25-04-06

Jekill and Hyde

Als je de paar postjes hier vergelijkt met mijn andere blog, lijk ik echt wel twee in één te zijn. Twee totaal verschillende persoonlijkheden. De ene vrolijk, opgewekt, optimistisch en sterk en de andere zwartgallig, depressief en melancholisch. Da's misschien toch wel een verkeerd beeld. Ik ben de twee, inderdaad, maar meestal is het toch mijn vrolijke en optimistische kant die de bovenhand haalt. Ik speel echt geen komedie. Het grootste deel van de tijd ben ik opgewekt en zie ik het leven en de toekomst stralend tegemoet. Maar soms, zoals iedereen vermoed ik, denk ik na over wat de toekomst voor mij inhoudt en hoe het verder moet. De confrontatie met de eindigheid van het leven maakt misschien dat ik wat meer dan gemiddeld nadenk over de zin van dit alles en misschien is het dat wat in dit blogje meer aan bod komt. Maar er zal zeker ook plaats zijn voor vrolijke bedenkingen. Ik beloof het !

10:56 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-04-06

Vandaag

Vandaag gaat het alweer wat beter met me. De zon zal er wel iets mee te maken hebben, denk ik. Ik heb me vanmiddag op de tuinstoel genesteld en heerlijk gedoezeld en zonnevitamientjes opgedaan.

Hier in huis is de donderbui een beetje overgewaaid, zoals gewoonlijk. Ik barst uit en dan wordt daar rekening meegehouden, voor zolang het duurt. Ik heb dan steeds het gevoel dat het gewoon onder het tapijt wordt geveegd. Weg, maar niet opgelost, tot mijn emmer weer eens overloopt. Vroeg of laat zullen we de koe toch bij de horens moeten vatten en dit fatsoenlijk uitpraten, maar de tegenpartij is niet altijd even praatijverig. Stereotiep verschil tussen mannen en vrouwen zeker?

15:22 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-04-06

ohlala!

I feel a depression coming on

De laatste dagen word ik uit mijn slaap gehaald, omdat ik in dromenland wanhopig probeer te onstnappen uit een nachtmerrie. Dat is me lange tijd niet meer overkomen. Maar als ik dan goed en wel wakker ben, zou ik liefst meteen terug inslapen om maar niet te moeten nadenken. De dagen lijken zo zinloos en zo zonder doel. Het zonnetje schijnt en ik probeer mezelf of te krikken door een beetje in de tuin te werken. (In de natuur zijn helpt altijd) Maar tegelijkertijd bekruipt me de hele dag door het gevoel dat het voor mij zo niet hoeft. Dat ik er genoeg van heb en dat ik toch niks kan en niks ben en dat niemand mij dan ook zou  missen. Waste of space and time.

Het feit dat ik een beetje slordig ben de laatste tijd met mijn "happy-pilletjes" zal ook niet helpen. Maar ja, ik moet elke dag al zo veel chemopillen slikken dat ik dat wel eens over het hoofd zie. Shame on me. Ik weet het. Het feit dat de communicatie hier thuis meer en meer in stilte gebeurt en de relatie met manlief onder het nulpunt is gezakt, zal ook niet helpen. Ik kan me soms zo verschrikkelijk eenzaam voelen en alleen de kids en de kat kunnen mij nog een beetje opvrolijken. Ik heb het gevoel dat ik nergens meer bijhoor.

Ik weet het allemaal wel. Het is het zwarte gat na de behandeling en ik moet geduld hebben. Ik denk ook dat ik de voorbije maanden alles veel te veel opgekropt heb. Ik heb nauwelijks gehuild. Nauwelijks de tijd genomen om zelf verdrietig te zijn. Ik ben heel de tijd door de sterke geweest die iedereen probeerde gerust te stellen en op te vrolijken. Goeie raad voor anderen, dat wel. Maar misschien heb ik mezelf te veel voorgelogen en krijg ik nu de rekening gepresenteerd?

14:46 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-04-06

Beu

Ik ben mezelf beu.

Ik ben mijn besluiteloosheid beu. Mijn inertie, mijn gezaag, mijn ziekte, mijn uiterlijk, mijn eeuwig dralen en uitstellen, mijn onvermogen om positieve veranderingen aan te brengen. Beu dus.

En tegelijkertijd weet ik dat het not done is om jezelf beu te zijn. "Je moet jezelf graag zien". Tja, dat gaat dus niet. Altijd mijn eigen fouten. Altijd dat stemmetje in mijn hoofd, dat zegt wat ik zou moeten doen, en dat boos wordt omdat ik het weer eens niet doe. Weer eens niet gezond gegeten vandaag, weer eens niet gaan wandelen vandaag. Weer niet geschilderd, weer niet opgeruimd, weer niet dit of dat. Ik ben mezelf beu of liever ik ben dat stemmetje beu. Ook het denken over stemmetjes ben ik beu. Het nadenken over het verleden? Beu. Het vermalen van het verleden? Beu. Het plannen van de toekomst? Beu, want daar komt toch nooit iets van. Het werken aan mezelf? Beu, want na ettelijke pogingen blijkt wel dat dat een hopeloze zaak is...

If only I could re-invent myself....

 

15:58 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-04-06

Dicht

Mijn ogen plakken dicht. Another sleepless night.*zucht*

Het is mijn eigen schuld omdat ik net voor het slapengaan nog allerlei stuff aan het opzoeken was op het net, over kanker en voeding. Daarna verzeild op een forum voor borstkankerpatiënten en als je daar begint te lezen, tja. Laat ons zeggen dat dat niet echt bevorderlijk is voor de nachtrust. Ik heb vannacht dan ook gedroomd van bonen, wilde rijst, groenten, zeewier in combinatie met allerlei exotische ingrediënten. Een mens krijgt last van winderigheid van het idee alleen. Eigenlijk zou ik vandaag dan nog héél wakker moeten zijn, want het is woensdag en dat is altijd zo'n hectische kindervervoer-, boodschappen- en opruimdag. I hate Wednesdays ! Klinkt egoïstisch niet? Ik wil alleen maar rust en stilte, geen gedram, geen gezeur. Gewoon mijn eigen dingen doen of niet doen zonder dat er om de vijf minuten "mamaaaa" klinkt. Maar 't is niet anders. Ik zal me maar een beetje oppeppen: 1, 2, 3 : GO !!!!

11:09 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-04-06

Tekst en uitleg

Vreemd is het toch hoe sommige liedjesteksten precies kunnen weergeven hoe ik me voel. Mensen lijken meer op elkaar dan ze denken.

 

I watched you die
I heard you cry
Every night in your sleep
I was so young
You should have known better than to lean on me
You never thought of anyone else
You just saw your pain
And now I cry
In the middle of the night
For the same damn thing

Because of you
I never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I tried my hardest just to forget everything
Because of you
I don't know how to let anyone else in
Because of you
I'm ashamed of my life because it's empty
Because of you
I am afraid

Kelly Clarkson - Because of you

16:48 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-04-06

Vorm

Het idee krijgt meer en meer vorm. Mijn ander blogje blijft bewaard voor de huis, tuin- en keukengebeurtenissen en hier kan ik dan mijn alter ego aan het woord laten. Toch is het even wennen om weer vrijuit te spreken, te weten dat ik terug ik kan zijn. Een nieuw begin, een schone lei, of misschien ook niet? Mijn verleden maakt mij wat ik ben maar tegelijkertijd heb ik geen zin om eindeloos in herhaling te vallen - dat doe ik zowiezo - en hier nog eens alles terug neer te zetten. Ik  kan mijn postjes toch niet antidateren dus dan heeft dat ook weinig zin. Wie niet kan volgen moet maar uitleg vragen en misschien komen er bij gelegenheid wel postjes terug te voorschijn, als en wanneer ze van toepassing zijn.

Ondertussen geniet ik een beetje van mijn herwonnen vrijheid. Best wel spannend...

18:34 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Incognito

Hopelijk slaag ik erin om dit blogje incognito te houden. Alhoewel mijn ander blogje uiteindelijk wel voor mijn kinderen bedoeld is, voor later dan, staan daar nu te veel dingen op die kinderen niet hoeven te weten. Soms zou het zelfs te veel van hen vragen of een te grote indruk op hen maken. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Vandaar deze ontsnapping.

Een groot voordeel is wel dat ik nu eindelijk terug mijn gedachten en gevoelens kan neerschrijven zonder pottenkijkers, zonder oordeel, zonder de censuur die de laatste tijd meer en meer op mij drukte.

Nu vraag ik me alleen nog af of ik postjes van mijn vorige/andere blog hier moet zetten of niet..... ik heb er daar een heleboel verwijderd, met pijn in het hart. Ik heb ze nog wel op mijn pc-tje staan, maar het voelt toch alsof er een stuk uit mijn hart is gescheurd.

Belachelijk eigenlijk...

 

14:30 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The great escape

 

12:32 Gepost door Anneke in Allerlei | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |