06-06-06

Rood licht

Vorige week stond ik te wachten aan het rood licht, klaar om de A12 - of den boomsesteenweg zoals wij het zeggen - op te rijden en ik werd triest. Ik zag al die autootjes maar voorbij vlammen. Ieder in zijn eigen karretje op weg naar godweetwaar. Om ter snelst en om ter individueelst. Ik stond erbij en ik keek ernaar en bedacht dat de wereld niet meer op mensenmaat gemaakt is.

In al die jaren van razendsnelle vooruitgang hebben we volgens mij ergens iets gemist of zijn we iets kwijt geraakt. De wereld is ons dorp en in ons dorp vinden we de wereld. Zelfs in ons huis vinden we de wereld. We razen maar door, al gsm-end van winkel naar winkel, naar het werk, naar school. Alles willen we en liefst alles tegelijkertijd. Onder het mom van zelfontplooiing en "ik heb daar ook recht op". Maar ondertussen is iedereen wel op zoek naar zichzelf, op zoek naar geluk. Allemaal wroeten en zoeken, ieder voor zich. Ieder op zijn eigen manier, maar dan alleen, allemaal kleine eilandjes. Misschien missen we een doel en dan bedoel ik een wezenlijk doel, want het vergaren van almaar meer geld en almaar meer rijkdom, kan dat een doel zijn? Een zinnig doel?  Ik denk dat ik oud word, want ik begin hoe langer hoe meer te denken dat de oude morele waarden nog zo slecht niet waren. Toen het wij-gevoel nog telde en het belangrijk was om gewoon een goed mens te zijn. Toen mensen hun buren nog kenden en een pakje suiker gingen lenen of samen een babbeltje deden. Dat doe ik nu ook wel, maar het heeft vaak iets geforceerds en ik heb meestal het gevoel dat ik dan een indringer ben. Ik verlang naar een leven op mensenritme en op het ritme van de natuur.

Nu ja, da's mijn gevoel en mijn gedacht. Ik ben benieuwd of jullie dat ook zo ervaren???

22:14 Gepost door Anneke in De Wereld | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Ervaring het tragere tempo van vroeger, dat zijn we wat kwijt, al is er niks dat ons verplicht om mee te "razen". Dat doe ik dus niet. Maar niet iedereen kan dat zomaar. Als je kinderen nog thuis zijn of alle dagen moet gaan werken, kan ik er wel inkomen dat het niet zo makkelijk is om te onthaasten.

Contact met de buren en medemensen ? Misschien dat ik dat ooit eens mis maar momenteel niet, neen.

Gepost door: ms | 06-06-06

idd voor mij is het eens een plezier om met examens te zitten... De gsm ligt op godvergeten plaatsen. De ouders maken tijd voor hun aandacht-vragende spruit. Ik leef terug in het kleine gezinnetje, en niet in een gehaaste wereld :)

Gepost door: Anne | 07-06-06

inderdaad.... ... ik kan me volledig in je postje vinden.

Nu heb ik het afgelopen jaar wat rust kunnen vinden door een hernieuwde werksituatie - ik hoop ze nog lang te kunnen aanhouden want ik heb geen zin om me terug in de maalstroom te storten...

Gepost door: lavender faery | 07-06-06

~~ Wat heb je dat goed verwoord. Zo voel ik het inderdaad ook. En dan hoef ik nog niet elke dag uren in files te staan, en ben ik over mijn eigen uren mijn eigen baas ( al maak ik daar te weinig gebruik van), maar ik ben wel een eiland geworden, en niet alleen door omstandigheden buitenaf, ook door gewoel binnenin....

Gepost door: Crisje | 07-06-06

De een is niet de ander en dan nog is mijn woord wellicht niet jouw interpretatie. Ik ken het en voel het de plekken die wij vergeten en waar we tot ons zelf kunnen komen. Het is toch de materie die ons doet haasten en misschien wel de angst die ons tot individualisten maakt.Graag wil ik tevreden zijn met wat ik heb en dat ben ik ook wel,tevreden met wat ik ben is veel lastiger. Lieve groet.Alles goed met je??

Gepost door: enscho | 07-06-06

Kom bij ons wonen!! Hier gaat alles zijn gangetje..uiteraard moet je erbij nemen dat iedereen weet wat je uitspookt....iedereen kent iedereen..en ze weten ALLES (denken ze!)Doch, ik kan ermee leven ..en ze laten leven!

Gepost door: chinezeke | 07-06-06

De commentaren zijn gesloten.