31-05-06

Kl*teziekte

Wat is kanker toch een rotziekte ! Vanmiddag aan school met een andere mama gesproken. Zij heeft uitgezaaide huidkanker, sinds bijna twee jaar. Een kleine moedervlek die raar begon te doen. Laten onderzoeken en het zat al in haar lymfeklieren. Ondertussen heeft het zich ook verspreid naar haar longen. Pas chemobehandeling achter de rug, zonder veel succes, dus ze is nu op zoek naar een andere behandeling. Haar dokter had haar weinig diplomatisch gevraagd naar de leeftijd van haar kinderen (even oud als mijn twee jongste) en haar een beetje verdekt laten verstaan dat ze maar beter stilaan afscheid kon nemen. Kl*tedokter ook dus. Ze is heel strijdlustig en optimistisch maar op het vlak van huidkanker zijn ze bijlange zo ver nog niet, als bv. bij borstkanker, dus is ze veel meer aangewezen op experimentele therapie. Ik hoop dat ze iets vindt dat aanslaat. Doeme toch, wat is dat toch met al die rotkanker bij jonge vrouwen. It's not fair !

16:10 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Slaap

De laatste dagen ben ik weer met geen stokken uit bed te krijgen. Ik denk dat het dat rotweer is. Ja, ik weet het er is al genoeg over gezaagd en gezeverd, maar het is en blijft rotweer. Als ik 's ochtends mijn eerste oog opentrek, hoor ik de regen tokkelen op het dak, wentel ik me wat dieper in mijn donsdeken en blijf vastbesloten liggen. Het is te koud daarbuiten. Te nat ook. Te winderig ook. Rond deze tijd van het jaar zou de zon 's ochtends gefilterd op mijn dekbed moeten schijnen. Het gezang van merels en lijsters zou me door het OPEN raam tegemoet moeten komen. Niets van dat alles deze ochtend. Alleen onze Zwette die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door uit ons Engeltje haar kamer te komen toen ik mijn wankelend lijf naar het toilet begaf. Hij hoort immers helemaal niet boven te zijn ! Maar ik heb het hem vergeven toen hij me luid spinnend aankeek. Ik heb mijn sanitaire stopje gepleegd en heb hem zachtjes op mijn dekbed gedrapeerd en dan ben ik er zelf ook terug ingekropen, eventjes. Het moest maar niet zo'n rotweer zijn. Na !

11:00 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-05-06

Ondertussen

Nu de rust stilaan terugkeert, het huis zijn draai terugvindt en ik ook, kunnen we weer beginnen nadenken. Aan donderdag bijvoorbeeld wanneer ik terug naar tsiekenuis moet om mijn volgende lading pillen te halen. Hopen dat mijn tumor marker zich gestabiliseerd heeft. Het moet haast wel want ik voel me super. Zo goed heb ik me in tijden, maanden, bijna jaren niet meer gevoeld. Dus wat de uitslag ook is, ik heb al beslist dat ik pas terug aan de chemo ga, als het écht, echt nodig is. Lees: als ik me niet goed voel. Ondertussen wil ik genieten van het leven en van de zomer, als die ooit komt. Duizendeneen dingen doen. Werken in mijn tuintje. Schilderen in mijn huisje en schilderen tout court. Vakantie nemen en kijken naar de wolken, de bloemen, de vlinders en de zee. Genieten van mijn vier engeltjes en onze Zwette. Vriendschappen nieuw leven inblazen.Kortom, leven.

13:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-05-06

Voedstermoeders

Op het communiefeest waren twee genodigden die in theorie niet  tot de familie behoren, maar ik heb ze sinds lang heel diep en vast in mijn hart gesloten. Mijn voedstermoeders, zoals mijn vader ze noemt. Ze zorgden voor mij als mijn moeder en mijn vader niet konden, omdat ze weg moesten, of  omdat belangrijker dingen aan hun hoofd hadden dan hun kind. Nu en toen voelde het zoals het geschreven staat, hoe grof het ook klinkt. Mijn voedstermoeders. Ik noemde ze Tante B. en tante M.. Tante B had zelf drie kinderen waar ik mee kon spelen. Elke woensdag was het feest want dan mocht ik mee en ze had altijd wel een of andere uitstap gepland. Woensdagen waren altijd leuk. Bij hen bleef ik ook vaak logeren, zelfs op schooldagen. Ze woonden toen nog dicht bij school dus dat was gemakkelijk, want dan kon ik gewoon te voet door de stad naar school. Ik ging met hen ook mee naar zee in de vakanties. Tante B was en is mijn tweede moeder. Nu nog kan ik met haar beter praten dan ik ooit met mijn moeder kon, misschien omdat ze toch meer buitenstaander is. Tante M. kon zelf geen kinderen krijgen en verwende mij, als ik daar ging logeren, dan ook mateloos, met bioscoopbezoekjes en pannenkoeken en nog veel meer.

Donderdag waren ze er dus weer allebei bij en ook hun kinderen kwamen even langs voor een drankje. Herinneringen ophalen en verhalen over hoe ik vroeger was. Eigenlijk zijn zij de link naar mijn kindertijd nu mijn moeder er niet meer is, want mijn vader vertelt daar niet veel over en het doet goed om hun vrolijke verhalen te horen. Het is goed om te horen dat ik ook gelukkig en vrolijk kon zijn als kind. Het is verrassend om weer geconfronteerd te worden met het feit dat Schattebolleke zo op mij lijkt, uiterlijk en innerlijk. Het was geweldig om al die anecdotes nog eens op te diepen, om onze avonturen nog eens te beleven. Dat moeten we dringend nog eens overdoen. Ik heb ze opnieuw vaster in mijn hart gesloten, allemaal.

 

Foto: feestimpressies

 

 
 
 
 
 

14:15 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Waarom ?

Waarom trap ik toch telkens in dezelfde val? De val van opruimen en poetsen voor er bezoek komt.

Van mijn propere vloeren, opgeruimde en cleane kitchen, geboend toilet, opgeruimde kinderkamers en speelgoeddozen, en het gemanicuurde tuintje (voor mijn doen toch) viel een half uur na aanvang van het communiefeest, en 25 paar beregende schoenen later, niets meer te merken.

Dus, mijn vraag, waarom doen we dat toch? Is het omdat ze anders zouden denken dat wij in een stal leven? OK, dat is soms waar, nu bijvoorbeeld: NA het feest, maar dat is dan toch ook eigenlijk HUN schuld, van het bezoek. Of is het omdat ik wil laten zien dat ik niet mislukt ben als moeder, vrouw en vooral huisvrouw? Pfff, dat imago valt zowiezo meteen in duigen als ze het behangpapier in de inkomhal zien dat onze Pinkie zaliger er zo grondig heeft afgekrabd en dan spreek ik nog niet van de beschreven en betekende muren en deurstijlen in het salon, met dank aan Zoontje en Engeltje (Schattebolleke zou zoiets nooit doen), de dringend aan schilderen toe zijnde muren, en de versleten zetels.  Of wat te denken van de rommel die - uit het zicht weliswaar - netjes opgestapeld werd in het bureau? Of de onafgewerkte traphal, waar het behangpapier er half op en half af hangt omdat mijn Engeltje telkens ze naar boven gaat er een stukje afscheurt. Nu ja, het moet er toch af. Of de deur van onze badkamer - de vroegere badkeuken- die angstvallig wordt dichtgehouden omdat de buitenmuur ervan dringend hersteld moet worden zodat de verf langs de binnenkant er niet meer afbladdert?

Conclusie: mijn imago is waarschijnlijk reeds lang om zeep. Dus blijft de vraag, waarom doe ik dat toch altijd? Des te pijnlijker omdat ik vandaag weer van voren af aan kan beginnen. *zucht*

11:41 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-05-06

Hey, psst...

Luister eens....

Het is hier stil.

Engeltje is gaan paardrijden. Schattebolleke en Zoontje zijn even bij de buren en Manlief is naar Kunst in Huis. Na de herrie en het gefeest van de laatste dagen, klinkt de stilte oorverdovend. Alleen het gezoem van de computer en het getokkel van mijn vingers verder niets. Zelfs de regen slaat voor één keer eens niet op de ruiten. Ik ga mij in de zetel zetten en eventjes genieten van mijn pioenen voor iedereen weer terug binnenstormt...

11:32 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-05-06

Mijn dochter

Mijn dochter, de elfenprinses, heeft gisteren in volledige bloemen- en elfenstijl haar communie gevierd. Ze zag eruit als een prinses (met dot, jaja) en was vanzelfsprekend de mooiste communikant van de hele bende.  Ons huis was omgetoverd tot een sprookjeswereld, met gordijntjes, kleine elfjes die overal om het hoekje kwamen piepen, met bloemen overladen tafeltjes en een feestelijke elfentafel. Mijn engeltje zag het dus helemaal zitten en heeft ervan genoten in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ze werd overladen met geschenkjes (veel te veel) en is al de hele tijd zoet met spelen. In tegenstelling tot de twee anderen die superkrikkel zijn en om het minste ruzie zoeken.

Gelukkig viel het weer gisteren nog redelijk mee (in vergelijking met vandaag in ieder geval- het lijkt wel herfst). 's Ochtends enkel een beetje miezerregen en na de middag droog en af en toe zonnig zodat de kids hun energie buiten konden kwijtraken. Daarvoor hadden ze boven al dvd'tjes kunnen kijken in onze geïmproviesserde home-cinema, dus al bij al bleef het binnenshuis rustig en konden de volwassenen rustig tafelen.

Het was een prachtig feest met vele mooie en ontroerende momenten die opgeslagen werden in ons hart, om later nog veel aan terug te denken.

15:49 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-05-06

Sabotage update

We hebben toch nog voorbehouden plaatsen kunnen te pakken krijgen, dus we moeten niet staan in de kerk. Engeltje heeft veel spijt van haar knipwerk en ik heb een stevige bus haarlak gekocht in de hoop dat we alles zo kunnen modelleren.

 

En every cloud has a silver lining : ze heeft er niet over gelogen en dat vond ik héél flink en dat hebben we haar dan ook gezegd.

19:48 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Bloemen

Wit en rose pioen.

Mama, geef me een zoen.

Violier in 't paars,

bedwelmend zacht.

Ik heb vandaag aan je gedacht.

 

Bloemen uit de oude tijd, staan nu te pronken op mijn kast.

Niet speciaal voor de communie, maar gewoon omdat ik ze zo geweldig mooi vind en ze zo lekker ruiken. Gewoon voor mij dus.

Dat heb ik wel verdiend.

15:41 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Sabotage

Het was gisteren mijn dagje niet, humeursgewijs dan. Klopje gekregen na twee weken hard werken, zag ik het even niet meer zitten. Ik was liefst van al op een vliegtuig gesprongen om pas na het communiefeest naar huis terug te keren. Maar dat zijn dromen, niet de realiteit.

De weersvoorspellingen maken het er niet beter op. Het vooruitzicht om donderdag met 15 volwassenen en 10 kinderen de hele namiddag in huis te zitten, met elk een vierkante  meter om te bewegen is niet echt aanlokkelijk.

Om het geheel nog aanlokkelijker te maken, besliste ons Engeltje gisteren om haar eigen communiefeest een beetje te saboteren. Eerst kwam ze binnen met een briefje van school waarin ons gevraagd werd hoeveel stoelen voor ons gezin er in de kerk gereserveerd moesten worden.Niks aan de hand, ware het niet dat dat briefje vorige dinsdag binnen moest zijn. Daar loopt ze dus al meer dan een week in haar boekentas mee rond en ik heb haar dus élke dag gevraagd of ze nog briefjes meehad ivm de communie. Ik onstak dus in een woede-uitbarsting die mijn kids in maanden niet meer hadden gezien. De spreekwoordelijke druppel. Ik had dat Engeltje van mij aan haar paardenstaartje door de kamer kunnen slingeren. Figuurlijk dan wel,he, voor jullie mij van kindermishandeling beschuldigen. Het is te hopen dat ze voor ons nog plaatsjes vinden of we zullen tijdens de mis vanachter in de kerk mogen gaan zitten/staan. Héél tof !

Maar het beste moet nog komen! Na het eten een half uurtje gaan liggen om wat te bekomen. Ik kom terug naar beneden en wat ziet mijn lodderig oog daar op het tapijt liggen ? Een lok blond haar? Heu, van waar komt die? Een snelle blik op Engeltje maakte veel duidelijk. Madam had beslist om even kappertje te spelen en een stuk van haar haar te knippen. Langs haar gezicht nen hele hap haar eruit, langs ene kant. Anders was het nog een beetje in evenwicht. Te weten dat ze al maanden zit te zeuren dat ik absoluut haar haar pas NA de communie mocht kort knippen, anders kon ze het niet in een dotje doen. ????

En wie kan dat allemaal weeral oplossen???

Juist. De mama.

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

10:07 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-05-06

Salonopruimactie

Ik zit alweer voor (achter?) mijn pc. Mijn benen en vooral mijn handen willen niet meer mee. Ze hebben gisteren al te veel gepoetst en opgeruimd. Ik zit dus voor/achter mijn pc in plaats van in mijn salon, waar de rommel nu nog meer rommel geworden is. Geheel in overeenstemming met mijn eigenste chaostheorie: eerst meer chaos creëren vooraleer orde en netheid kunnen ontstaan. Zo werk ik de kamers af, eerst langs de muren, waarbij alle rommel die er niet hoort in het midden van de kamer belandt. In dat stadium bevindt mijn salon zich nu. Onder de stapels oud papier, verloren gewaand speelgoed, te klasseren papieren, plumeau's en stofdoeken bevinden zich zetels en tapijt. Na de zijkant moet dan ook het midden van de kamer eraan geloven, zodat we ten minste terug kunnen zitten. Alle stapeltjes worden verplaatst naar andere kamers. Soms voel ik me een verhuisfirma en vraag ik me af waarom ik het doe. Als alle rommel gewoon verplaatst wordt, komt er nooit een eind aan. Opruimen lost niks op, buiten moet het ! Alles moet weg !

De kinderkamers, die er gisteren nog uitzagen zoals in de boekskes (al zeg ik het zelf), beginnen al terug te overflowen met speelgoed en strips die beneden waren beland. S**t, en ik had de kids nog zo gezegd geen vin meer te verroeren voor donderdag. Nu doe ik het zelf.  't is alweer om zeep... Chaos in het salon, chaos in mijn hoofd en omgekeerd.

Voilà, ik heb mijn gal weer gespuwd. Nu ga ik nog even een stapeltje  verplaatsen, voor we verzuipen.

 

14:50 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Er zijn geen zekerheden meer...

Er zijn geen zekerheden meer in het leven. Sinds deze zaterdag zijn al mijn illusies daaromtrent verdwenen.  Vrijdag was alles nog hetzelfde als in mijn pubertijd/teit. In mijn tijd was het immers absoluut "not done" om het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival cool en keigoed te vinden. Je liep als rechtgeaarde 13-jarige liever nog zes blokjes om dan bestempeld te worden als liefhebber van Nicole of Habanibinobonebe of zoiets. Het Eurovisiesongfestival dat was meer iets om eens goed te lachen, met die gekke taaltjes en gekke kleren. We keken wel elk jaar, maar zoals gezegd, dat was om te lachen.

Maar nu, nu vindt Zoontje de winnaars keigoe en megabangelijk, of zou dat iets met die maskers te maken hebben?

12:39 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Opzij, opzij, opzij....

Pfff, druk, druk, druk. De eindmeet komt in zicht, wat betreft het communiefeest dan toch. Maar nog veel te doen. Zaterdag een uitgeregend communiefeest van mijn neefje en gisteren heel de dag opgeruimd op de bovenverdieping omdat het erop lijkt dat we slecht weer mogen verwachten voor donderdag en dan moeten de kids binnen kunnen spelen, boven dus. En als de kids boven spelen gaan de ouders van die kids daar ook wel eens langs, dus moet er boven ook opgeruimd worden. Vandaag proberen we alvast een begin te maken met de benedenverdieping, want als het regent zit ook iedereen binnen en moet er wel het een en ander gereorganiseerd worden om plaats te maken. Dan nog boodschappenlijstje maken en vanavond langs de Colruyt. Maar eerst neem ik de voormiddag vrij want ik voel dat ik de laatste dagen wel duidelijk te veel gedaan heb. Het valt ook niet mee dat heel die voorbereiding in volle chemopillenperiode zit/zat. Vooral naar het einde toe (gisteren laatste pillendag) resulteert dat toch in meer spier- en gewrichtenpijn, misselijkheid, duizeligheid en steken onder mijn ribben. Gedachten slaan weer op hol: darmen, maag, lever??? Ik voel mij eerlijk gezegd redelijk belabberd nu en ik moet zien dat ik het feest nog haal. Waarschijnlijk zak ik vrijdag als een plum pudding in elkaar...

 't Valt ook niet altijd mee om er niet aan te denken, als je al die kwaaltjes hebt, al doe ik mijn best. Op het feest zaterdag vroeg trouwens iedereen hoe het nu met me is en ik had echt geen zin om er over te praten. Ik was blij dat ik eens wat afleiding heb en eens over iets anders kon praten, maar als de een na de ander dan vraagt hoe het met je gaat, word je er telkens terug met je neus ingedrukt. Goedgedoeld, ik weet het wel, maar soms heb ik daar gewoon geen zin in. Ik zal misschien donderdag aan het begin van het feest een korte mededeling doen van mijn gezondheidssituatie op dat moment en dan kunnen we dat voor de rest van de dag vergeten .

Ondertussen begint ook bij ons Engeltje de spanning te stijgen. Ze is in volle verwachting van haar grote feest. Ons Schattebolleke daarentegen loopt al weken rond als een donderwolk want ze is een beetje (veel) jaloers op haar kleine zus. Dat is een venijnig trekje van haar, jammer genoeg. Het is al verbeterd maar ze denkt altijd dat ze achteruitgeschoven wordt, terwijl ze hier veruit de meeste aandacht en spullen krijgt. Ook verkeerd parenting, maar wie het hard roepst krijgt het meest. Zo gaat dat in het leven....

Zo, ik zal al maar een beetje gaan opwarmen.

 

En oh ja, please please please laat het donderdag mooi weer zijn !!!!

 

11:07 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-05-06

Passie of verslaving?

Ja lap, het begint uit de hand te lopen met mijn nieuwe passie. Ik kan geen tuincentrum voorbijrijden of ik moet er even binnenspringen en ik moet zeggen dat ik dan meestal ook niet met lege handen terug buiten kom ! Ik zit boeken uit te pluizen op zoek naar kleuren-, planten- en seizoencombinaties en ik begin zelfs de latijnse namen van planten te onthouden. Ik zit in de grond te wroeten en onkruid te wieden. Plaatsjes te zoeken voor al mijn veroveringen. Ondertussen "verwelkt" mijn huis zienderogen en dat met een feest in het vooruitzicht. Aiaiai. Maar eerlijk gezegd kan ik het mij niet aantrekken. Ik geniet van de zon, van het groen, van de frêle kleuren van mooie bloemen, van het licht dat op de blaadjes valt. Ik geraak in hogere sferen als ik zie hoe alles bloeit en groeit, ondanks mijn ongroene vingers. Een nieuwe passie, voor het leven, letterlijk en figuurlijk.

En nu ga ik nog wat in de tuin werken...

14:37 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

16-05-06

Wie zijn gat verbrandt, ...

U kent het spreekwoord wel. Ons Engeltje zal het vandaag ook aan den lijven mogen ondervinden. Ze is een pathologisch leugenaartje, maar wat ik gisteren te weten kwam, slaat werkelijk alles.

Ik ga nietsvermoedend naar de bib, kom de mama tegen van een vriendinnetje, die ook leesmoeder is op school. Ze vroeg me bezorgd hoe het met me ging. Ik zei dat ik me altijd maar beter en beter begin te voelen. Blijkt dat ons Engeltje aan haar én aan de andere leesmoeders had verteld dat ik in de kliniek was opgenomen voor een week en dat ze héél ongelukkig was. Toen de mama's daarna hadden gevraagd of ik daarna nog terug moest naar het ziekenhuis, had ze hen de daver op het lijf gejaagd met de woorden "alleen als het écht nodig is". Ze dachten dus dat ik op sterven na dood was, tot ze me vrolijk met mijn autootje door het dorp zagen tuffen.

Ik was ziedend, heb me verontschuldigd en heb thuis een stevige babbel met ons "engeltje" gedaan. Het resultaat is dat ze vandaag als de leesmoeders komen, en public, haar leugens moet opbiechten en haar verontschuldigen moet aanbieden.

En ik begrijp ook wel waarom ze liegt, voor een beetje aandacht, maar de mensen zo de stuipen op het lijf jagen, dat kan écht niet... Trouwens dat is geen liegen over een boke met choco meer, hé !

10:49 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-05-06

Dit gezegd zijnde...

Even de laatste stand van zaken: het huis is nog niet opgeruimd, wel gedeeltelijk, maar er is nog héél veel te doen. De tuin daarentegen begint langzamerhand toonbaar te worden, na veel en hard werken...

Naarmate de dagen verstrijken voel ik ook weer de paniek de kop opsteken. Er is nog veel te doen voor het feest en het gebruikelijke gebrek aan tijd en vooral goesting spelen me weer danig parten. De meisjes hebben vandaag vrij en maken meer rommel dan ik kan opruimen, dus ik loop al een hele dag met een gezicht als een donderwolk rond. Soms denk ik dat er "meid" op mijn voorhoofd geschreven staat. Ach ja, dat zal ook wel voornamelijk aan mezelf liggen. Er is hier geen mens die zich iets aantrekt van de rommel in huis of er last van heeft, behalve ik dan.  Zaag, zaag, zaag....

Ik zal eerlijk gezegd blij zijn dat heel dat feest achter de rug is.

16:33 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

De kogel is door de kerk...

De kogel is door de kerk. Ik heb mijn ander blogje stop gezet. Ik voelde me té schizofreen worden. Het is met spijt in het hart, maar er waren ondertussen zoveel postjes verwijderd dat het toch ook niet meer hetzelfde was en als ik er ook niets over die stomme ziekte kwijt kan, tja dan was het net alsof ik opgefokt en gefaked vrolijk moest doen. Dat gaat niet dus.Toch niet bij mij. Als ik niet vrolijk ben, kan ik niet vrolijk doen. Nooit gekunnen en dat zal ook niet meer veranderen. Daarvoor ben ik ondertussen al te oud geworden. Maar we gaan hier dus gewoon verder...

16:14 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-05-06

I have a mission

of hoe één getalletje je wereld weer op zijn kop zet. Ik had me nochtans voorgenomen om er niet te veel aan te denken, aan die gestegen tumor marker.Ik wilde ten volle kunnen genieten van de communie van ons Engeltje (jongste dochter).  De oncologe zei me immers dat het nog gebeurt dat tumor markers stijgen bij een verandering in de behandeling.

Maar onbewust blijft dat getalletje in mijn  hoofd spelen. Zo van: wat als ik binnen een maand terug aan de chemo zit? Moet ik mijn leven dan weer, nog maar eens, stil leggen? Ik moet er toch rekening mee houden. Dat geeft me dan nog vier weken. Vier weken, om de communie voor te bereiden, om het huis voor te bereiden en om leuke dingen te doen. Djeezes, da's echt niet veel. Dus: I have a mission. Eén kinderkamer is gedaan, nu de rest nog. Poetsen, opruimen, in de tuin werken, schilderen, winkelen, genieten van de zon, wandelen, fietsen, grootmoeder bezoeken, spelen met de kinderen, ....

Life's too short. Please enjoy it ! For my sake....

10:35 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-05-06

Speciaal voor Chinezeke

die niet weet wat ne Misérable is...

amandelbiscuit met boterroom dus.

Ik weet wel niet waar die naam vandaan komt, want "misérable" vind ik het allesbehalve...  

10:20 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-05-06

De voorbije dagen

waren echt wel aangenaam.  Vrijdag zijn we dan dé vogelverschrikker gaan wegbrengen naar de uitgeverij in Averbode. het was prachtig weer en de omgeving was super rustgevend. Mijn vader wist in de buurt nog een gezellige brasserie waar je ook buiten kon eten. Zaaalig in de tuin gezeten, naast een vijvertje, onder een groene parasol heb ik met langzaam knauwen mijn kreeftensalade naar binnen gespeeld. Als nagerechtje zag ik een klein "javanaiske" wel zitten. Toen ze het dessertje brachten, bleek het om drie stukken misérable en twee stukken javanais te gaan ! Nu echt miserabel voelde ik me daar niet bij en ik heb het allemaal met veel smaak naar binnengewerkt. Het was een heerlijke, zalige rustgevende dag. Met al dat eten op het communifeest van gisteren vrees ik alleen dat mijn weegschaal iets minder contect zal zijn morgen vroeg....

Ondertussen hebben we dat toch maar weer gehad !

23:45 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-05-06

Eén maand uitstel?

Vanmorgen langs oncologie geweest. Mijn tumormarker is voor de tweede keer op rij terug gestegen. Als hij nog eens stijgt moet er terug een scan gemaakt worden en eventueel van medicatie veranderd worden. 't Werd niet met zoveel woorden gezegd, maar da's dan terug chemo... Doeme. Waarom kan het nu eens niet een beetje meezitten? Weeral duimen dus...

Ondertussen heb ik het gevoel dat ik mijn tijd verdoe met al dat huishoudelijk gedoe. Ik kan het niet meer opbrengen ....

13:23 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-05-06

Goe bezig....

 

Ja, 'k was gisteren weer goe bezig. 's Middags na het eten denk ik er plots aan dat ik mijn "happy-pilletje" nog moet nemen. 'k Zou er liever vanaf willen, maar da's niet iets dat vandaag op morgen kan zonder hevige neveneffecten. Ondertussen ben ik al wel geminderd, maar als ik er geen neem, merken mijn hersencellen dat meteen en beginnen dan duistere gedachten te produceren. Soit, naar de badkamer dus. Ik neem een pilletje, slik het door met een grote slok water en terwijl ik dat doe, flitst het door mijn hoofd dat het niet het goede pilletje was, maar een slaappil. Great ! 'k Was van alles van plan, maar ik liep rond als een zombie en heb dan maar noodgedwongen een middagdutje gedaan. Gisterenavond of liever deze nacht speelde zich dan natuurlijk het omgekeerde scenario af: klaarwakker en ik kon geen pilletje nemen want ik had mijn dosis voor die dag al gehad...

Ondertussen is het huis hier weer vergleden naar chaos. Ik weet echt niet hoe we dat hier klaarspelen, maar als ik eens een dagje vrij neem, lijkt het alsof de rommel zich niet-verhoudingsgewijs vermenigvuldigt, zeker in het weekend. Vandaag  en morgen staat er dus heel wat op het programma, opruimgewijs dan. Het wordt zowiezo een drukke week, met mijn maandelijks doktersbezoek op donderdag voor mijn nieuwe voorraad chemopillen, de voorbereidingen voor de communie van ons K'tje op 25 mei en dan heb ik aan ons Schattebolleke (= oudste dochter) nog beloofd om naar Averbode te rijden op vrijdag. Ze doen met de klas mee met een wedstrijd om een vogelverschrikker te maken van Kiekeboe en Fanny. In plaats van een klein exemplaar, hebben ze een levensgrote Kiekeboe gemaakt en die moet natuurlijk in Averbode geraken.Ze zochten een vrijwilliger en bibi kon natuurlijk weer geen nee zeggen, toen ons Schattebolleke met haar lieve doch dwingende ogen voor haar stond. Nu ja, als het goed weer is, maken we er maar meteen een daguitstap van..

Verder niets nieuws onder de zon. De ene dag is de andere niet, maar we slaan er ons wel door. Op de een of andere manier slaag ik daar toch altijd weer in...

12:54 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |