende sessies mij een beetje beter bekomen. De volgende is trouwens al voorzien voor volgende maandag. No rest for the wicked. Ondertussen valt - in tegenstelling tot wat de dokters mij beloofden - mijn haar met plukken uit. Net nu ik hoopte nog eens naar de kapper te kunnen gaan.

Het gebrek aan informatie over deze chemo en het minimaliseren van de mogelijke bijwerkingen ervan, maken mij ondertussen behoorlijk boos. Ik weet graag wat me te wachten staat en deze chemo afdoen als een piece of cake is echt not done. 

Emotioneel gaat het op en af. Na maandenlang afbouwen, ben ik ondertussen al een maand gestopt met mijn happy-pilletjes (yeah for me !) en zie ik de wereld dus opnieuw in al zijn rauwheid. In tegenstelling tot wat ik had verwacht word ik er niet echt depressief van, maar de opgekropte woede en razernij om wat mij en mijn familie overkomt zoeken hun weg naar buiten. Bekenden schrikken zich een hoedje om mijn ongezoute en eerlijke uitspraken maar ik denk dat het niet zo slecht is dat al die opgekropte woedegevoelens er eens uit komen. Puur en zuiver. Wees gerust! Ik houd het netjes en beschaafd. Als ik het zo teruglees, klinkt het allemaal erg verwarrend en vreemd en dat is het momenteel ook. Zoals ik vroeger al zei: er zijn altijd nog nieuwe lessen om te leren...

Tot zover het laatste nieuwsbericht.

Oh ja, aan diegenen die nog steeds op een antwoordmailtje wachten: dank je wel voor je bericht en sorry voor de internetstilte! Ik maak er gauw werk van !

Veel liefs,

15:05 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

groots zijn in de zwaarste dingen Niets kan eenvoudig zijn in dit leven
niets als je zoiets te wachten staat
als zoiets maar aan die voordeur blijft staan
en hoe je ook duwt, trekt en sleurt aan die klink
hij wil maar niet sluiten

Dat wat jij voelt
dat kan niemand weten
enkel zij die het meegemaakt hebben/ meemaken delen een deel
dat ene gevoel
maar jij, de mama, de echtgenote, de schrijfster met een speciale pen...
alleen jij weet tot de kern te raken...

Niet weten wat je te wachten staat
opstaan in de hoop dat het vandaag een keertje beter gaat...
Volgens mij dien jij voor niets sorry te zeggen
niet in situaties als deze...
Het siert je wel, uiteraard...

Anneke, ik zal je iets beloven
nu maandag
jawel
zal ik extra aan je denken
met alle zachtigheid, met al mijn gevoel
in de hoop dat wat komen gaat
minder lastig wordt!!!

x sterkte! x

Gepost door: abnormalia | 14-09-06

De commentaren zijn gesloten.