30-06-06

De foute 128

Nu al meer dan een uur staat hier de Foute 128 op van Q-music en ik werd nog nooit zo veel terug naar het verleden geslingerd. Op de een of andere manier was die "foute" muziek blijkbaar anders "fout" in mijn jeugdjaren  en zijn ze gelinkd aan verschillende historische momenten, zoals daar zijn: Chrisostomos met de Dolly Dots (Love me just a little bit ... - ik verwijs hiervoor naar Crisje , die dat zeker ook nog weet), dansjes oefenen met het buurmeisje (Baccara, Yes, sir, I can boogy), skivakanties (Verdammt ich lieb'dich), eerste slow, als je die zo kon noemen,  (Du van Peter Maffai), Patrick Hernandez in de botsautookes. Boney M, grijsgedraaid op mijn plechtige communie en Abba, ja de hele tijd door eigenlijk. Kortom, de lijst is eindeloos. Ik zou geen een van die plaatjes draaien op een doordeweekse dag, maar zo voor één keer is het eigenlijk best leuk. Vooral als ik die opgetrokken wenkbrauwen van mijn eigen pubers erbij zie. Hahaha ! Ze verklaren hun moeder nog maar eens gek als ik luidkeels zit mee te brullen... So what?

 

14:18 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Weer wachten...

Gisteren dus naar chemocity. Mijn tumor marker was vorige maand weer gestegen. :-(.  Mijn leverwaarden zijn normaal en mijn lever is niet vergroot en ik voel me goed, dus de dokter maakt zich (nog) niet echt ongerust. Zulke resultaten zien ze meer bij Xeloda. Tegen het volgende bezoekje eind juli moet ik een scan laten maken en dan zien we wel weer. Ik had gedacht dat ik -zoals vroeger - het nieuws verpletterend zou vinden, maar dat is dus helemaal niet het geval. Als de dokter écht ongerust zou zijn, zou ik immers volgende week al een scan moeten laten nemen en dus ben ik ook niet ongerust.  Stiekem ben ik trouwens blij dat we nog een maandje wachten. Net nu het vakantie is, heb ik er echt geen zin in om mij terug zieker te laten maken. Ik zou daar trouwens nu ook geen tijd voor hebben. Geen tijd om ziek te zijn. Nog veel te veel te doen. Ik zal doorgaan met leven van dag tot dag, zoals ik vorige maand ook deed. Genieten van mijn kids en van de zomer.

Mijn vader was al een beetje in paniek, toen hij me zo hoorde praten. Hij dacht dat ik totaal geen behandelingen meer wou ondergaan en zei dat ik het niet mocht opgeven. Opgeven? Ikke ? Hij kent mij dan toch slechter dan ik dacht.

Zo nu dat is afgehandeld en jullie allemaal redelijk gerustgesteld zijn, gaan we over tot de orde van de dag/week. Die drukke week, is al bijna achter de rug en alles is volledig volgens schema en verwachtingen verlopen. Schattebolleke heeft woensdag haar twee verjaardagsfeestjes gehad en gisteren haar fruitspiesjes op school. De oudercontacten en de rapporten van de twee jongsten waren prima, met 89% voor Engeltje en 83,5% voor Schattebolleke. Alleen weer de opmerking van de juf dat Engeltje dringend iets moet doen aan haar geschrift (kinesist?) én haar gebabbel. Ze heeft de pech dat ze een luide stem heeft, dus ze klinkt boven de anderen uit. Hmm, déjà vu. Ik herinner mij dat ze mij d'er ook altijd uitpikten, al was de hele klas één en al geroezemoes...

Ventje was op tijd thuis, dus konden we gisteren al om kwart voor zes naar de Sinksenfoor vertrekken, waar zo weinig volk was dat het bijna akelig was. Er was maar één probleem: daar is zo veel te zien en te doen en het budget was beperkt, dus de kids moesten kiezen. Kiezen en kids, dat gaat niet samen! Zeker niet voor Schattebolleke die altijd denkt dat het gras aan de andere kant groener is. Weer déjà-vu! Na de obligatoire puntzak terug naar huis.

Binnen een klein uurtje gaan we Zoontje zijn rapport halen. Hij is al twee dagen zenuwachtig. Is dat een slecht teken???? Ik heb gedroom dat hij 81% had. Straks zullen we weten of het een voorspellende of een wensdroom was.

 

PS Bedankt voor jullie duimpjes en kaarsjes. You're all angels !

Update: Zoontje had ook een goed rapport ! 72 % en geen buizen. Jippie! De vakantie kan beginnen !!!!

10:07 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-06-06

Tussentijds verslag

We zijn halverwege mijn drukke week.Schattebolleke zit op feestje nr. 2 voor vandaag. De rest van de familie heeft net de pannenkoeken met appel binnengesmikkeld. De cadeautjes zijn allemaal gekocht. De benedenverdieping is opgeruimd. De was staat te draaien, de strijkmand loopt over. Straks nog zo'n 25 fruitspiesjes maken voor Schattebolleke, die morgen haar verjaardag in de klas viert. Ze is jarig in juli en wil per se meehelpen aan die spiezen, dus dat zal iets voor na achten worden...

Alles verloopt volgens schema en toch ben ik de hele dag al zo "krikkel als kweetniewa" en ik kon echt geen reden vinden. Maar nu weet ik het weer. Morgen is het donderdag en staat het ziekenhuisbezoekje op het programma. Hoezeer ik er ook in geslaagd ben om de voorbije maand mijn gedachten gefocused te houden op leuke dingen, en alhoewel ik mij nog steeds prima voel, komen de zenuwen nu toch wel opzetten. Laat dat bloed van mij terug goed zijn, please, please, please ! Ik denk dat ik mijn kaarsje ga aansteken. Kunnen jullie aub nog eens je duimpjes in de lucht steken? Ik vraag het vaak, ik weet het, maar je weet nooit of het helpt....

Alvast een dikke kus !

19:16 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

So what ?

Ik ben inderdaad een beetje naïef. So what?
Ik wil blijven geloven in de toekomst, van mij en van de wereld. So what?
Ik wil geloven dat er elfjes leven in het hoge gras naast de gracht en in de bloemkelkjes van de rozen. So what?
Ik wil geloven dat er in ieder mens nog goedheid te vinden is. So what?
Ik blijf geloven dat mensen kunnen leren en kunnen veranderen. So what?

Dan ben ik maar naïef... Liever naïef, dan verbitterd.

 

09:55 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-06-06

Not in their shoes

Het sterven van een man op een bus.
De lafheid van zes tegen één.
Maar de zo mogelijk nog grotere lafheid
van de zwijgende toekijkers.
Wat moet die arme man gedacht hebben?
Waarom komt niemand mij helpen?

Ik zou niet in hun schoenen willen staan.
Niet willen leven met de gedachte
dat je iets had kunnen doen
en dat je gewoon je blik hebt afgewend.
Een beetje verveeld misschien,
omdat het je stoorde in je gedachtengang.
Of uit angst om in de klappen te delen.

Maar we kunnen wel iets doen.

We kunnen laten zien dat we zoiets niet pikken.
Misschien kunnen we het niet alleen, maar vast wel samen, samen met de rest van de zwijgende toekijkersmeerderheid.

Want is zwijgen niet toestemmen?

Dus, vandaar deze oproep. Als er iets dergelijks gebeurt, kijk dan niet enkel toe. Loop niet weg. Werp een blik van verstandhouding naar uw collega-publiek en neem actie. Laat zien dat zoiets niet kan.

Denk eraan dat het je eigen kind, vader, broer, man, kunnen zijn.

Sta daar niet zo stil, maar neem je verantwoordelijkheid.

Het is omdat wij het laten gebeuren, dat het gebeurt !

12:46 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-06-06

Back in time. Again.

Het houdt maar niet op met het terug bovenhalen van de verleden tijd. Deze ochtend viel ik bijna van mijn stoel toen ik een telefoontje kreeg van mijn nicht langs vaders kant. Die kant van de familie ligt totaal met elkaar overhoop. Mijn moeders kant ook trouwens maar da's weer een ander verhaal. Ruzie en wrok tussen broers en zussen, oftewel mijn nonkels en tantes, veel miserie. Life has not been mild on our family. Om een lang verhaal kort te maken: de laatste keer dat ik mijn nichtjes zag was op mijn trouwfeest en da's bijna 16 jaar geleden. Na een huwelijk vol problemen woont ze nu terug in de buurt en ze vroeg of ik zaterdag eens wou langskomen met de kids. Ja dus. Ik ben benieuwd.

Zondag gaan we dan naar een verjaardagsBBQ bij vrienden uit mijn kindertijd, de kinderen van mijn "voedstermoeder". Remember?

Maar het is nog geen weekend. Eerst staan er nog drie verjaardagsfeestjes, een bezoek aan de Sinksenfoor, een schooluitstap, oudercontacten en rapportafhalingen op het programma en o ja, ook nog het gevreesde bezoekje aan het ziekenhuis op donderdag. Duimen dat dat nu eens goed gaat zodat we vrijdag opgewekt en wel de vakantie kunnen beginnen...

De eerste week zijn  mijn twee meisjes al meteen ribbedebie. Engeltje met de Elfjes op kamp en Schattebolleke met de "ziekenkas" naar zee. (Waar is de tijd van de kartonnen dozen?)  Kan Zoontje nog eens enig kind spelen. Da's ook wel iets om naar uit te kijken.

14:05 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Even terug 17

Zaterdag EINDELIJK mijn - ja, soms ben ik van het bezitterige type -  Crisje nog eens terug gezien op ROTD. Ik voelde me even terug 17 toen ze naast mij op de bank zat en had visioenen van gegibber aan de achterste rij tafels in een klaslokaal. Twee gibberkonten, alhoewel Crisje meestal wel wou opletten en mij meermaals tot stilte moest aanmanen. Het was een serieus en plichtsbewust meisje, mijn Crisje. Ja, ja, de tijden zijn veranderd.

Goh, wat was het goed om haar terug te zien !!! en al die anderen te ontmoeten die je enkel van naam kent. Ik heb ervan genoten.

Maar vandaag vertrekt ze alweer naar Portugal. Snif. Snif.Snif.

10:38 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-06-06

En wij maar klagen

Deze week zag ik op "den BBC" een interessante reportage over het leven van vrouwen op het Chinese platteland. Interessant en met de neus op de feiten drukkend. Ik was beschaamd dat ik soms klagend door het leven ga omdat het leven van een "verplichte" huisvrouw zo saai, repetitief en deprimerend kan zijn. Wat hebben wij te zagen ? Die vrouwen wonen vanaf hun huwelijk - meestal uitgehuwelijkt - in het huis van hun schoonfamilie.Of beter op de boerderij van hun schoonfamilie. Hun man gaat geld verdienen in een stad honderden kilometers verder en komt één keer per jaar naar huis. Ondertussen mogen de vrouwen voor hun schoonouders zorgen, voor de kinderen én al het werk op de boerderij. Ondertussen proberen ze nog een beetje geld opzij te zetten zodat hun kinderen in de stad kunnen gaan studeren opdat zij een beter leven zouden hebben. Als ze geluk hebben klikt het met de schoonfamilie. Zoniet moeten ze zich alle mogelijke vernederingen laten welgevallen. Toen ik dat zag, verwonderde het mij geenszins dat je wereldwijd het grootste aantal zelfmoorden vindt bij de Chinese plattelandsvrouwen tussen de 18 en 35 jaar.

En ik maar zagen omdat ik wéér moet wassen of strijken, of omdat de kids het huis weer in en uit lopen zonder voeten te vegen. Shame on me!

14:29 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Weg

De Franse koppijn is uiteindelijk uitgemond in een migraine-aanval van twee dagen. Het is nog maar de tweede of de derde keer dat dat me overkomt, maar het heeft ook niet eerder zo lang geduurd. Ik denk dat de bereide garnaalsla uit de supermarkt de boosdoener was. Toen ik (achteraf natuurlijk) het etiket bekeek, bleken daar nogal wat E... 'tjes tussen te zitten. Normaal kijk ik dat altijd na, omdat ik daar niet goed tegen kan. Maar ik had te weinig tijd. Ik was woensdag nochtans goed bezig met het uitmesten van de keukenkasten (eindelijk terug in gang geschoten na de communie), toen ik plots in een hevige aanval van misselijkheid naar het toilet moest spurten. Daarna begon de hoofdpijn en verkrampten mijn nek en mijn schouders.  Sinds vanmorgen trekt het allemaal een beetje weg en voel ik me terug wat fitter.

Gelukkig maar, want Crisje is onderweg, en morgen staat er heel wat op het programma: Rock on the Dock en de one and only Sinksenfoor. Ventje gaat naar een tuinfeest van een collega, dus ik zal alleen met de kids op stap moeten. Dat betekent doseren dus, want anders kunnen ze mij bijeenvegen morgenavond. Nu nog kiezen wat we gaan doen: dansen of geld opdoen op de foor, of van allebei een beetje?

13:31 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-06-06

Franse koppijn

 

Vandaag mijn Frans nog eens moeten bovenhalen voor Zoontjes examenvoorbereiding en het resultaat is een barstende koppijn. Ik kan er niet van over hoe véél die arme schaapjes in het eerste middelbaar al moeten kennen. Ik kan me niet herinneren dat dat bij ons ook al zo veel was. Meestal gaan die examenvoorbereidoverhoring wel redelijk vlot met af en toe een grapje en gisteren zelfs een danige slappe-lachbui om wat er in het verslag van de aardrijkskunde-uitstap, "Het landschap in eigen streek", vermeld stond.

"Vanaf Reet wordt het landschap licht hellend en later zelfs sterk hellend"

In combinatie met de examenstress heb je daar niet veel verbeelding bij nodig. Zeg nu zelf...

Examens en de slappe lach was dat bij jullie ook zo'n onverbrekelijk iets?

20:48 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-06-06

Spannend

ik zit hier maar te wachten tot Zoontje terug is van zijn wiskunde-examen. Kan die nu niet wat rapper fietsen ????

 

 

Update: ondertussen is hij thuis en hij zei: "het was te doen." Mmmm, afwachten maar...

12:07 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

De mol

Onze opvoedkundige praktijken en kwaliteiten hebben dan blijkbaar toch het beoogde resultaat. Onze Zwette richt zich nu niet meer op met uitsterven bedreigde vogeltjes, maar op mollen. Hij heeft er al twee gevangen in even zoveel dagen. Wij zijn daar niet rouwig om eerlijk gezegd. Mollen zijn wel mooie diertjes, maar dankzij hen lijkt het gazon in het speelgedeelte van onze tuin (in het "mooie" deel zijn ze gelukkig nog niet echt actief geweest) meer op een mountainbikeparcours met al die bulten. Nu kunnen we misschien eindelijk onze gazon terug effenen en bijzaaien want tot nu toe was dat onbegonnen werk.

11:28 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-06-06

Droom...

 

 

Come fairies
take me out of this dull world,
for I would ride with you
upon the wind and dance
upon the mountains like a flame.
W.B. Yeats.

 

Afbeelding: Selina Fenech

16:41 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-06-06

Zwembad repareren...

Voor al die mensen die op mijn blog terecht komen met de zoekterm "zwembad repareren":

Dat is écht niet moeilijk. In elke doe-het-zelf-zaak vind je reparatiekitjes met zelfklevende "zwembadpleisters". Stukje afknippen, op het gaatje plakken, laten drogen en huppakee: klaar... Als ik het kan, kan iedereen het !

Voilà, daarmee heb ik mijn goei daad ook weer gedaan vandaag.

19:25 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Sleep

Na alweer een slaaparme nacht, sleep ik me vandaag door de dag. "Sleep" - "sleep", niet slecht gevonden, al zeg ik het zelf,  en dit ondanks het feit dat mijn hersencelletjes blijkbaar volledig aan het afsterven zijn. Ik zeg "brievenbussen" tegen "brooddozen". Ik ga naar de schoenwinkel met Zoontje, pak een schoendoos op en zeg: "hier zit er maar één in." Zoontje: "ah ja, mama, de andere heb je vast !" Mijn hoofd staat op barsten en mijn evenwichtsorgaan weet niet meer wat de boven- of de onderkant van dit bestaan is. Desalniettemin kabbelt de dag wel met veel gelach voorbij. Vooral de humor van Engeltje is onbetaalbaar onbestaanbaar.

Bv. een raadseltje van haar:

- twee mensen wandelen in het bos, wat horen ze?

- kweetnie, vogeltjes die fluiten?

- nee

- het ruisen van de bladeren?

- nee

- ik geef het op, zeg het maar

- een baby die huilt.

Volgens mij heeft Monty Python daar een goei aan gemist....

19:06 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-06-06

Twee keer raden?

Your True Love Is a Capricorn
Why you'll love a Capricorn:

Hard working and driven, a Capricorn will work overtime to win your heart.
Be prepared to get wined and dined, even once you're convince that your Capricorn is the one!

Why a Capricorn will love you:

You don't rush things. You know it will take a while for a Capricorn to trust you, and you can wait.
Social and outgoing, you can introduce normally shy Capricorn to a great circle of friends.
 
Twee keer raden wat het sterrebeeld van Ventje is....(en ik heb niet vals gespeeld.... )

13:39 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Da's straf

You Are Likely an Only Child
At your darkest moments, you feel frustrated.
At work and school, you do best when you're organizing.
When you love someone, you tend to worry about them.

In friendship, you are emotional and sympathetic.
Your ideal careers are: radio announcer, finance, teaching, ministry, and management.
You will leave your mark on the world with organizational leadership, maybe as the author of self-help books.
 
De beschrijving klopt niet helemaal, maar ik ben wel een enig kind. Da's toch straf dat ze dat met die enkele vraagjes kunnen raden...

13:24 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wiebelbenen bis

Wat die wiebelbenen betreft, dan bedoel ik gewoon zo van die nachten dat je maar niet stil kan liggen, dat je lichaam nog niet klaar is om te rusten. Draaien en draaien en wiebelen. Dan moet ik gewoon mijn bed uit. Mijn Ventje heeft trouwens échte "wiebelbenen". Die kan van die onverwachte, onverhoedse en bruuske bewegingen maken in zijn slaap dat ik er gek van word. Het ding heeft zelfs een naam: Restless Legs Syndrome. Probeer dat maar eens vijf keer na mekaar te zeggen. Trouwens die wiebelbenen van mij, dat gold blijkbaar niet voor mijn vingers, als ik de tikfouten in mijn vorig postje zie :-( !

De laatste dagen voel ik me trouwens niet echt denderend. De chemopillen beginnen blijkbaar ook hun tol te eisen - ik zit nu in mijn tweede week. Al een paar keer bijna flauwgevallen en toch wel moe. Nu, daar slaan we ons wel doorheen, zolang die pilletjes hun werk maar doen. Schattebolleke is terug naar school, dus kan terug inpikken met haar proefwerken. Nu nog afwachten of ze Frans en WO nog zal moeten inhalen. Ze had het hele jaar door goeie punten dus met een beetje geluk is ze d'er vanaf... Zoontje heeft vandaag geschiedenis. Zijn lievelingsvak dus dat zal geen probleem zijn. Vooral "Hoe maak ik een mummie?" kan hij met veel vuur én gebaren uitleggen : "awel, je neemt een lijk en een neushaak, daarmee haal de hersenen d'eruit. Zwiesj.! enz." Maandag wiskunde en da's andere K*K (je mag zelf kiezen wat je hier invult :-)). D'er gaat hier weer gekreund en gezucht worden ....

10:27 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-06-06

Wiebelbenen

Ik zou al lang in bed moeten liggen en ik làg er ook in, maar niet voor lang, want ik heb weer last van wiebelbenen en als ik wiebelbenen heb, dan krijg ik het ook benauwd en dan moet ik weer uit. Om gek van te worden en ik weet totaal niet wat het veroorzaakt.Soms heb ik dat weken niet ,en dan een aantal dagen na elkaar. Saaie dingen gaan doen zeggen ze dan? Ja, saaie dingen die zijn hier genoeg. Ik zou niet weten waar te beginnen? De meeste saaide dingen maken ook lawaai en aangezien de rest van het huis stilaan in stilter herademt, kan ik dat niet maken. Boekje lezen heb ik ook net gedaan, ik heb een wasje ingestoken en uiteindelijk Ventje van de PC gejaagd zodat ik nog eens langs blogland kan gaan...My refreshing window to the world. Even langs blogland toeren en dan nog eens proberen...

00:01 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

14-06-06

Duifkruid in de avondzon...

18:05 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Rozenboog vanaf de andere kant...

 

Met op de achtergrond mijn favoriete plaatsje op de schommel in de avondzon...

17:58 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Rozenboog in de zon....

17:55 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Akelei in de tuin

17:45 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Proefwerken

Ja ja, de proefwerken beginnen vandaag voor Schattebolleke en morgen voor Zoontje en ik weet nu al dat mama ook gaat afzien. De voorbije dagen waren nu niet bepaald studiebevorderend en ik kan het mijn studentjes niet echt kwalijk nemen. Mijn hersenen waren zo al aan het koken en ik moest er dan nog niets bij stoppen. Anders waren ze verzekers overgekookt. Ze hebben wel op hun kamer gezeten, maar ik weet begot niet wat ze daar gedaan hebben. Hout vasthouden dus.

De proefwerken beginnen dus vandaag. In theorie. Want in praktijk zijn ze al om zeep. Ons Schattebolleke zit thuis met een "zomerkeelontsteking", zoals mijn huisarts dat noemt. Het klinkt poëtischer dan het is en ons Schattebolleke is bijna nooit ziek, maar als ze ziek is, gaat ze dood. Gisterenavond leek het alsof ik in een slecht gespeelde soap zat. "Woehoehoe, aiaiaia, mijn keel, auauauau, mijn hoofd, ik voel mij écht niet goed. Bweeeeeehhhh !!!!". Soit, het is viraal, dus ze zal het gewoon moeten uitzieken en hopen dat het  snel over is, want anders kan dat kind al die proefwerken nog beginnen inhalen. Vandaag en morgen mist ze al WO, Frans en cijferen. Hopelijk is tegen vrijdag de koorts verdwenen en kan ze terug inpikken. Zoontje? He doesn't have a care in the world. De zon scheen, de vogeltjes floten en het water in het zwembad was lekker warm. Dat studeren dat is alleen maar tijdverspilling. Morgen Technologie. Gelukkig is het weer vandaag wat slechter. De ondervraging zal voor Ventje zijn want in mijn tijd bestond dat nog niet en van electrische circuits heb ik echt geen kaas gegeten...

Engeltje heeft gelukkig nog geen proefwerken maar zal net zo goed de hele dag de martelaar uithangen omdat ze niemand heeft om mee te spelen, behalve de mama dan. Maar de mama die moet orde scheppen in de door-hitte-ontstane-chaos ...

11:05 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-06-06

Op verzoek...

Het verhaal van de eksters

Het stikt hier bij ons van de eksters. Zij zijn de enige levende dieren in onze tuin die zich niet door onze Zwette laten afschrikken. Af en toe probeert hij één van hen te verschalken maar hij wordt dan altijd weggejaagd door de andere met veel gekrijs. Gisteren wou de Zwette het blijkbaar niet zomaar opgeven. Het geluid van krijsende eksters begon luider en luider te klinken zodat ik toch maar een kijkje ging nemen. Ik had verwacht een zielig hoopje ekster op het terras aan te treffen, getroffen door een snelle klauw, maar het tegendeel was waar. Ik zag drie ontzettend boze eksters die op ons terras de Zwette omsingeld hadden, hun bek wijd opgensperd, klaar om toe te slaan. Ik riep "awel mannekes, gaat het hier een beetje" (alsof ze dat zouden verstaan, belachelijk eigenlijk) en ze vlogen luid krijsend tot in de krulwilg. Onze Zwette, den held,  kwam zich snel met een luide "prrr" (zijn begroetingsgeluidje) achter mijn benen verstoppen en ik werd beloond met kopjes en gespin. Ik was blijkbaar zijn reddende engel. Ik kan alleen maar hopen dat hij zijn lesje nu geleerd heeft en die arme vogels met rust zal laten...

08:45 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-06-06

Goed voor

Goed voor nog een glimlach:

Engeltje die in bikini, met haar ronde buikje, rabarberblaren als pompons in elke hand, als een echte chearleader staat te huppelen op ons terras. Ik wou dat ik hier een fotootje kon zetten, maar mijn kindjes hou ik liever voor mezelf...

19:30 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Fake?

Ik lees het berichtje van Chinezeke in mijn babbeldoos ofte chatbox en ik denk, klink ik dan echt zo ongeloofwaardig?  Doe ik alsof? Maak ik mezelf wat wijs? Ik kan jullie verzekeren dat Anneke tegenwoordig het grootste deel van de tijd met een glimlach rondloopt. Ook als ik alleen ben en dan heb ik geen reden om te doen alsof.  Ik heb ook mijn donkere momenten, maar die zijn véél minder talrijk dan de gelukkige. Waarom zou ik niet gelukkig zijn? De dingen die mij geluk brengen zijn talrijk en divers. Neen, ik zit niet in een constante roes (dat zou denk ik ook niet gezond zijn), maar ik ben gelukkig want ik lééf !

De dag is nog niet ten einde en er zijn al heel wat dingen die me gelukkig hebben gemaakt: het zien van de akelei in de tuin (morgen een fotootje), het begroeten van de eerste bloem aan de campanula, het zien voorbij fladderen van een veertje, gedragen door de wind, de geur van het wasgoed op de draad, een babbel onder de parasol met een nieuwe vriendin (een pas ontdekte "kindred spirit"), onze Zwette die ik gered heb van een aantal boze eksters en die mij daarna dankbaar kopjes kwam geven. Het heeft mij allemaal gelukkig gemaakt en de herinneringen worden opgeslagen in mijn biologisch fotoboek.

Dat geluk is écht. Je moet het alleen willen zien !

16:42 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-06-06

Gelukkig

Mensen vragen me wel eens hoe ik nog gelukkig kan zijn, hoe ik kan leven met de wetenschap binnen afzienbare tijd dood te zijn? Ik vraag het mezelf ook wel eens af. Maar het huizenhoge cliché is waar. Bij elke nieuwe confrontatie met het kankermonster leerde ik een nieuwe les, over mezelf en over het leven. Het ging telkens gepaard met veel gewroet, gezoek en tranen verdriet, maar elke keer kwam ik er sterker weer uit. Older and wiser. Na de eerste keer, bijna 7 jaar geleden, was ik eerst héél materialistisch. Ik wilde alles en liefst meteen: een mooi huis met aangelegde tuin, vakanties, nieuwe auto, ... noem maar op. Financieel was dat natuurlijk niet haalbaar en na een tijd besefte ik dat daar het geluk niet ligt. Integendeel, het bracht me alleen maar veel frustratie. Vorig jaar, deze tijd, na de tweede chemobehandeling, wilde ik ook alles, maar dan  alles doen. Verloren tijd proberen in te halen, treuren om gemiste kansen, verdriet om wat ik niet meer kan en uiteindelijk beseffen dat je in het leven niet constants kicks moet najagen en niet moet proberen om zoveel mogelijk te doen in één dag, om gelukkig te zijn. En nu? Nu wil ik eigenlijk niets meer: gewoon zijn is vaak genoeg. Ik heb geleerd dat je het geluk vindt, als je stopt met zoeken. De weg naar het geluk is dat er geen weg is oftwel de taoïstische visie op het leven. Ik ben perfect gelukkig zittend op mijn schommel, starend naar de zonsondergang over de velden. Een liedje neuriënd in mezelf en de dag overpeinzend. Elke dag heeft zijn mooie en waardevolle momenten en daar focus ik op. Die probeer ik me te herinneren en de rest probeer ik los te laten. Ik ben niet perfect, verre van, maar heb nu ook minder de ambitie van het te willen zijn. Ik maak mijn fouten en de ene dag gaat het me beter af dan de andere. Ik  probeer me ook niet meer druk te maken in kleine dingen en dat brengt vanzelf meer rust.

Eigenlijk is mijn ziekte een soort rouwproces. Telkens opnieuw neem ik afscheid van dingen die niet meer kunnen, die niet meer moeten. Niet dat ik geen doel meer heb. Integendeel, ik ben nog veel van plan, maar het berusten maakt de dagelijkse frustraties wel danig minder. Proberen me neer te leggen bij wat is en niet te veel te denken aan wat zou moeten en wat zou kunnen als.........

Het gras is niet altijd groener aan de andere kant, weet je.

11:06 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-06-06

Voilà !

 

Voilà, het eerst wasje hangt te drogen op de draad. So far so good.

Ondertussen is het eigenlijk véél te warm om iets te doen en ik heb compassie met al die arme studentjes. Een beetje toch. Wij zijn d'er ook door gemoeten in onzen tijd, maar leuk is anders. Ik herinner mij nog levendig dat ik op zo'n warme dagen door het raam hing en met jaloerse blikken iedereen voorbij zag flaneren. Dus, lieve studentjes, ik denk aan jullie en ik duim !

Ondertussen hebben we hier al de hele dag een superKRIKKEL Schattebolleke rondlopen na het feestje van gisteren. Niet al te veel geslapen en dat werkt duidelijk op haar humeur. Het is uitkijken en op tijd bukken vandaag en een humeurige puber vormt geen al te beste combinatie met gillende achtjarigen...

Morgen hopelijk beter gezind, want dan is het schoolfeest en kunnen we onze meisjes gaan bewonderen op het freepodium....

Ik denk dat ik nu maar eens met mijn voetjes in het zwembad ga staan om af te koelen. Voor de rest is het water nog te koud....

 

17:11 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Vakantie

Vanmorgen opgestaan met een vakantiegevoel. Koffie en ontbijt op het terras. In de lucht hangt een warme dag. De vogels van de buurman fluiten er op los. Het zwembad staat op te warmen (ja ja, gisteren hard gewerkt). De kat ligt al te slapen op een oud deken in het kamp van de kindjes. Een warme, lome zaterdag kondigt zich aan. Deze namiddag komt "Mie Gil" spelen, een vriendinnetje van ons Engeltje. Een lief kind, maar af en toe kan ze zoooo gillen, dat het door merg en been gaat en zoals gekend houd ik niet van gegil. Ik heb ze al gewaarschuwd dat ze niet binnen mogen spelen, vanwege studieverplichtingen van de andere twee. Verder een beetje in de tuin peuteren, hopelijk aan mijn wasberg beginnen en een beetje schilderen...

Een beetje vakantie, eigenlijk...

10:54 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |