21-04-06

ohlala!

I feel a depression coming on

De laatste dagen word ik uit mijn slaap gehaald, omdat ik in dromenland wanhopig probeer te onstnappen uit een nachtmerrie. Dat is me lange tijd niet meer overkomen. Maar als ik dan goed en wel wakker ben, zou ik liefst meteen terug inslapen om maar niet te moeten nadenken. De dagen lijken zo zinloos en zo zonder doel. Het zonnetje schijnt en ik probeer mezelf of te krikken door een beetje in de tuin te werken. (In de natuur zijn helpt altijd) Maar tegelijkertijd bekruipt me de hele dag door het gevoel dat het voor mij zo niet hoeft. Dat ik er genoeg van heb en dat ik toch niks kan en niks ben en dat niemand mij dan ook zou  missen. Waste of space and time.

Het feit dat ik een beetje slordig ben de laatste tijd met mijn "happy-pilletjes" zal ook niet helpen. Maar ja, ik moet elke dag al zo veel chemopillen slikken dat ik dat wel eens over het hoofd zie. Shame on me. Ik weet het. Het feit dat de communicatie hier thuis meer en meer in stilte gebeurt en de relatie met manlief onder het nulpunt is gezakt, zal ook niet helpen. Ik kan me soms zo verschrikkelijk eenzaam voelen en alleen de kids en de kat kunnen mij nog een beetje opvrolijken. Ik heb het gevoel dat ik nergens meer bijhoor.

Ik weet het allemaal wel. Het is het zwarte gat na de behandeling en ik moet geduld hebben. Ik denk ook dat ik de voorbije maanden alles veel te veel opgekropt heb. Ik heb nauwelijks gehuild. Nauwelijks de tijd genomen om zelf verdrietig te zijn. Ik ben heel de tijd door de sterke geweest die iedereen probeerde gerust te stellen en op te vrolijken. Goeie raad voor anderen, dat wel. Maar misschien heb ik mezelf te veel voorgelogen en krijg ik nu de rekening gepresenteerd?

14:46 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

ooooo.... .... ik zou zoveel willen zeggen,
maar woorden zeggen zo weinig...

Probeer van de eerste échte zon van het jaar te genieten
(heb ik net gedaan voor anderhalf uur: ààn te raden!) -
en van hier uit een hele hele hele dikke knuffel,
want zegt dat vaak niet meer dan woorden?

Ik denk aan je!

Gepost door: lavender-faery | 21-04-06

** Ik denk dat het hoog tijd wordt dat je er even tussen uit stapt. Je weet het, mijn deur staat open. Niet naar timing kijken, want wanneer is die nu wel ideaal. En manlief aan zijn oren trekken. Anders kom ik het wel doen. Geef ander effe een seintje als je een momentje vrij hebt, OK!
Kusjes en een knuffel.

Gepost door: Crisje | 22-04-06

ik ben mss alleenstaande moeder... En is soms verdorie hard ,bikkelhard,...maar het kan zo veel eenzamer zijn voor iemand met wel een man naast zijn zijde ,waar je ook niet de nodige steun of begrip van krijgt.
Voor hem is het ook niet makkelijk dat zeg ik niet, maar je hebt de steun van je man toch nodig op zulke momenten en hij mag( moet) er wel zijn vind ik.
Natuurlijk weet ik niet hoe het juist zit. Maar ik wens je heel veel sterkte.
kus

Gepost door: zuchtje | 23-04-06

De commentaren zijn gesloten.