Is het niet fijn om woorden uit te vinden en klanken aan elkaar te rijgen? "Zeezoen". Het klinkt als een belofte van de wind. Vanaf morgen gaan we ernaar op zoek ergens langs de vloedlijn. Daar, waar golven en schelpjes elkaar terugvinden. Waar voetsporen in het zand plasjes vormen, die de wolken en de lucht weerspiegelen, en waar de feeën uit de diepste oceanen het land zachtjes kussen. Daar zal ik hem zeker vinden en als dat gebeurt zend ik hem met de wind mee naar jullie toe: een dikke, dikke zoute zeezoen !


Veel liefs en tot binnen twee weekjes ! Carpe diem !




20:41 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |


Eindelijk nog eens geschilderd en het was leuk. Leuker dan inpakken in ieder geval. Morgen zijn we weg, net nu het slecht weer wordt. Het wil weer eens lukken. ...

Het resultaat van mijn inspanningen zie je hier.

13:11 Gepost door Anneke in Schilderdingen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |


Spreading the news...

Yesterday my father brought home the kids. I felt tense all day because I knew I had to tell him about the new treatment. I hate doing that because I can see the worry in his eyes when I do so and I've always been protective of him, probably unnecessarily and too much, but that's the story of my youth. A story still waiting to be told.

The kids were around all the time and there was no chance to speak. When he was halfway through the frontdoor on his way out and the kids were out conquering their part of the garden,he took me aside for a moment and asked what the results were. I said: not good. He said: I saw. Seems I'm easier to read than I thought. I always see myself as being able to hide my emotions if necessary and keeping strong, but apparently my eyes tell a different story. My niece told me the same when we first met again. That I look very good and happy but my eyes tell a different story of grief and sorrow. There's no twinkle in it, she says, no matter how hard I smile.

Maybe that's true.Maybe I try to be too strong and in doing so, shut out all others. Maybe I'm avoiding conversations about the new results because I don't want to break down in tears. As if there is any shame in being sad about it. For most of my young life I had to take care of myself and do things on my own. It's not easy for me to ask for help or even to accept help offered without feeling guilty. Asking for help is like admitting I failed in my responsibilities as a wife and a mother. Asking for help is like admitting I cannot cope. Asking for help knowing there is nothing I can do in return, makes me feel a loser, lazy and self-centered. Asking for help is giving up my independence. I often feel unworhty when people try to help me and sometimes I find myself in total disbelief. Why would they do that for ME?

I've learned a lot of lessons on this voyage but it seems there is still much more to be learned...

11:46 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Sink, sank, sunk, ...

This morning I woke up with a feeling of panic. Suddenly it dawned on me that in a few weeks time I will feel tired again and sick and will have to spend most of my waking hours in bed or on the sofa for X months. Not that I'm not willing to fight but the simple thought of chemo drives me nuts. If I close my eyes I can instantly recall the feeling of cotton wool in my head, the diziness, the trembling of my legs, the shortness of breath. Looking throught the window at the sun, I was thinking how good I am feeling now and how awful it is to go to hospital and let them make me feel like shit again. I wouldn't mind doing chemo, if it only weren't so bad. The worst part of it is the fear of pain and being sick again and not knowing how long that will last. It's harder when you have had chemo before because you know what awaits you. You know you will not be able to look after the house and the kids and you know there's nothing else to do than look around and think about things to do if and when you're feeling better.

Doctor said I don't have a choice, which makes it even worse and even more out of my control. But in the end she's right. However hard this goes against my rebel nature: I don't have a choice. Not really. Because I am too much a coward for taking another way...

10:28 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |


Voor en na

Maar 't zijn niet dezelfde besjes natuurlijk....

Duh ...



16:24 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |


The kids are staying with my dad for two days so today the house is quiet. A welcome break in the disorder and loudness of the last few weeks. Somehow  though, I cannot stand the silence very well today. My mind needs occupying. I need to not think for a while. Keeping busy is the answer. Reading blogs, making to do lists before our vacation and do some shopping or ironing or cleaning. Anything really. None of the above sound very appealing and fun at the moment so I guess I will just unleash my creativity and start painting again. That will set my mind straight and let my feelings flow. Mind you, I am not that upset. By now, I have learned to live my life day by day and I do not look far ahead. Not more than necessary anyway.  If that means things around the house stay as they are and don't get done, that's ok. They have been like that for over two years now and nobody's worse because of it. If it means opportunities might be lost, that's ok too. Nobody knows what the future will bring, so I decided not to let myself worry about it any longer. I will fight my battles as they present themselves, one at a time, and I am thankful for all those who accompany me along the way, and that  includes YOU !

Thanks to all of you for your support!

12:18 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |


Here we go (again)

I'm afraid I don't have any good news to tell you. Tumors in my liver have spread again, so the chemopills are obviously not working. We have to change and try  another kind of (ordinary) chemo. Since we're going on holiday next week, new treatment will start on 21st of August and then every 4 to 5 weeks for however long it takes. Best case scenario is that the tumors will shrink but the main goal now is to keep them stable and not growing any further. Doesn't that sound extremely optimistic? *sarcastic grinn* It's a complete puzzle to me how I can feel so good and full of life and at the same time have my body failing me totally. Oh, how I hate this f*ing disease! But things cannot be changed, so I'm once more going for it completely and full on with all the strength I have in me and that is a lot ! The new chemo I'll be receiving is a new version of  one of the chemo components I had seven years ago and is considered to be less toxic - where have I heard that before? I'll probably even keep my hair. Although that's not the most important thing, I'm pretty pleased about that. It has grown quite a bit in the past few weeks and I was actually  looking forward to going to the hairdresser soon. It has been over two years since I last went.

All this means I have three more weeks until the first chemo. Three weeks in which to include as much enjoyment and fun things as possible. Next Tuesday we're heading for the coast so that's a good start.

Seems like the angels did not hear me. Maybe I should shout louder. As a matter of fact I think I'm going to do that right now..... AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!

Thanks. That helped a lot !

Take care and lots of love

15:20 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Hot, hot, hot...

It's too hot to sleep. In our bedroom, anyway. Hubbie is having a go at it, but, as you -obviously- can see, I'm still here spilling my heart out. If it weren't for the mosquitos and all the other crawling, creeping, creepy things out there, I'd put my bed in the garden any time. Just being able to look at the stars would make it worhtwhile. But no. Me and creepy things don't mix that well. So here I am.

Whatever I may have said or written before, tension around the house is clearly mounting as Thursday comes nearer. Will it be another day of tears and sorrow as yet another treatment option does not work, or will it be filled with laughter and joy? In my mind I prepare for the worst and hope for the best, as I always do, but I do hope that the guardian angel that has been sent my way, (so I'm told) will answer my prayers. At this stage I feel there is nothing more I can do, than pray for his assistance. Not that I spend every Sunday in church but I do believe there must be someone, somebody out there watching over me. Or is that just desasperation talking and am I believing what I want to believe at this stage? now?  There are lots of things that cannot be explained by science and Hubbie will chuckle when he reads this, but I do believe there are angels watching over us. If not, I would have been dead long ago. So, I'm calling all angels and am asking them for assistance and strength and to please put in a good word for me....



02:09 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Damned mosquitos...

Note: Day-to-day stuff is perfectly qualified for all eyes, even little ones, so...


Ik ben een zeef. Mijn benen krijgen meer en meer de allures van een vergiet. Het gebied onder de computertafel is dezer dagen de geliefkoosde plek van steekbeesten allerhande. Warm en een beetje donker vanwege de rolluiken dicht en af en toe smakelijk vlees dat voorbij komt. Als ik een mosquito was zou ik het ook wel weten.  Computeren en bloggen doe je hier dus niet langer zonder risico. De gemiddelde blogpartij levert mij en mijn huisgenootjes een zestal muggenbeten op en de periode tussenin worden dus gevuld met zalfjes, geïrriteerd gekrab, bloed opdeppen en véél jeuk ! Gek word ik ervan ! Ik ben principieel tegen die chemische muggenverdelgerspullen maar aangezien die stomme beesten zich zo goed camoufleren dat ze onvindbaar zijn voor meppende handen en kranten, rest mij geen enkele andere mogelijkheid meer. Bij deze zijn ze gewaarschuwd. Damned mosquitos !



12:15 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |


Uncertainties and happy times

I'm still not sure what to do with my blog. My eldest daughter asked me whether I had changed blogs, but it's not clear why she asked. So as long as I don't know if she found my hiding place, English it will be.

Centerparcs was lots of fun, though I had to take time-outs from some activities to have a little afternoon nap. The heat might have something to do with that also. Nevertheless I managed to conquer my hatred of noisy, splashy people to go swimming TWICE and I even played some badminton, although the temperature in the sports hall was way above my body's limitation. My heart went beating like crazy and the two times ten minute games felt like I'd been doing an aerobic workout of an hour. Sweat included.  Yuck !

Yesterday we had a small party for Sweetest Darling Daughter's birthday with pancakes and a small BBQ and then we went home again, because I was expected in hospital for my scan this morning. Scan went smoothly and now we're waiting for results. Again. The story of my life, it seems. I still feel great and confident whatever the news will be, realizing that I have no other choice than to take life as it is and keep believing that one way or another "the best is yet to come".

17:03 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Fasten your seatbelts.

There are some slight disturbances afffecting this blog. The same ones we managed to overcome before, so I'm sure I'll succeed again in beating this little problem.  Since I do not want to move house again, some changes will have to be made right here to maintain the all too necesary steadiness in my life, whilst keeping open my direct communication lines with the rest of the world. First option would be to write in English from now on. Could even be en français, or vielleicht eben auf Deutsch??? Whatever you prefer: my dungeon for a brain could sure do with some language practice and I am sure alle of these languages are still  in there somewhere. Chinese has slipped through the brain maze for good I'm afraid, so I won't even suggest using that. ;-)

Second option is to move my blog to another blog provider and start over completely. I'm not very keen on this en it will only possible, if you all solemnly swear to follow where I go. No use writing for an audience that isn't there or that doesn't know you. Am I demanding too much? Probably. I really don't have that much to add anyway. Vanity strikes again ! Well, if you like me, you'll follow and if you don't, you won't. Simple as that.

Major advantage of me writing in English would be that my Aussie girlfriend could finally understand what all the jibberish nonsense I put on these pages, is about. She'll have a right good laugh about it too, Laughing with those "silly belgians"..

So, it's up to you. Let me know what you think I should do.... Or rather let me know what YOU would do.

You have three days to think about it cause we won't be back until Sunday Evening...

Lots of fun and lots of love!

01:31 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |



Voor alle duidelijkheid: niet meegaan is eigenlijk geen optie want het is zondag Schattebolleke haar verjaardag...

17:27 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |


Het is zo ver. Veel te warm, veel te druk, geen rust. Werkt stevig op mijn humeur moet ik zeggen. Ik denk dat ik niet mee ga naar Centerparcs. Een heel weekend voor mij alleen, zonder kids, zonder rommel en gezaag...

Sounds like heaven ...

15:24 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |



Voor al wie de weg nog op moet, oppassen zene! Volgens mij hebben d'er veel een beetje last van de hitte. Op een kort ritje heb ik er twee door het rood zien razen op de expressweg, terwijl voor mij het licht al op groen stond. Gelukkig kijk ik altijd eerst even naar links voor ik door rijd of ik had hier nu niet meer gezeten vrees ik. Ze rijden daar geen 30, hé. En gewone voorrang van rechts geldt blijkbaar ook niet meer bij deze temperaturen. Ik wist niet dat er in de wet een extra artikel stond dat de verkeersregels alleen gelden bij temperaturen onder de 30° C.

Maar het is waar: het is véél te warm nu. Ons huis is nu - tegen mijn principes in - hermetisch afgesloten om de hitte zo veel mogelijk buiten te houden, maar helemaal lukt dat ook niet. Voorlopig blijft het thermometertje binnen hangen rond de 28°. Ik ga nu wat groentjes koken voor het verjaardagsfeest van vanavond en daarna even soppen in het zwembad zodat ik toch een beetje afgekoeld aan de avonddrukte en het feest kan beginnen.......  

15:00 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |



Mijn smeekbede van vorige week heeft naast jullie lieve woordjes, waarvoor mijn oprechte dank, een ander, eigenaardig resultaat opgeleverd. Nu  ja, niet echt eigenaardig. Het kwam vooral uit totaal onverwachte hoek, te weten van mijn nicht waarover ik een tijd geleden vertelde. Ik heb die dus al bijna zestien jaar niet meer gezien, sinds ons trouwfeest. Nog één keer getelefoneerd toen zij (of ik, dat wil ik kwijt zijn) bevallen was en nu belde ze me zondagmorgen op met de vraag, of bijna het bevel, om mij diezelfde dag nog te zien. Ik dacht dat ik haar met één of ander probleem zou moeten helpen, want ze heeft ook niet echt een gemakkelijk leven achter de rug en had mij bijgevolg al de hele dag emotioneel voorbereid op een zwaar gesprek. Het tegendeel bleek echter waar te zijn. Ik moest haar niet helpen, zij kwam mij helpen. Toeval bestaat niet.  Het werd een erg emotionele avond en ik heb de hele nacht bijna geen oog dicht gedaan omdat ons gesprek nog door mijn hoofd zinderde. Ik spreek nu in raadsels, maar voorlopig kan ik er echt niet meer over kwijt, ook al omdat ik het zelf nog niet goed kan vatten. Wordt beslist vervolgd.

Ondertussen kabbelt de zomer voort onder een verschroeiende zon. De kinderen duiken in en uit het zwembad en onze tuin lijkt meer een pretpark, met een nieuwe trampoline, een circustent, schommel, klimrek, kamp enz. Ik heb al overwogen om het open te stellen en inkom te vragen. :-) Wel hebben we zoals zovelen een beetje last van de voorspelbare zomerkwaaltjes. Mijn Engeltje wordt volledig - en ik bedoel dan ook volledig - opgevreten door de muggen. Op elke beet reageert ze alsof het een dazensteek is en moet ik zien dat ik er op tijd bij ben met mijn zalfje of ze krabt het open en dan zijn we nog verder van kant omdat het dan begint te ontsteken.  Zoontje is daarstraks al dartelend door de klaverbloemen in een bij getrapt en heeft nu een dikke voet. Omdat er neefjes over de vloer waren, waaronder ook nog een klein petotterke, heb ik dan maar een poging gedaan om de meeste klaverbloempjes weg te maaien. Ja, in deze hitte, hoe gek moet je zijn, maar ik wilde het niet riskeren met al die kleine voetjes. Ik was wel redelijk kapot achteraf moet ik toegeven, maar ook geruster en da's ook belangrijk. En voor jullie ongerust worden: voor de rest heb ik vandaag nog niet veel gedaan. Ik ben mij immers aan het voorbereiden op de rest van de week, die nog redelijk druk zal worden. Aangenaam druk, dat wel. We beginnen met de verjaardag van Engeltje morgen. Ze wordt 8 ! Vrijdag vertrekken we dan voor drie daagjes naar Centerparcs, (inpakken dus !) waar Schattebolleke zondag haar 11de verjaardag mag vieren en maandag dan de lang verwachte en steeds uitgestelde scan. Wordt weer afwachten dus....

Ik ga nog een beetje opwarmen in de auto want ik moet mijn dochters gaan oppikken :-/


15:41 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


Ik wil

Ik wil ...
twee armen om me heen
en een troostende aai over mijn bol.

Ik wil ...
een zachte stem naast mijn oor
die fluistert dat alles wel weer goed komt.

Ik wil ...
zacht gewiegd worden, veilig en warm,
als in mijn moeders schoot

Ik wil...
dat iemand  voor me zorgt,
mijn hand vasthoudt, als de weg te moeilijk is.

Ik wil...
drijven op het water, in de zonsondergang.
Me onderdompelen in de verkoelende leegte.
Verglijden naar het niets en het alles.

Het is zo verdomd eenzaam om altijd sterk te willen zijn


15:48 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |



Het is een steeds weerkerend feit (sprak zij, alsof zij al jaaaaaren blogde): in de zomer wordt er gewoon minder geblogd. Geen tijd omwille van vakantie, geen vrije PC beschikbaar ook omwille van vakantie, geen rust om na te denken ook omwille van vakantie of gewoon geen zin omwille van buiten beter enz. Ik merk het ook wel op andere blogjes als ik mijn blogronde doe. Ja, ja, ik kom nog wel bij jullie lezen, al laat mijn "reactievermogen" wel wat te wensen over. Hebt u hem?

In de vakantie verloopt alles hier volgens een totaal ander tempo, andere regels, andere gewoontes. Niet altijd beter, want structuurloos als ik ben, is de vakantietijd helemaal een geweldig excuus om niets aan te vangen tenzij genieten en de tijd laten passeren. Maar we zijn er vorige week toch in geslaagd om een uitstapje naar Antwerpen te maken met Zoontje. We wilden onder meer naar de Olifant van de sultan gaan kijken maar waren duidelijk een dag te vroeg en kregen op de Toeristische Dienst enkel raadselachtige omschrijvingen. Pfff, belachelijk zene, want op de flyers en alle andere info stond duidelijk vanaf 6 juli. Geen olifant gezien dus. Wel de Fnac en stuff... Verder ben ik vrijdag nog een paar winkels binnengestapt om naar de solden te gaan kijken. Zoals gewoonlijk vind ik dan helemaal niets. Ik weet niet waarom ik mezelf het telkens opnieuw aandoe om tussen die rekken op zoek te gaan naar dat ene kledingstuk dat ik zowiezo tijdens het gewone koopseizoen al niet vond, wegens ongeschikt voor mijn rond figuur. Een moderne vorm van zelfkastijding. Ik ben er wel achter gekomen dat ik nu toch al vlot in een maatje minder kan, maar het mogen er nog twee minder, meer zijn. Kan u nog volgen? Een omslachtige manier om te zeggen dat er nog wel wat kilootjes af mogen.

Dit gezegd en geschreven zijnde ga ik maar aan de slag. Ik heb me voorgenomen om vandaag eens een goeie deuk in het huishouden te geven zodat ik me de rest van de week met een gerust geweten opnieuw aan het luilakken kan overgeven.


08:49 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |


Oh ja !

Nog vergeten ! De lang verwachte verklaring voor "foemp" !

Bij ons in huis zeggen we "foemp" als iemand iets belachelijks zegt of doet, of iets ongelofelijk stom zegt of doet. Dus, als iets zo voor de hand liggend is dat je echt wel idioot moet zijn om het niet door te hebben. Iets als "oen". De persoon in kwestie die "foemp" doet is dus een "foempie" en kan ook wel"foemperig" genoemd worden, zoals in "doe niet zo foemperig". Of "Jij bent een echte foempie"

Toen iemand dus de fles kandijsiroop niet goed vastdraaide en ondersteboven in de kast zetten, was dat erg "FOEMP".

Als ik jullie reacties lees, zat Zuchtje er toch wel het dichtste bij en bijgevolg krijgt ze van mij een "dikke bees":



19:30 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Oei !

't Wordt precies tijd dat ik hier nog eens iets neerpen, al heb ik niet echt veel te vertellen. Ik sleep mezelf voort de laatste dagen. De pillen zullen er wel voor iets tussen zitten, vermoed ik. Heb geen zin in huishouden, heb geen zin in leuke dingen, alleen maar zin in rusten en slapen (wat ik dan ook doe :-) ). Jammer genoeg weten de kabouters mij nog niet wonen om het huishouden over te nemen. Mijn "elfje" is dan wel terug van het kamp, maar ik vrees dat die mij het werk niet uit handen zal nemen. Integendeel. Zij kan sneller rommel maken dan ik het kan opruimen. Maar het kamp was goed. Ze heeft ons maar één dag gemist (is dat al?) en ze was ginder "speelkampioen", lees: vuil-kampioen. Na het kamp dan maar meteen in bad gestopt en als mijn neus mij niet bedroog, rook het badwater tegen het eind meer naar rioolwater dan naar zeep. Bwèèèk.

Enfin, toch al één gezond en wel terug thuis. Morgen komt Schattebolleke terug van zee en mag Zoontje overdag op circusstage. De week daarna de meisjes terug op sportkamp, dan met z'n allen een paar daagjes naar Centerparcs, weekje thuis en dan twee weken naar zee. Ik heb zo het gevoel dat de vakantie vlug voorbij zal zijn...

Hieronder: na-het-kamp-voetjes


19:14 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


Plak plak plak...

Ik was aan het koken en de volgende moment plakte ik van boven tot onder en mijn keuken ook. Allemaal dankzij de onverlaat die de fles kandijsiroop niet goed heeft dichtgedraaid en dan het lumineus idee kreeg om ze ondersteboven in de kast te zetten. Ik ging op zoek naar de rozijntjes en wil de fles opzijzetten, maar de dop plakte vast aan de kast en voor ik goed en wel wist wat er gebeurde, kreeg ik een drasj siroop over mij heen, en over het aanrecht, en over de keukenkast, en over de rabarber.... Vloek, grmpf, wee diegene die dat gedaan heeft ! Foemp !

20:39 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Hier ben ik weer...

Eindelijk nog eens een berichtje. De einde-van-het-schooljaar-drukte en de bijhorende hitte hebben duidelijk wat te veel van me gevergd. Het weekend was druk met het bezoek aan mijn lang verloren nicht en de BBQ bij vrienden. Maar het weer was geweldig en de sfeer zat goed.

Eergisteren Schattebolleke afgezet voor het vertrek met de bus naar zee. (Ik wou dat ik daar nu ook zat, met een zacht zeebriesje door mijn pluimpjes) en gisteren Engeltje weggebracht naar haar Elfenkamp in Mol, vlak bij het Zilvermeer. Het thema van het kamp was daarenboven "Trammelant in Finkelfonkelland", haar op het lijf geschreven. Ik heb mijn twee dochters wel allebei eerst nog gekortwiekt, want lange haren en strand-/zandvakanties da's vragen om moeilijkheden. Om nog maar te zwijgen van mogelijke luizeninfestaties. Ik moet  zeggen: het staat hen goed. Schattebolleke ziet er meteen wel een jaartje ouder uit, maar dat kan ook met andere lichaamstransformaties van de laatste tijd te maken hebben. Het is vreemd hoe dat bij kinderen altijd in sprongen gaat. Op een paar weken tijd heeft ze echt zo iets dromerigs, elegants, puberachtigs over zich gekregen. Mooi om te zien. Engeltje met haar korte lokken ziet er opeens veel orderlijker en minder zigeunerig uit, dus da's ook meegenomen.

Vandaag is het een beetje frisser, dus ik ga er nu van profiteren om nog iets in en rond het huis gedaan te krijgen en die berg strijk weg te werken.

De verklaring voor "foemp" zal voor later zijn. Ik houd jullie graag een beetje in spanning. Slecht karakter, ik weet het !  


Foto: iemand een sappig abrikoosje????


11:55 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |



Elke familie heeft wel zo van die woorden die zelf verzonnen zijn en op den duur totaal ingeburgerd geraken. Enfin, ik dénk toch dat elke familie die heeft. Wij in ieder geval wel. Vanaf nu, zal ik ze af en toe posten en jullie mogen raden wat ze betekenen. De winnaar krijgt een dikke bees !


Het eerste woord is uitgevonden door Zoontje en is ondertussen zelfs op school al overgenomen blijkbaar...



08:03 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |


Mijn trouwe lezers zullen zich vast nog herinneren dat onze Zwette er absoluut niet van houdt gefotografeerd te worden. Hij begint dan steeds te mekkeren. Letterlijk. Hieronder zie je wat voor resultaat dat heeft. Doesn't he look spooky???



07:14 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |