27-06-06

Not in their shoes

Het sterven van een man op een bus.
De lafheid van zes tegen één.
Maar de zo mogelijk nog grotere lafheid
van de zwijgende toekijkers.
Wat moet die arme man gedacht hebben?
Waarom komt niemand mij helpen?

Ik zou niet in hun schoenen willen staan.
Niet willen leven met de gedachte
dat je iets had kunnen doen
en dat je gewoon je blik hebt afgewend.
Een beetje verveeld misschien,
omdat het je stoorde in je gedachtengang.
Of uit angst om in de klappen te delen.

Maar we kunnen wel iets doen.

We kunnen laten zien dat we zoiets niet pikken.
Misschien kunnen we het niet alleen, maar vast wel samen, samen met de rest van de zwijgende toekijkersmeerderheid.

Want is zwijgen niet toestemmen?

Dus, vandaar deze oproep. Als er iets dergelijks gebeurt, kijk dan niet enkel toe. Loop niet weg. Werp een blik van verstandhouding naar uw collega-publiek en neem actie. Laat zien dat zoiets niet kan.

Denk eraan dat het je eigen kind, vader, broer, man, kunnen zijn.

Sta daar niet zo stil, maar neem je verantwoordelijkheid.

Het is omdat wij het laten gebeuren, dat het gebeurt !

12:46 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Het zijn vreselijke dingen... ... die er gebeuren. Om in te grijpen in een dergelijke situatie is heel wat moed nodig. Ik denk dat het vooral angst is die mensen ervan weerhoud om iemand in nood te helpen. Men durft gewoon niet tussenbeide te komen. Opboksen tegen krapuul zonder normbesef en zonder respect voor het leven van een andere mens, is niet eenvoudig. Ongeveer tien jaar geleden heb ik eens aan drie jongeren gevraagd om een meisje, dat ze lastig aan het vallen waren, met rust te laten. Het gebeurde in het station van Gent. Ik heb toen ook enkele klappen gekregen, maar ben gelukkig kunnen gaan lopen. Mijn klacht bij de politie werd toen nauwelijks ernstig genomen. Gelukkig is dat laatste intussen toch een beetje veranderd. Groetjes.

Gepost door: Piet | 27-06-06

idd, dat is zo, maar ik vrees dat op zo momenten de schrik je om het hart slaat, dat je zelf de dood in ogen kan kijken... Ik denk dat ik ook verstijfd zou zijn van de angst... :s

Gepost door: Anne | 27-06-06

°°° Ik ben er ook heel erg van onder de indruk..

Maar ik zou niet durven spreken van lafheid wat betreft de toeschouwers !!!!

Kijk maar naar wat er gebeurt als je wel IETS doet...
Ze slaan je dood...

Vroeger zou ik heel impulsief recht springen en me gaan mengen in zulke dingen..
Nu ben ik voorzichtiger.. want nu kan je niet alleen klappen krijgen, maar ook bvb een mes in je lijf.. of erger... ze maken je dood...

Ik wilmaar zeggen.. het is niet meer zo evident om je te gaan moeien... of om tussenbeide te komen..
TENZIJ natuurlijk IEDEREEN op de bus was tussen gekomen.. maar ja...

Gepost door: Viviane | 27-06-06

~~ Ik heb het dus ook gevolgd. ( 'k was er dichtbij ditkeer) Maar als je ziet wat er met iemand gebeurt als hij wil bemiddelen, toch om echt schrik van te krijgen. Ik denk dat de meeste mensen dus echt met de schrik rondlopen vandaag de dag. Ik heb dit weekend in Antwerpen zoveel geweld gezien ( op 2 dagen, jaja), eerst op de foor een vechtpartij, dan die man, dan in de Berchem, waar ik ongewild terecht kwam wegens wegomleggingen, ook al een schietpartij met alles afgezet ( zaterdagavond). Het is echt beangstigend. Ook E'ske merkte hetzelfde op, en die is normaal van geen kleintje vervaard. Het wordt een echt dilemma, helpen en het risico lopen zelf het slachtoffer te worden, of inderdaad laf zijn en je omdraaien. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik zou doen op het moment zelf, moet ik helaas toegeven. Maar dat de getuigen verdwenen zijn en niet reageren, dat vind ik wel erg laf. Ze zouden minstens hun verklaring afleggen in de hoop de daders te vinden.

Gepost door: Crisje | 27-06-06

De commentaren zijn gesloten.