30-08-06

Lost cause ...

 

Curled up on the sofa, she sits and waits. The cat in his velvety shades of black sleeps on her lap, as if he owns her, with one soft paw stretched out to the world and resting his head on her arm, softly purring. She watches the raindrops, searching and finding their way down on the window glass, keeping the world outside, as in a haze. Tears fill her eyes and they too find their way down to her lips. She tastes their bitter saltiness and she waits. Waiting for the miracle she has been praying for. Deep inside she knows it will not happen. No miracles, not for her, not for them. She sits and waits for the sun to be strong enough to burn away the clouds and touch the flowers and warm her chilling heart. Fill it with hope again, so she can go on to fight her battle as is expected from her. A battle which seems to have been lost from the start, one without purpose. "Non sense" battles are the hardest ones to fight.

11:51 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

27-08-06

Kattenmanieren

Ik zal hem nooit begrijpen, onze Zwette...

Nu heeft dat beest de kans en het geluk om op een zacht deken te slapen, en samen met mij weg te dromen en dan gaat meneer de hele nacht op de lappen om mij dan uiteindelijk om 6.30 uur nat en zanderig én met kolder in de kop te komen wakker maken voor eten. Dus Anneke naar beneden, "lief zwart katertje" eten gegeven en daarna terug mijn bed in terwijl de Zwette werd verbannen naar de zetel beneden. Na!

10:05 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-08-06

Home alone

Iedereen is de deur uit. Een heel weekend lang het huis voor mij alleen. De kids zijn gaan logeren bij oma en opa en Ventje lief is voor een weekend naar Nederland met gelijkgestemde "heroes" uit de virtuele wereld van computerspellen. Een real life meeting met virtuele speelkameraadjes. So he says. Neen grapje, ik vertrouw hem wel en trouwens hij heeft zijn handen al meer dan vol genoeg aan mij.  Ik hoop voor hem dat het een beetje meevalt en dat het a) geen wallebakken en nachtbrakers zijn want dat is Ventje ook niet en b) ze ook nog over iets anders kunnen praten dan over spelletjes. Alhoewel? Da's misschien net de bedoeling.

Maakt dus dat ik het hele huis én onze Zwette vandaag en morgen voor mij alleen heb. Het voelt toch maar vreemd en stil aan. Overdag gaat het nog, maar vanavond en vannacht zal het toch een beetje eng zijn, denk ik. Al die lege kamers. Ik denk dat onze Zwette vannacht geluk zal hebben en mijn bedje mag komen verwarmen. Anders mag hij nooit naar boven, maar als het baasje van huis is, kunnen we wel een en ander door de vingers zien ...

Een zee van tijd en niet al te veel energie; daar moet ik het mee doen dit weekend. Ik was eerst van plan om eens met de grove borstel door de rommel te gaan maar bij nader inzicht ga ik nu vooral géén nuttige dingen doen, alleen dingen waar ik zin in heb. Dat wil zeggen: een beetje schilderen, muziek spelen, lezen, voor de tv hangen én eten (hahaha!) en misschien een beetje gaan wandelen als het weer goedgezind is. We zien wel... Niks moet, alles mag... Zalig...

15:07 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-08-06

Eén voordeel

Eén voordeel heeft de regen dan toch wel. Het ongelukje dat Engeltje gisteren op de trampoline kreeg ten gevolge van slappe-lach/slappe spieren is ondertussen zeker weggespoeld. If you get the picture??? Maar dat is dan ook het enige voordeel dat ik momenteel kan bedenken.

Als er volgende zomer één iemand durft klagen dat het te warm is.. awel hé, daar kom ik persoonlijk eens een hartig woordje mee wisselen ...

16:09 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-08-06

Just another day

Gewoon een dag in de vakantie. Engeltje is naar het sportkamp "Dierengewenning" en Schattebolleke is met haar mee om er de hele dag te gaan helpen. Het is op hun favoriete manège te doen, dus mijn meisjes zijn in hun nopjes. Al moet het gezegd zijn dat een hele dag "werken" voor een kind van 11 toch niet min is. Ze is doodmoe van het lopen naast de dravende paardjes en het is nog maar woensdag. Tegen het einde van de week kunnen we die bijeen keren. Maar da's niet erg, dan weet ze waar haar spieren zitten.  Zoontje daarentegen zal daar niet veel last van hebben. Hij hangt op de zetel, lummelt wat rond. Zijn dag bestaat uit computerspelletjes, af en toe eens op de trampoline en wachten tot de school terug begint en hij al zijn vrienden terug ziet. Het is hier ook niet echt spannend op dit moment en voor veel bezoekende vriendjes over de vloer of leuke dingen doen heb ik niet de energie nu, dus ze zijn een beetje op zichzelf aangewezen. Zoals elk jaar, maak ik weer de bedenking dat de grote vakantie gewoon twee weken te lang duurt en dat ze die beter wat meer zouden spreiden. Een weekje extra met de kerstdagen zou niet slecht zijn, of in de lente.

Niet veel te vertellen dus vandaag. It's just another day... 

11:14 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-08-06

Number one

Number one is done. Although, not really number one. I think yesterday's session was session number 31, but I'm beginning to loose count. Due to the fact that several doctors were on holiday, things went very slowly and even if I was there at 8.45 am, they did not start chemo until 11.45 am. But it was and is ok so far. A bit of nausea but not too bad, a bit tired but not too bad, a bit red in the face, but not too bad. The only thing that bothered me dreadfully yesterday was that I could not get the smell of CCity off of me. I always feel like people can smell the chemo meds in my blood from a 10 meters distance. I took a shower, washed my short, curly (yes, yes) hair twice and I could still smell it in the water dripping down my face. Last night when I went to the toilet, I could smell it re-entering the bedroom. Probably lingering in my clothes. I hate that smell, it makes me feel chemical and sick even when I'm not.

Anyway, when I was with the doctor (not my usual doctor BTW) I was able to take a glance at my file. My tumor marker (from two months ago) has rocketed sky high and my liver enzymes are no longer normal either, so the new treatment was and is obviously unavoidable and therefore justifiable.(?) I'm ready for it. I'll take it step by step and day by day as I have learned to by now. My ostrich-coping-strategy works wonders for my mood and fighting spirit, so I'll try to stick to it and not think about what could happen but enjoy what is today.

Take care and live the day !

 

 

Picture taken at the Tall Ships Race in Antwerp last Sunday...

13:09 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-08-06

The one...

Two days to go. Will this be the one treatment that sticks for a while? Preferably some years in stead of some months this time. What a rotten disease this is. If I choose not to undergo any treatment, I'll die in a lot of pain. If I DO undergo treatment, I'll die too, also in a lot of pain. It'll only take a few years longer and I will hopefully be able to experience some more happy moments and create some more memories for my kids. What a choice. I need 10 years at the least. More preferably, but ten is an absolute minimum. Ten more years so I can have a glimpse into the future. See into what kind of persons my children will grow up. What will they be? How will they look? What will they be like?  What boyfriends/girlfriends will they bring home? I want to be around while they do all that. The thought of somebody else (besides my husband of course) raising my children and filling their memories makes me sick with jealousy. It has to be me, going through the emotions of first loves, diplomas, heart aches, pimples and periods, festivals and parties. Me and their dad together. They need me and I need them. I also have so much left to teach them, wisdom to share with them, good advice and bad advice to give them. I don't want to leave them. Not yet. Ten years. Minimum.Less simply will not do !

16:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18-08-06

Dromen

Mijn dromen en mijn nachtmerries zijn meestal erg realistisch en kleurrijk. In die mate dat ze mijn hele dag kunnen beïnvloeden als ik op het verkeerde moment wakker wordt. Of zelfs mijn leven en mijn angsten.

Toen Schattebolleke nog maar pas geboren was, droomde ik dat we aan het wandelen waren op de kaaimuren naast de Schelde. Het was redelijk donker en  het water had een donkergroengrijze kleur. Er lag ook een houten steiger en plots stonden Schattebolleke en ik daar op, hand in hand. Voor ik iets kon doen, braken de planken onder haar voeten. Ze glipte door mijn handen en verdween tussen het rottende hout het water in. Terwijl ze dat deed, leek ze kleiner en kleiner te worden. Ik sprong erachter aan om haar te zoeken maar het water was een groene smurrie vol wieren en Schattebolleke werd alleen maar kleiner en kleiner tot ik ze niet meer zag.  Ik bleef steeds maar onder water duiken maar ze was weg, voorgoed. Toen werd ik wakker.

Sindsdien doorsta ik duizend angsten telkens ik met mijn kinderen in de buurt van water kom, vooral als het groen en onheilspellend is. Niet aan de zee, maar in de buurt van een rivier, of een meer, of een gracht of in de haven. Ventje lacht met mijn overbezorgdheid en irrationele angsten, maar mijn kinderen moeten minstens een meter  afstand van de kaaimuur bewaren, anders bekruipt mij een gevoel van paniek. Vorige week bv. waren we in de jachthaven van Nieuwpoort en Ventje parkeerde de wagen op de kaaimuur met zijn snuit naar het water en dan zie ik ons al met zijn allen het water inglijden. De kinderen werden dan ook snel en vakkundig naar een veiliger plaatsje begeleid. Belachelijk maar het is sterker dan mezelf.

Ik weet ook niet waarom ik dat  nu allemaal vertel. Misschien omdat ik vannacht weer zo'n akelige droom had. De wereld verging. Alles stond in vuur en vlam. Er waren zandstormen, waardoor we niets meer zagen en tegelijkertijd woeste metershoge golven. In de chaos liepen mensen gillend en huilend rond. Het einde van de wereld. Het hangt in mijn hoofd en ik krijg de beelden er weer niet uit. Het zal allemaal wel psychologisch verantwoord verklaard kunnen worden als een reflectie van mijn angsten voor volgende week en wat daarna komt, maar toch, het blijft griezelig.

11:26 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Herkenbaar?

 

Bij het zien van deze Humo-cover ontspon zich het volgende gesprek tussen Engeltje en haar papa:

 

- Papa, waarom staan er van die zwarte blokjes over die hun gezicht?

- Zodat niemand hen kan herkennen...

- Pfff, maar ik herken die toch, hoor ! Die eerste da's Barbie en die derde da's Ken !

 

Besluit: kinderlogica is zalig...

10:21 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-08-06

Six days

I have six days to go before my first chemo of the new series. In a way I'm glad because the last six or five days I'm experiencing quite a bit of pain in my upper abdomen. Must be my liver getting irritated and enlarged, pressing on the nerves leading to my belly and my back. Especially walking, sitting, bending, coughing and taking deep breaths is a bit painful. Eh, what else is left, you'll ask. Resting I assume. By now my total upper body is completely cramped up and half of the time it feels like I'm hyperventilating. So, I'm hoping chemo will reduce the pain quickly so my liver can go back to normal. On the other hand I am not really looking forward to having chemo while the kids are still home. Until now I have been able to manage my chemo sessions in a way they never happened during school holidays. Hubbie's time off will be over by next week and the kids have sports camps and sleep overs planned, so lots of driving around. I will need to arrange and organize....

But then again, no rest for the wicked. The next six days will be filled with clearing the house from holiday clutter, preparing the kids schoolbags, and hopefully doing some painting (round the house and on canvas). Bed time is scheduled for the week after...

 

PS. Yes, I know it's Mothers day today and yes, I know I am supposed to sleep in today but fact is I'm wide awake since 5 am, because reality struck and made me think of all the things to be done. Bye bye holiday, bye bye sea. Back to reality.

07:41 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

14-08-06

Stormachtige zeezoenen en prachtige wolken

We zijn gaan lopen van de kust. De eerste week bijna omvergewaaid en de tweede week uitgeregend. We waren het zo beu dat we maar een dagje eerder zijn teruggekomen. Voordeel: ik hoef  morgen (moederdag bij ons) niet zoals vorig jaar voor dag en dauw op te staan om alles bij elkaar te zoeken en heel dat appartement opgekuist te krijgen voor half elf. Ik kan gewoon rustig uitslapen. Als ik de opgestapelde rommel in de hal vergeet, tenminste. Nadeel: ik kan vanavond geen bad meer nemen. Wij hebben hier enkel een douche en met deze temperaturen was een ligbad een zalige luxe...

Dus, wat hebben we gedaan? Gelezen, véél gelezen. Ventje heeft zelfs vier (!) boeken uit en da's een absoluut record. Ok, ik geef toe, het waren de eerste vier Harry Potters, dus dat verklaart veel. De kinderen hebben forten gebouwd. We hebben elke dag op blote voeten onze strandwandelingen gemaakt, zelfs met wind tegen. We zijn zelfs twee keer op het strand in de zon kunnen gaan liggen ! Verder veel geld uitgegeven om onze boekenvoorraad aan te vullen, om koffietjes te drinken, en wat uitstapjes. Papieren bloemen gemaakt die we bijna niet hebben kunnen "verkopen", ...

... én stormachtige zeezoenen naar jullie gegooid natuuurlijk !

Was het dan allemaal slecht ? Neen, natuurlijk niet. Ik heb nog nooit zo goed de wolken kunnen bestuderen, zoals ze laag van over zee kwamen aanwaaien. Een zee die elke dag wel drie keer van tint veranderde. Daar kan ik naar blijven kijken. Veel fotootjes getrokken, maar nog effe wachten of dat iets geworden is en dan ook een poging doen om de sfeer een beetje op doek te krijgen. We hebben in de stormwind voorover geleund naar de heftige golven staan kijken tot ik duizelig werd van de wind die in mijn oren floot. We hebben mooie schelpen gezocht en gevonden.

Pareltjes van geluk. Ook al was het weer niet denderend, de pareltjes en de zilte zeewind waren wat ze moesten zijn ...

 

21:14 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |