03-06-06

Geruststelling...

Neen, ik ben niet gek geworden. Ik heb geen slag van de molen gekregen en heb zelfs nauwelijks in de zon rondgelopen de laatste dagen, dus een zonneslag is ook niet de reden van mijn vreemd gedrag. Ik heb gewoon klein Anneke terug ontdekt. Misschien was ze wat te lang bedolven onder het stof. Misschien heeft ze te lang met haar hoofd tussen de donkere wolken gezeten. Het was tijd dat ze er nog eens uitkwam.

De boeken die ik las waren hoogstwaarschijnlijk de katalysator. Ik hou van boeken waar je iets van op steekt en dan bedoel ik niet van die wetenschappelijk verantwoorde non-fictie schrijfsels, maar boeken geënt op het leven, al is het dan geïdealiseerd, geromantiseerd. Bij voorkeur dan nog wanneer de auteur in kwestie helemaal niet de bedoeling had om te moraliseren of wijze lessen mee te geven. De lessen zitten gewoon verstopt tussen de regels en de woorden. Ze zitten te wachten tot iemand ze meeneemt en ze proeft. Gedachten en ideeën die als gegoten zitten en die je altijd al had, maar die opeens terug op de voorgrond treden.

Toen Anneke nog klein Anneke was, had ze ook veel fantasie. Ze hield van de natuur en de wereld en trad die zonder angst of vrees tegemoet. Ik herinner mij talloze fietstochtjes in mijn eentje door de velden en de weiden, langs de plassen met de eendjes waarbij ik de eendjes zelfgemaakte liedjes toezong en waarbij ik mijn gedachten omhoog stuurde naar de kruinen van de hoge ruisende populieren. Af en toe stoppend om boterbloemen te plukken. Ik hield ervan om in het gras te liggen naast die populieren en in hun ruisen de zee te horen, met half dichtgeknepen ogen naar het licht te kijken dat door ontelbare blaadjes in vlekjes op het gras viel. En van dat alles houd ik nog steeds. Ik was het alleen vergeten. Tijdens het volwassen worden en daarna later heb ik mijzelf geleerd te focussen op mijn verantwoordelijkheden als vrouw en als moeder en daardoor was ik misschien te veel gericht op de dingen die fout kunnen gaan en te weinig op de mooie dingen in het leven en op het leven zelf.  Te veel angst voor mogelijke gevaren en ongeluk. Angst die we onszelf influisteren, vaak. Te veel half leeg en te weinig half vol. 

We zeggen wel vaak dat we moeten genieten van het moment. Maar doen we dat ook écht? Ik bedoel, echt genieten, leven als een kind en alles bekijken als een wonder en oprecht verwonderd zijn. Ik ben het terug aan het leren. Het gaat niet vanzelf. Het vraagt wat moeite en vooral aandacht, voor het hier en nu. Maar het lukt wel. Vandaag heb ik voor het eerst in lange tijd gevoeld hoe fluwelig zacht een zaaddoosje van een klaproos is en hoe hard de stengel. Ik dacht altijd dat die zacht was. Ik heb mijn handen door de jonge scheuten van de knotwilg gewreven en heb mijn ogen dichtgeknepen om naar de koeien in de wei te kijken. Een wonderbaarlijk vlekkenschilderij. Ik heb de geuren opgesnoven van de wilde roosjes en mezelf voorgenomen om verse rozebottelthee te maken, als de bottels er zijn. Ik ben gestopt om naar de vlucht van een reiger te kijken en vroeg me af hoe het zou voelen om zo vrij en hoog te vliegen.  Ik heb geluisterd naar en geleerd van mijn kinderen en me mee verwonderd. Ik heb gelachen naar wildvreemden en een glimlach terug gekregen en ik was blij.

Verwondering en bewondering. Het heeft misschien geen direct nut en het brengt geen brood op tafel, maar het maakt me wel gelukkig. En uiteindelijk is het toch dat wat telt, niet?

 

 

 

20:00 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

~~ Het kind in jezelf terug vinden, er naar luisteren en ervan genieten...heerlijk als je dat kunt. Een wijze les voor ieder van ons. Ik zal je voorbeeld indachtig houden en er stapje voor stapje proberen te komen, wnat ik ben het kind in mezelf toch onderweg ergens kwijt gespeeld met alle verantwoordelijkheid die er op mijn schouders rusten...

Gepost door: Crisje | 03-06-06

Waw...... superdagje lijkt me dat wel!
Heerlijk...

Gepost door: lavender faery | 04-06-06

als alle volwassenen af en toe weer eens kinds zouden zijn... het zou veel beter op deze wereld zijn, groetjes Pol

Gepost door: Pol de postman | 04-06-06

Wat heb je dat mooi beschreven Anneke. Ik zie het allemaal voor me zoals jij het weet te verwoorden. Ik denk dat ik mijn zoektocht ook maar eens ga beginnen...

Gepost door: Elly | 04-06-06

Je bent een stuk. Ik ben hoogst verbaasd met jouw reaktie. Ik kom graag nog eens lezen.
Zet mijn link om. Ik ben tot nu ook een graver een graver met weinig geld waardoor ik moeilijk mijn verlangens kan leven zoals reizen culturen enz. Ik zit nog te veel vast aan mijn plaats. Mijn ziekte heeft ook mijn gehele bestaan onderuit gehaald. Mijn eigen bedrijfje een winkel in spirituele en religieuse kunst met een groei centrum.
Ik zie dat het jou redelijk goed gaat en daar ben ik blij om. Op een bepaalde manier gaat het mij niet slecht ik woon op een mooie boerderij midden in de natuur met een grote tuin.Het ongelukkig zijn zit niet zo in het materiele maar in het emotionele en ik graaf. Zo dit is veel ik wens je heeeeeeeeeeeeeelllllll veeeeelllll liefde voor jou en je geliefden.enscho

Gepost door: enscho | 04-06-06

=^..^= bedankt voor je warme reactie..... ik trek er mij aan op...... tenminste ik probeer 't toch
Dikke knuffel XXX

Gepost door: Talleke | 04-06-06

jezus!! Wat jij nu schrijft, begin ik stillekes aan ook te ervaren...en ik dacht dat ik oud werd! Herinneringen enzo..je weet wel, gevoeliger worden voor kleine dingen...Bedankt, Anneke!

Gepost door: chinezeke | 04-06-06

Ik ben het eens! Je dochter heeft gelijk, en ik kan mij daar ook volledig in vinden, het is jammer dat ze geen kleren meer maken zoals vroeger! Enne, een tuinfeest in Road to Avonleastijl zou ik echt wel zien zitten hoor!

Liefs en groetjes,
Inge

Gepost door: inge | 05-06-06

De commentaren zijn gesloten.