08-01-07

Nieuw fonkelend sterretje

 
Anneke is op zondag 7 januari 2007 gestorven.
 
 
photo anneke2

 

 

 

Groot is de leegte die jij achterlaat.

Mooi zijn de herinneringen die blijven.

De hemel heeft er een ster bijgekregen.

 

 

18:32 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (205) |  Facebook |

02-01-07

 

Berichtje van Ventje:

 

Anneke heeft me gevraagd om haar blogje af te sluiten, wat ik dan ook bij deze doe.

Ze wil iedereen bedanken die de afgelopen jaren haar blogjes heeft gevolgd.

10:54 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (34) |  Facebook |

30-12-06

Nog even thuis

Berichtje van Ventje:

 

Vandaag is Anneke nog eens enkele uurtjes naar huis gekomen. Wellicht zal dit de laatste keer geweest zijn. Het was fijn om nog eens samen thuis te eten en te praten. Schattebolleke en Engeltje hebben hun nieuwjaarbrieven gelezen. Anneke wordt elke dag een beetje zwakker en zal binnenkort niet meer haar ziekenhuisbed kunnen verlaten.

 

Ze heeft jullie berichtjes gelezen en wil jullie hartelijk danken voor de vele lieve reacties en woorden van steun!

19:07 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

26-12-06

Nog eens een paar uurtjes

Nog eens een paar uurtjes thuis spenderen. Kerstavond hebben we ook zo doorgebracht en dat was genieten maar erg vermoeiend, heb het een paar dagen moeten bekopen met extra slaap en pijn. Vandaag zijn de kids van huis en zijn het enkel Ventje en ik. Ik weet niet of ik veel gepend krijg en in wat voor staat de letters voor mijn ogen zullen flitsen, maar ik ben er nog wel al voel ik dat ik elke dag wat meer achteruit ga en moeër word. Time will tell. of ik mijn volgende mijlpaaltje haal. Elke dag een beetje, vermoed ik, al zijn er dagen dat ik geen zin meer heb en of ik me afvraag of die paal nog wel de moeite is. Het afscheid nemen valt me zwaar en dat weegt ook door, voor ons allen. Dadelijk op mijn zeteltje en dan terug de wijde wereld in, hm, hm....

Wens julllie ondertussen heel veel liefs en zend julllie vele kussen voor alle lieve wensen. Love ya !

17:11 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook |

23-12-06

Vandaag iets beter

Berichtje vanuit het ziekenhuis:

 

Tijd voor een blog.
Vandaag voel ik me iets beter. Mijn oog - hand coördinatie verloopt stroef, dus ik zal Ventje moeten vragen dit in begrijpelijke taal om te zetten.

De resultaten van de scan waren goed in die zin dat er geen uitzaaiïngen zijn in de hersenen. Dat wil zeggen dat m'n lever nu volledig kapot is. No more chemo. Enkel wachten.

What a choice. It's not fair.

Morgen (Kerstavond) hoop ik wat tijd thuis door te brengen met de familie. Het zal zwaar worden en vermoeiend maar ik kijk er toch naar uit...

 

Liefs,

Anneke

19:52 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (33) |  Facebook |

17-12-06

Moe...

Moe, moe, moe... en nog eens moe. Te moe om pap te zeggen, te moe om ook maar iets te doen. Alleen slapen, soezen en suffen.

See you when I'm awake again. Ooit. Eens...

17:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

15-12-06

Ter plaatse rust !

Even laten weten dat ik nog meedraai in de drukke dagen voor kerst. Nu ja, meedraaien is misschien veel gezegd. Ons weekend was leuk, maar vermoeiend en de darmproblemen waren een beetje spelbreker. De kids hebben zich in ieder geval reuze geamuseerd en Ventje ook wel denk ik, al moest die de meeste dingen alleen ondernemen.

Dinsdag heb ik - net op tijd volgens mij - een nieuwe dosis chemo gekregen, dus alles staat hier even op een slaperig en tegelijk slapeloos laag pitje. Aan de kerstfeestvoorbereidingen en de kadookes moeten we nog beginnen...

Hopelijk krijg ik later nog iets zinnigers op uw scherm getoverd, maar voorlopig moet u het hier mee doen....

Maar niet vooraleer ik u allen nog eens goed vastpak en bedank voor de lieve wensen : *smak*

09:32 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

08-12-06

Genieten !

Eindelijk tijd om eens op mijn blogje te gaan kijken. Gisteren was er écht geen gelegenheid voor. Bedankt voor alle lieve verjaardagswensen die ik van jullie ontving. Ik was echt wel ontroerd.

Het was een geweldige dag gisteren en ik heb er écht van genoten, hoewel het ook wel druk en vermoeiend was. Bezoek, telefoontjes, berichtjes, feest, lekker eten, mooie cadeau's. Een beetje overdonderend allemaal, eigenlijk. Ook best wel een paar traantjes weggepinkt, maar toch vooral zaaaaalig genieten !

Ventje en de kids hadden hun best gedaan met mooie tekeningen en verrassingeschenkjes en een zelfgemaakt gedicht/lied dat met veel enthousiasme werd opgevoerd. Traantjes van ontroering dus...

Dé grootste verrassing van de dag werd echter bezorgd uit het verre Portugesië met een videoboodschap van Crisje,  een heuse samenzwering met Ventje. Ik heb mij een breuk gelachen maar het was ook wel erg aangrijpend en vooral héél héél lief.

Bedankt Crisje en Ventje om dit te regelen. I love you !!!

Het zal nog wel even duren vooraleer ik iedereen die mij een berichtje stuurde kan antwoorden en ieder geval al zeker tot maandag want zoals gezegd breien we er nog een stukje aan en vertrekken we straks lekker op weekend om met zijn allen te genieten ....

Maar eerst gaat Anneke nu een beetje rusten ....

12:08 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

04-12-06

Alweer

Ik zal de nacht alweer in mijn benedenbedje doorbrengen wegens broebelende darmproblemen. Ergens zit er iets fout in de combinatie van de medicijnen die ik krijg voor mijn maag en mijn darmen, de ontstekingsremmers, de plaspillen en alle andere rotzooi die ik tegenwoordig mijn strot inram. Een geluk dat ik nog gemakkelijk pillen kan slikken want anders zou dat een drama zijn. Dus nu is het een kwestie van eliminatie om te bepalen welke pil er schuld aan heeft dat ik zo veel tijd in het kleinste kamertje moet doorbrengen.

Beneden slapen klinkt erger dan het eigenlijk is. Het is inderdaad een beetje eenzaam, hoewel onze Zwette meestal wel voor slecht getimed gezelschap zorgt, maar verder hoef ik dan toch niemand te storen. Het heeft geen zin om met twee te liggen wakker zijn.  Als ik nu niet kan slapen kan ik rustig wat lezen, muziek beluisteren of gewoon liggen suffen voor de visbak..... Bovendien  hebben we nu een degelijk ziekenhuisbed in plaats van een krakkemikkige zetel, wat ook wel aangenaam is :-).

Verder gaat het met mij eigenlijk redelijk goed. Ik heb een heleboel meer energie dan pakweg een maand geleden en kan dus ook veel meer doen. Vandaag ben ik bijna de hele dag in de weer geweest met het ordenen van mijn blogtekstjes zodat ik ze kan bewaren voor het nageslacht. Nu moet ik nog een manier bedenken om ze keurig  en vooral duurzaam op te bergen. Niet gewoon in een map of een klasseur, maar ik zou er kleine, mooie boekjes van willen maken, die echt blijvend zijn. Gewoon laten binden in een copycenter of zo is misschien al goed genoeg, als er maar een stevige kartonnen omslag rond kan, die ik eventueel kan versieren. Missschien heeft iemand van jullie nog een idee?

Ik ga nu toch maar een poging doen om te slapen, want morgenvroeg zeven uur staat de rest van het gezin in de woonkamer. Gelukkig kan ik me dan nog even omdraaien ;-) en met oordopjes in hoor ik lekker niks.

Slaapwel en alle liefs

 

23:52 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (28) |  Facebook |

01-12-06

At last

archangel

 

Eindelijk nog eens kans om op de pc te komen. Woensdagen,  vermoeidheid en de voortdurende last van mijn maag- en darmkwalen waren weer spelbreker. Bovendien bracht ik deze week dan ook nog twee dagen in chemocity door. Tevergeefs, want beide keren stonden mijn witte bloedcellen te laag om chemo te kunnen krijgen. Vandaag was het bovendien extra tegen mijn zin, omdat ik er zo op gebrand was om volgende week een beetje convenabel te zijn en de chemobijwerkingen zo veel mogelijk te vermijden.

De dosis die ik krijg is eigenlijk volgens de dokters verwaarloosbaar, maar als je al anderhalf jaar aan een stuk wel iets van chemo in je lijf hebt zitten, heb je ook niet veel nodig. Verwaarloosbaar of niet, hij werkt in ieder geval wel. Mijn leverwaarden zijn verbeterd en ook mijn tumormarker gaat in dalende lijn en is al gehalveerd ten opzichte van de situatie in augustus.

De komende week ziet er dan ook veelbelovend uit. De week van de eerste mijlpaal die ik voor ogen had. Het eerste tussendoel dat ik wou bereiken. "Deadline" klinkt hier echt wel luguber. Mijn 40ste verjaardag vieren en er iets speciaals van maken, omdat het waarschijnlijk de laatste is. Mirakels nog steeds welkom uiteraard. Ik weet wel dat die iets meer tijd vragen, maar je weet maar nooit. Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen die er zo op gebrand is 40 te worden. Anyway. Donderdag is dé dag. Het menuutje is al opgesteld: kreeft, tarbot met hollandaisesaus en groentjes en tiramisu. Allemaal Anneke's favorieten en licht verteerbaar en van bij de traiteur, anders is er veel te veel werk aan.

Vrijdag vertrekken we dan met zijn allen voor een weekendvakantie naar Centerparcs. Kerstexamens of niet, nog eens samen op vakantie gaan stond ook op mijn Wish List en dit was de geschikte timing. Niet meer uitstellen nu, gewoon DOEN. Met die vakantie slaan we trouwens meteen veel vliegen in één klap, want volgende dingen stonden er ook nog op : nog eens zwemmen en broebelen, genieten van de luxe van een bad, open haard, gewoon nog eens met het hele gezin samen zijn ... De twee oudsten kunnen ginder ook wel studeren en als hun rapporten wat minder zijn, tja dan is dat maar zo. Er zijn momenteel andere prioriteiten.

Die verjaardag is inderdaad voor mij een mijlpaal en ik heb er nog andere gesteld en zo leef ik van datum naar datum. Maar lopen we niet allemaal heel ons leven van datum naar datum, van doel naar doel? Zolang we blijven lopen is er niks aan de hand, me dunkt en ik geniet ervan met volle teugen.

Het voelt wel heel vreemd om alles "waarschijnlijk voor de laatste keer" te doen en tegelijkertijd hopen dat het niet zo is en dat je de boel aan het belazeren bent. Het geeft een volledig ander perspectief aan het leven. Compleet surrrealistisch. Grappig vind ik trouwens dat niemand nog een cadeau kan bedenken om me te schenken. Net of het zijn kosten op het sterfhuis. Ik weet er nochtans wel een paar. Gewoon dingen waar ik nu van kan genieten en zolang het niet voor het huishouden is, is het ok. Ik ben niet moeilijk hoor, gewoon een beetje  lastig.

 

20:57 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28-11-06

Even snel

Ik wou even laten weten dat alles min of meer in orde is met mij, zij het met de nodige hindernissen gedurende de voorbije weken. Ik hoop dat ik morgen eindelijk mijn verhaal kan doen. Dus, nog eventjes geduld.

 

En oh ja: JULLIE ZIJN SCHATTEN ! Angels in disguise.  Stuk voor stuk hebben jullie mijn hart en dat van mijn familie verwarmd, met jullie lieve stukjes, onschatbare tips en steunende mailtjes. Ik hoop in de komende dagen genoeg energie te vinden om jullie te antwoorden.

Ondertussen zullen jullie het moeten stellen met een dikke dikke dikke zoen !

 
 
engeltjes5

22:31 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-11-06

De beuk erin

Het is vreemd en bizar wat de wetenschap binnen afzienbare tijd dood te gaan met je doet. Vorige week was ik helemaal verkrampt door de heavy stuff eerder vermeld. Mijn maag kon het letterlijk niet meer slikken en ik bracht meer tijd liggend dan zittend of staand door.

My mind playing tricks, alsof bij het simpel besef van zo'n alles omdraaiend, alles omvattend, eigenlijk alledaags iets, meteen ook een knop in je hoofd wordt omgeschakeld. Zo van, ik ga nu dood, ik moet toch op zijn minst proberen me daar dan ook naar te gedragen en zielig liggen wezen op de bank. Kijk mij nu eens ellendig wezen.

Fout bezig. Duidelijk. Zolang het tegendeel niet bewezen is, ben ik nog steeds wel in leven. Misschien niet altijd even springlevend, maar de vonk diep in mij die is er nog wel en ik ben niet van plan die meteen te los te laten.

Vandaag hebben we dus de beuk erin gezet en heb ik al een hele hap uit de papierrommel genomen. Orde in huis creëert nog steeds rust in mijn hoofd en ook mijn maag lijkt het best te vinden zo. Nog steeds heel wat te doen, maar beetje bij beetje kom ik er wel en geraak ik ook door dat must do lijstje zodat ik na mijn verjaardag in volledige en volkomen innerlijke rust en uiterlijke orde, mij kan concentreren op het afwerken van mijn "ik zou nog willen-lijstje", maar dat houden jullie nog te goed...

 

images

 

21:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

18-11-06

Heavy stuff

We hebben een zware week achter de rug. Ventje had eigenlijk al een week verlof voorzien - om andere redenen - maar die dagen zijn nu bijna volledig opgegaan aan het regelen van praktische zaken. Zaken die op het eerste zicht heel simpel lijken, maar die emotioneel blijkbaar moeilijker te verteren zijn. Puur de confrontatie ermee aangaan, lijkt simpeler gedaan dan gezegd. Het ligt en lag me zwaar op de maag, letterlijk dan en ik heb deze week dan ook heel wat spijsverteringsproblemen achter de rug. Eerst dacht ik dat het gevolgen van de behandelingen waren maar uiteindelijk bleek dat mijn maag de stress niet aankon en zich zodanig verkrampte dat ik geen voedsel meer kon verteren. Maar het probleem erkennen is het half oplossen zodat ik me gelukkig elke dag weer wat sterker voel. Mag ook wel, want er zijn weer  heel wat kilootjes af en mijn kracht staat nog ver onder nulpunt.

Welke zaken moet je dan zo regelen? Wel het was mijn doel om voor mijn verjaardag de praktische kant van de zaak zo veel mogelijk achter de rug te hebben en een zicht te krijgen op de hulp die geboden wordt, zodat we ons wanneer het moment daar is niet meer druk in over te maken en dat moment mag voor mijn part nog even wegblijven.

Dus kregen we het bezoek van de Palliatieve hulpverlening, van thuisverpleging en vandaag zijn we het Palliatieve centrum gaan bezoeken. Alle gesprekken waren uitermate positief en geruststellend maar zoals gezegd confrontatie met de realiteit. Verder zijn alle bankzaken geregeld en heb ik een start gemaakt met het opruimen van mijn papierrommel. Nog veel te gaan maar er komt een overzicht.

De kinderen reageren ondertussen op hun eigen onnavolgbare manier, ieder volgens zijn karakter en slagen er gelukkig in om tussen hun loodzware vragen door nog plezier te maken, te ruziën, kortom: kind te zijn en dat doet me veel plezier.

Moeilijker zijn telefoontjes en onverwachte bezoekjes van mensen die wel iets gehoord hebben en die hoop en medeleven komen betuigen, waarbij het meestal ik ben die me sterk houd en hen troost en hen zachtjes probeer aan het verstand te brengen hoe de vork aan de steel zit. Maar struisvogels zitten overal.

En dan in flarden tussendoor komt het rouwen, rouwen om nog wat zou kunnen zijn en om wat ik zal missen, maar da's voor een ander postje.

Het gaat me redelijk goed nu, van dag tot dag, ik ben bijlange nog niet dood dus ik leef, nu.

Dikke kus

01:01 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-11-06

Dank je wel...

roses

 

A friend is like a flower,
A rose to be exact. Or maybe like a brand new gate,
That never comes unlatched.

A friend is like an owl, both beautiful and wise.

Or perhaps a friend is like a ghost,
Who's spirit never dies.

A friend is like those blades of grass,
You can never mow,
Standing tall and proud,
In a perfect little row.

A friend is like a heart that goes
Strong until the end.

Where would I be in this world,
If I didn't have a friend...

like YOU!

Mijn hart loopt over van dankbaarheid om alle jullie lieve berichtjes. En dan zeggen ze dat de wereld hard geworden is. Jullie bewijzen het tegendeel.

Dank je wel voor de steun aan mij en mijn familie. Het wordt zeker nooit vergeten.

 

Dikke kus

 

05:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-11-06

Brain Download

Ter info mijn lichamelijke toestand, lijkt licht verbeterd. Leverwaarden waren terug beter en mijn zwangere buikje is zo goed als verdwenen. Het enige wat achterblijft zijn de blubberbuik en de zwangerschapsstriemen en 0,0 buikspieren. Maar da's positief want dat betekent wel dat mijn lever niet meer "lekt". Maar ik voel hem dankzij de  "minieme" wekelijkse dosis chemo, wel liggen en al wat ik eet lijkt er in onverteerde vorm terug uit te komen. Da's dus wel een probleem. Vorige week in het ziekenhuis gewogen en nu weeg ik al zo'n 15 kg minder, voornamelijk vocht maar duidelijk ook spiermassa. Ik moet dringend een manier vinden om mijn gewichtsverlies op peil te houden en mijn zwakke spieren terug op te bouwen, kwestie van zo veel mogelijk en zo lang mogelijk kracht te bewaren.Als iemand een suggestie heeft? Slapen is zoals te verwachten ook een probleem, te veel gedachten die door mijn hoofd spoken.

Mentaal zocht ik deze week vooral afleiding in de no brain televisieprogramma die op ons afgespuwd worden. Ontkenningsfase, duidelijk. Effe niet aan denken, vandaar ook mijn stilzwijgende reacties aan allen die mij probeerden te contacteren. Sorry, komt wel weer goed.

But life's too short (haha), dus moeten we nu aan de praktische lijstjes beginnen.  Ik moet mijn brain dumpen, alle dingen eruitspuwen die mijn lieve huisgenoten misschien nog van  nut kunnen zijn. Mijn wirwar van papieren in orde brengen en instructies geven voor het huishouden. Schuiven uitrommelen en alle negatieve herinneringen aan mijn leven naar de vuilnisbelt verbannen, want met mijn vroegere verdriet daar moeten mijn schatten niet mee inzitten. Ik heb liever dat ze goeie herinneringen bewaren. Begrafenissen regelen, adressen verzamelen, naar de bank, enz. enz.  Ondertussen zijn ook de eerste stappen gezet om de thuishulptroepen in te schakelen die ervoor zullen zorgen dat alles hier zo vlot en pijnloos mogelijk verloopt, zodat ik zo lang mogelijk thuis kan blijven, where my heart is.. Praktische dingen allemaal, maar dan begint het pas, het maken en verzamelen van herinneringen voor de mijn lieve kinderen. Het verscheurt mijn hart als ik er aan denk dat ik er op belangrijke en minder belangrijke momenten van hun leven niet bij zal zijn. Ik zal ze vroeg moeten loslaten en allemaal in één keer. Als ik daaraan denk, word ik gek en razend. Het is nog veel te vroeg.

Ik weet het als ik dood ben is het voor mij voorbij, hoe je het ook bekijkt, maar langs de andere kant, terwijl zij enkel rouwen om mij, moet ik nu in sneltempo rouwen om het leven dat niet meer zal zijn, afscheid nemen van mijn dierbaarste bezit, hopen dat ze goed terecht komen, afscheid nemen van familie en vrienden en dat is verdomd hard.

Maar dat is de volgende fase. De praktische fase wil ik afgerond zien tegen mijn verjaardag en dat is op 7 december. Twee jaar geleden zeiden we dat we geluk zouden hebben als ik die dag zou halen, dus halen zal ik hem...

En daarna beginnen we aan een vroege kerst.....

Ik denk nog wel op langere termijn, alleen is hij nu verdeeld in vele kleine (haalbare) stukjes, maar zo geraken we d'er ook, toch ?

Ondertussen zit ik ook lijstjes te maken van dingen die ik nog zou willen doen, willen eten en bij elk gerecht dat ik eet denk ik, of dit nu de laatste keer was. Foto's maken, herinneringsdozen maken, de kinderen wijze lessen geven, voor zover ze daar naar luisteren. Mensen troosten en geruststellen en ondertussen zelf rouwen. Tja, doodgaan is nooit simpel.

01:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

06-11-06

State of shock

Ik heb vorige vrijdag al een poging ondernomen om hier iets neer te pennen, maar Skynet heeft daar toen anders over beslist en het ontbrak me de moed om het nog eens over te doen. Het zal er nu misschien niet uitkomen zoals ik het oorspronkelijk geschreven had, maar dat doet er eigenlijk niet toe.

Er is immers toch geen goeie manier om slecht nieuws te brengen. Woorden schieten altijd te kort en nuances kunnen via het net niet overgebracht worden. Het zijn ook altijd maar momentopnames.

Vorige week heb ik in het ziekenhuis doorgebracht. Ik had veel last van buikpijn en vochtophoping in de buik en na onderzoek bleek dat mijn lever erg is aangetast en dat dat de oorzaak is. In die mate dat ze eigenlijk momenteel geen verdere zware behandelingen kunnen geven omdat mijn lever die niet zou kunnen dragen. Ze concentreren zich nu op het verlichten van de symptomen en ik krijg ook lichte chemo om mijn lever de kans te geven zich een beetje te herstellen zodat ze er nog een paar maanden kunnen aanplakken, zodat ik nog een en ander kan regelen.

 Ik weet niet hoe ik - hoe wij - de voorbije week zijn doorgekomen. We waren echt in shock. De rauwheid en het surrealisme van zo'n boodschap sijpelt langzaam door en telkens je het iemand wil vertellen, krijg je eigenlijk niets gezegd door een stortvloed van tranen. We hebben het de kinderen verteld en de naaste famillie en verder eigenlijk nog niemand omdat het zo hard is om het te zeggen en om het verdriet van de anderen te zien. Het verhaal zal er beetje bij beetje uitkomen en hoe hard het ook klinkt ondertussen gaat het leven gewoon door. Hier kan nog steeds gelachen en gedold worden. Hoe meer hoe liever zelfs. Voor verdriet is er nog tijd genoeg. Dus we hernemen onze adem en regelen wat nodig is en ondertussen gaan we gewoon door met het op verzamelen van herinneringen. Misschien een vorm van zelfbehoud. Een beetje verdringen en even ook aan andere dingen denken.

Met mijn blogje ga ik voorlopig gewoon verder. Ik heb het erover gehad met Ventje en hij is akkoord om hier mijn – ons – verder verhaal neer te schrijven. Voor onszelf, voor onze kinderen en misschien helpt het ook nog wel iemand anders aan de andere kant van de computer.

Ondertussen gaat het met mij iets beter. Ik ben al veel vocht kwijt, heb niet te veel pijn meer en mag morgen mijn tweede dosis chemo halen. Binnen een week of twee zullen ze dan kunnen zeggen of die werkt of niet.

Ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen, maar voorlopig laat ik het hier bij, zodat ik mijn woorden en gedachten eerst kan ordenen.

Wees lief voor elkaar, LEEF en tot gauw !

Dikke kus

 

14:56 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

16-10-06

Achtergrond

Het passionele rood vond ik plots een beetje té en het stoorde me. De achtergrond van dit blogje is een beetje soberder geworden. Simplicity en eenvoud brengt misschien ook rust in mijn hoofd, denk ik dan.

Maar eigenlijk wou ik het hebben over de achtergrond van mijn post van vorige week. Een beetje verduidelijking. Ik ben nog niet aan toe aan het stopzetten van de behandelingen, maar het is wel iets waar ik aan denk en waar hier thuis ook regelmatig over gepraat wordt. Ventje weet waar mijn grenzen op dat vlak liggen en ik weet hoe hij daarover denkt. Het wordt deze week ook allemaal op papier gezet. Ik vind dat iedereen dat zou moeten doen, gezond of niet, bepalen waar die grens ligt. Die is inderdaad voor iedereen anders. Levenskwaliteit is voor iedereen anders en voor een deel verleg je gaandeweg ook je grenzen en neem je genoegen met een beetje minder kwaliteit of ontdek je toch weer andere redenen om door te gaan, een “andere” levenskwaliteit. Trouwens, als je nu grenzen op papier zet, kan je ze ook nog altijd veranderen. Toen ik mijn eerste chemo had "overleefd", heb ik gezworen dat ik dat nooit maar dan ook nooit nog zou ondergaan en ondertussen zit ik al aan nummer vier. Vijf, als je de pillen meetelt. En guess what, we doen nog steeds verder. Langs de andere kant weet ik dat de weg voor mij niet echt gemakkelijker zal worden, mirakels buiten beschouwing gelaten. Of course.

De achtergrond van mijn gefilosofeer hierover, de onderliggende angst misschien, is dat ik mijn moeder heb zien afzien. Totaal nutteloze chemo tot een week voor haar dood, die haar veel heeft doen lijden, en die - wat veel erger is - een fatsoenlijk afscheid onmogelijk hebben gemaakt.  Voor een groot deel vind ik dat de verantwoordelijkheid van de dokters, die elke behandeling toch altijd zo hoopvol voorstellen en die de patiënt toch maar onder druk zetten om verder te gaan met de behandeling, terwijl die procentueel misschien een kans van 2% of nog minder voorstelt.  Patiënten, die op dat vlak gemakkelijk onder druk te zetten zijn, klampen zich vast aan elk sprankeltje hoop dat hen voorgehouden wordt, voor henzelf en voor hun familie. Behandelingen die op dat moment zo zwaar zijn, dat je ervan sterft. Door ondervoeding of door hartfalen, of door infecties. Het was misschien ook mijn verantwoordelijkheid en ik had met de dokters, met haar moeten praten. Mijn enige, zwakke excuus is dat ik jong en onervaren was, er alleen voor stond,  en dat mij de moed ontbrak om dat gesprek met haar aan te gaan. Een gesprek waar zij ook niet voor open stond omdat ze zeer depressief was.

Daarom wil ik dit nu al bespreekbaar stellen, zodat mijn liefsten weten wat ik wil, zodat de dokters weten wat ik wil (ook al zijn ze het er niet mee eens) en zodat de beslissing niet bij hen ligt, maar bij mij. Want volgens zijn er ook andere manieren om dood te gaan aan kanker.  Ik wil niet wachten tot ik helemaal opbehandeld ben en dan heb ik het niet over euthanasie, wel over het stopzetten van doelloze behandelingen, die mijn waardigheid aantasten en alleen maar meer complicaties meebrengen, zonder kwaliteit toe te voegen.  Ik wil op een fatsoenlijke manier afscheid kunnen nemen en een andere herinnering achterlaten voor mijn man en kinderen dan het beeld van mijn moeder dat op mijn netvlies gebrand staat en heel moeilijk uit te wissen blijkt.

Als het moment daar is, zal die beslissing zeer zwaar en moeilijk zijn, en er zal zeker niet licht overgegaan worden, maar gewoon weten dat ik telkens opnieuw de keuze heb om door te gaan of niet, geeft een gevoel van controle en maakt de ongemakken nu gemakkelijker om te dragen omdat ik weet dat ik altijd “stop” kan zeggen en dat brengt grote rust.

 

10:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

11-10-06

Eindelijk

We hebben het keerpunt bereikt en niets te vroeg ook. Meer dan twee weken in een doosje leven is meer dan genoeg.  Dagen van liggen, liggen en liggen en de buitenwereld enkel via het kijkdoosje zien binnenkomen, maar verder totaal afgesneden zijn van de werkelijkheid. Dagen waarop het aantal plasjes en drolletjes die in de toiletpot worden gedeponeerd nauwkeurig worden geturfd en waarbij je spijsvertering het centrum van je universum wordt om herhalingen te voorkomen.

Gedurende de voorbije weken geraakte ik meer en meer in mezelf gekeerd en merkte ik dat het leven ook zonder mij  probleemloos verderdraait en dat ik voor praktische zaken eigenlijk niet meer wordt meegeteld, tenzij als een last waar voor gezorgd moet worden. Meningen en gedachten mijnentwege worden ook veel soepeler opzijgeschoven. Het zijn harde mentale noten om te kraken om te beseffen hoe nietig en vervangbaar ik eigenlijk wel ben, om te merken dat er ook nu al rekening wordt gehouden met het feit dat ik er over x aantal maanden misschien niet meer ben. Het is een harde les om te beseffen dat het kankerschap geen automatische vrijbrief biedt voor egocentrisme, zelfmedelijden en recht op medeleven. Geen verwijten aan mijn omgeving, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Het moet doorgaan, wat er ook gebeurt. Het maakt het alleen voor mij veel moeilijker om te vechten en te blijven geloven in een goede afloop als anderen dat niet meer doen. Soms vraag ik me dan ook af of het niet beter zou zijn, voor iedereen, om een kat een kat te noemen en gewoon op te houden met dit hele circus van behandelingen. Behandelingen die - laten we eerlijk zijn - mijn leven misschien wel verlengen, maar tegen welke prijs? Welke prijs is nog net aanvaardbaar en wanneer is genoeg genoeg? Het kan geen kwaad om daar eens bij stil te staan.

 

flyingfairies

 

10:29 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

03-10-06

Kabbelend leven

Hoog tijd om  nog eens van me te laten horen. Het leven kabbelt hier dag na dag rustig voorbij, zonder noemenswaardige gebeurtenissen, dus het gebrek aan schrijfstof levert stilstaande blogjes op.

Ik zou u verder kunnen informeren over mijn transitsysteem, dat nog steeds naar behoren werkt, zij het met de nodige pijntjes en hindernissen. Maar zulke informatie kan u missen als kiespijn waarschijnlijk.

Ik zou kunnen schrijven over de TV-programma's die werkende mensen zoal missen overdag: zeg uw job er niet voor op, want het is honderduizend keer hetzelfde. U mist niets, behalve de uitermate verlammende werking op uw hersens. Maar dat wist u wellicht zelf ook al.

Ik zou kunnen schrijven over de kids, die volledig geïnformeerd, erg hun best doen om nog meer schatjes te zijn dan ze al waren en zich opnieuw en nog maar eens proberen aan te passen aan een moeder die steeds in de zetel of in bed ligt en waar dus niets leuks mee aan te vangen valt. Maar dan val ik ook weer in herhaling.

Ik zou kunnen schrijven hoe onrechtvaardig het allemaal is en hoe ik het beu ben om af te zien en niets te kunnen doen, maar daar lossen we ook niets mee op.

Ik zou kunnen schrijven over de melancholie van de herfst die ten lange leste toch zijn intrede doet, maar daar hebben we nog tijd genoeg voor, om melancholisch te zijn.

Dus.

Voorlopig niets van dit alles.

Voorlopig moet u het hier mee doen:

Ik stel het redelijk ok, ook al ben ik het hele gedoe beu, en ik ga nu op zoek naar vrolijker inspiratie....

 

14:32 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

27-09-06

Goe begonnen !

Ja lap, gisteren dag 2 van deze chemosessie en al meteen de hele avond op spoed doorgebracht. Oorzaak was een complete en volledige breakdown van mijn afvalsysteem. Darmen geblokkeerd en daardoor blaas geblokkeerd en daardoor darmen, enfin you get the picture. Een vrij pijnlijke zaak, ik kan het u verzekeren en het feit dat het dan nog chemisch afval betrof hielp de zaak niet echt. De laatste keer dat ik nog zo veel pijn heb gehad, had ik achteraf een babietje in mijn armen. Deze keer niet echt en de pijnstillers die ze me gaven hielpen ook niet meteen. Stilaan keert alles terug naar het normale patroon, maar na een avond en een nacht geprikt, gesondeerd en gelavementeerd te zijn, zijn mijn schaamtegrenzen ruimschoots gebruskeerd.

Ik hoop dat dit geen voorproefje is van wat me de komende weken nog te wachten staat

15:21 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25-09-06

Citytrip

Inderdaad, we hebben we d'er weer een trip naar Chemocity opzitten vandaag. Da's trouwens ongeveer het verste dat ik geraak tegenwoordig, maar dit geheel terzijde.

Alles is goed en snel verlopen en nu maar hopen dat de chemo met de verlaagde dosis beter te dragen is. Voorlopig wel, maar dat is de cortisone die zijn werk doet. Ik verwacht de man met de hamer morgen of overmogen maar het kan ook pas donderdag zijn. Die bijwerkingen zijn altijd moeilijk te voorspellen.

Net zoals mijn gemoedsgesteldheid. Die gaat op en af, maar het lijkt erop dat ik deze terugval in mijn geest (alweer) aanvaard heb en stilaan terug mijn vertrouwde dosisvechtlust terug krijg. "Normale" mensen, zoals jullie dus ;-), hebben ook niet elke dag even veel zin in het leven, of wel soms? Effe terugplooien, probleem definiëren en dan terug ten aanval. Zo gaat het telkens weer. Ergens in mijn lijf moet een onuitputtelijk bronnetje zitten met opborrelende levenslust, waar ik me telkens weer aan kan laven en ze lijkt nog bijlange niet opgedroogd.

Geniet van de dag en wees lief voor elkaar!

16:56 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18-09-06

Een week cadeau

Cadeautje gekregen van de oncoloog: een week extra rust vooraleer we met de volgende sessie beginnen. Blijkbaar heeft mijn lichaam totaal buiten proportie gereageerd op de vorige chemo. De dosis was nochtans volledig binnen de limieten, maar waarschijnlijk sluimert er nog te veel gif van de vorige chemo's in mijn lijf. Dat mijn haar volledig uitvalt, kon ze zelfs eerst niet geloven. Nu, da's makkelijk te bewijzen natuurlijk. Mijn bloedwaarden waren niet echt slecht, maar ook niet schitterend en een weekje extra geeft me wat meer tijd om te bekomen. Volgende maandag beginnen we dus opnieuw, maar dan wel met een lagere dosis. Het moet immers allemaal wel vol te houden zijn anders schieten we d'er ook niks mee op.

In mezelf slaakte ik een diepe zucht van opluchting. Oef. Al zou ik er liefst zo snel mogelijk vanaf zijn en de chemo's volgens schema afwerken, ik kijk er ook enorm naar uit om de komende week gewoon "iets" te kunnen doen, al is het maar mijn huis een beetje aan kant krijgen of een koffietje gaan drinken en een beetje wandelen. Ne mens is rap content op den duur.

13:37 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-09-06

Eindeloos

De stroom van woorden die voorbijflitsen achter mijn oogleden gaat door, dag en nacht, zoals de vuurwerkkleuren die je ziet als je op je oogbollen drukt. De gevoelens die de woorden sturen, sleuren me mee in alle richtingen. Wil wel, wil niet. Opgeven of doorgaan? Ik verbaas mezelf steeds opnieuw en vind altijd toch een touw(tje) om me aan op te trekken. De grenzen van mijn zijn worden steeds opnieuw bepaald. Hoewel ze dichterbij komen, lijken ze op hetzelfde moment meteen te vervagen waardoor de toekomst eindeloos lijkt en vol beloften. Principes moeten flexibel kunnen zijn.

Ik voel me een beetje bedrogen door mijn eigen optimisme.  Alsof ik terug kind ben en aan zo' kermiskraampje sta, met vele touwtjes met een prijs eraan.  Eén keer trekken, altijd prijs ! In mijn gedachten hangt er aan het dunne strakke touw in mijn zweterig handje altijd de hoofdprijs: de grootste knuffelbeer uit de hoop. Wat een gevoel van trots zou ik hebben, als ik daarmee over de kermis kon rondlopen, alle jaloerse blikken rondom mij absorberend. Nooit heb ik die reuzenpanda of die tijger gewonnen, maar elke keer opnieuw was er dat grenzeloos gevoel van hoopvolle verwachting dat het deze keer wel zou lukken. En ook steeds opnieuw de ontgoocheling en de teleurstelling als je daar staat met een miezerige kopie van een disneyfiguurtje, dat toch al niet je favoriet was. Op een dag stop je met meedoen omdat je de ontgoochelingen beu bent en omdat je doorhebt dat de hoofdprijs duidelijk niet voor jou bestemd is.

Nu gaat het niet om knuffelberen, -katten, -honden en -tijgers, maar om chemo's die ik omhoog moet trekken. Hoopvolle verwachting. Hopend op de hoofdprijs en ik zie mezelf al gelukzalig glimlachend het kabinet van de dokter verlaten, trots en met een onwisbare glimlach op mijn lippen. De ontgoochelingen worden groter en groter en het wordt moeilijker en moeilijker om de hoopvolle verwachtingen te blijven koesteren, maar ik denk dat ik voorlopig toch nog even verder speel. Wie weet trek ik nu die mooie tijger er wel uit ...

09:29 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-09-06

Eindelijk

Eindelijk. Inderdaad. Als de eerste sessie een voorproefje is van de volgende staat mij nog een en ander te wachten. Ik ben uiteindelijk niet in het ziekenhuis beland, maar deze chemo is één van de zwaarste die ik al gekregen heb, denk ik. Of anders was het een combinatie van factoren en sluimerende infecties. Bij vorige cocktails voelde ik me tot een tiental dagen na het infuus slecht, om dan stilletjes maar zeker weer naar boven te klauteren,  maar nu bleef het maar duren en duren. Pas sinds gisteren voel ik me weer wat beter. Mijn bloedwaarden moeten heel laag geweest zijn. Veel last van schimmelinfecties, mondslijmvliesontsteking en pijnlijke slokdarm maakten dat ik niet veel kon eten en dus ook niet snel kon aansterken waarschijnlijk. Verder veel blauwe plekken, lichte koorts en moe, moe, moe en ondertussen vier kilo lichter (gelukkig had/heb ik wat reserve). Ik hoop dat de volgende sessies mij een beetje beter bekomen. De volgende is trouwens al voorzien voor volgende maandag. No rest for the wicked. Ondertussen valt - in tegenstelling tot wat de dokters mij beloofden - mijn haar met plukken uit. Net nu ik hoopte nog eens naar de kapper te kunnen gaan.

Het gebrek aan informatie over deze chemo en het minimaliseren van de mogelijke bijwerkingen ervan, maken mij ondertussen behoorlijk boos. Ik weet graag wat me te wachten staat en deze chemo afdoen als een piece of cake is echt not done. 

Emotioneel gaat het op en af. Na maandenlang afbouwen, ben ik ondertussen al een maand gestopt met mijn happy-pilletjes (yeah for me !) en zie ik de wereld dus opnieuw in al zijn rauwheid. In tegenstelling tot wat ik had verwacht word ik er niet echt depressief van, maar de opgekropte woede en razernij om wat mij en mijn familie overkomt zoeken hun weg naar buiten. Bekenden schrikken zich een hoedje om mijn ongezoute en eerlijke uitspraken maar ik denk dat het niet zo slecht is dat al die opgekropte woedegevoelens er eens uit komen. Puur en zuiver. Wees gerust! Ik houd het netjes en beschaafd. Als ik het zo teruglees, klinkt het allemaal erg verwarrend en vreemd en dat is het momenteel ook. Zoals ik vroeger al zei: er zijn altijd nog nieuwe lessen om te leren...

Tot zover het laatste nieuwsbericht.

Oh ja, aan diegenen die nog steeds op een antwoordmailtje wachten: dank je wel voor je bericht en sorry voor de internetstilte! Ik maak er gauw werk van !

Veel liefs,

15:05 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-09-06

Time bomb medicine

Bedankt voor jullie lieve woordjes allemaal. Ik trek me er echt aan op. Ik geef niet op, maar soms lijkt het gewoon allemaal zo hopeloos. De voorbije week heb ik grotendeels in bed of op de zetel doorgebracht. De vertraagde werking van de nieuwste chemo blijkt immers ook te slaan op de nevenwerkingen ervan. Net toen ik dacht dat het allemaal wel leek mee te vallen, worden de bijwerkingen alleen maar erger en erger. ik voel me heel erg moe en slap en ondertussen heb ik er een schimmelinfectie bij in mijn mond en waarschijnlijk ook in mijn slokdarm waardoor eten en drinken erg pijnlijk zijn. Platte petatjes, yoghurt en puddingskes zijn zowat het enige wat erin gaat en cola zonder prik om mijn suikerniveau wat op peil te houden. Het ergste is dat ik wel honger heb en zin in van alles en nog wat maar ik krijg het gewoon niet binnen, tenzij ik met pijn. Er zijn leukere manieren om af te vallen...

Ik begrijp ook echt niet waarom de dokters op oncologie daar niet meer oog en aandacht voor hebben. Zij zijn maar gefocused op één ding en dat is die tumoren kleiner krijgen. De bijwerkingen moet je er maar bij nemen.  Ze weten nochtans dat ik gevoelig ben voor schimmelinfecties. Zeven jaar geleden lag ik een week in het ziekenhuis omdat ik niets meer kon eten en drinken. Mijn mond en keel waren één grote schimmel en mijn bloed was toen zo slecht dat de dokter verbaasd was dat ik nog kon rondlopen. Resultaat: bloedtransfusies en zware antibiotica. Toen had ik ook een week ervoor met een dokter gesproken die laconiek zei dat het wel zou overgaan. Anneke als brave patiënt geloofde dat en dacht dat ze maar wat sterker moest zijn. Twee weken geleden vroeg ik ook naar de bijwerkingen, maar die zouden allemaal best meevallen. Mondinfecties kwamen ook wel eens voor, maar dat zou ook wel meevallen. Niet dus. Terwijl ik nog eens duidelijk heb vermeld dat ik daar gevoelig voor ben.

Tot zover de klaagzang voor vandaag. Ik ga nu nog een beetje zitten wachten op de zon die ons beloofd werd...

10:34 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

30-08-06

Lost cause ...

 

Curled up on the sofa, she sits and waits. The cat in his velvety shades of black sleeps on her lap, as if he owns her, with one soft paw stretched out to the world and resting his head on her arm, softly purring. She watches the raindrops, searching and finding their way down on the window glass, keeping the world outside, as in a haze. Tears fill her eyes and they too find their way down to her lips. She tastes their bitter saltiness and she waits. Waiting for the miracle she has been praying for. Deep inside she knows it will not happen. No miracles, not for her, not for them. She sits and waits for the sun to be strong enough to burn away the clouds and touch the flowers and warm her chilling heart. Fill it with hope again, so she can go on to fight her battle as is expected from her. A battle which seems to have been lost from the start, one without purpose. "Non sense" battles are the hardest ones to fight.

11:51 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

22-08-06

Number one

Number one is done. Although, not really number one. I think yesterday's session was session number 31, but I'm beginning to loose count. Due to the fact that several doctors were on holiday, things went very slowly and even if I was there at 8.45 am, they did not start chemo until 11.45 am. But it was and is ok so far. A bit of nausea but not too bad, a bit tired but not too bad, a bit red in the face, but not too bad. The only thing that bothered me dreadfully yesterday was that I could not get the smell of CCity off of me. I always feel like people can smell the chemo meds in my blood from a 10 meters distance. I took a shower, washed my short, curly (yes, yes) hair twice and I could still smell it in the water dripping down my face. Last night when I went to the toilet, I could smell it re-entering the bedroom. Probably lingering in my clothes. I hate that smell, it makes me feel chemical and sick even when I'm not.

Anyway, when I was with the doctor (not my usual doctor BTW) I was able to take a glance at my file. My tumor marker (from two months ago) has rocketed sky high and my liver enzymes are no longer normal either, so the new treatment was and is obviously unavoidable and therefore justifiable.(?) I'm ready for it. I'll take it step by step and day by day as I have learned to by now. My ostrich-coping-strategy works wonders for my mood and fighting spirit, so I'll try to stick to it and not think about what could happen but enjoy what is today.

Take care and live the day !

 

 

Picture taken at the Tall Ships Race in Antwerp last Sunday...

13:09 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-08-06

The one...

Two days to go. Will this be the one treatment that sticks for a while? Preferably some years in stead of some months this time. What a rotten disease this is. If I choose not to undergo any treatment, I'll die in a lot of pain. If I DO undergo treatment, I'll die too, also in a lot of pain. It'll only take a few years longer and I will hopefully be able to experience some more happy moments and create some more memories for my kids. What a choice. I need 10 years at the least. More preferably, but ten is an absolute minimum. Ten more years so I can have a glimpse into the future. See into what kind of persons my children will grow up. What will they be? How will they look? What will they be like?  What boyfriends/girlfriends will they bring home? I want to be around while they do all that. The thought of somebody else (besides my husband of course) raising my children and filling their memories makes me sick with jealousy. It has to be me, going through the emotions of first loves, diplomas, heart aches, pimples and periods, festivals and parties. Me and their dad together. They need me and I need them. I also have so much left to teach them, wisdom to share with them, good advice and bad advice to give them. I don't want to leave them. Not yet. Ten years. Minimum.Less simply will not do !

16:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18-08-06

Dromen

Mijn dromen en mijn nachtmerries zijn meestal erg realistisch en kleurrijk. In die mate dat ze mijn hele dag kunnen beïnvloeden als ik op het verkeerde moment wakker wordt. Of zelfs mijn leven en mijn angsten.

Toen Schattebolleke nog maar pas geboren was, droomde ik dat we aan het wandelen waren op de kaaimuren naast de Schelde. Het was redelijk donker en  het water had een donkergroengrijze kleur. Er lag ook een houten steiger en plots stonden Schattebolleke en ik daar op, hand in hand. Voor ik iets kon doen, braken de planken onder haar voeten. Ze glipte door mijn handen en verdween tussen het rottende hout het water in. Terwijl ze dat deed, leek ze kleiner en kleiner te worden. Ik sprong erachter aan om haar te zoeken maar het water was een groene smurrie vol wieren en Schattebolleke werd alleen maar kleiner en kleiner tot ik ze niet meer zag.  Ik bleef steeds maar onder water duiken maar ze was weg, voorgoed. Toen werd ik wakker.

Sindsdien doorsta ik duizend angsten telkens ik met mijn kinderen in de buurt van water kom, vooral als het groen en onheilspellend is. Niet aan de zee, maar in de buurt van een rivier, of een meer, of een gracht of in de haven. Ventje lacht met mijn overbezorgdheid en irrationele angsten, maar mijn kinderen moeten minstens een meter  afstand van de kaaimuur bewaren, anders bekruipt mij een gevoel van paniek. Vorige week bv. waren we in de jachthaven van Nieuwpoort en Ventje parkeerde de wagen op de kaaimuur met zijn snuit naar het water en dan zie ik ons al met zijn allen het water inglijden. De kinderen werden dan ook snel en vakkundig naar een veiliger plaatsje begeleid. Belachelijk maar het is sterker dan mezelf.

Ik weet ook niet waarom ik dat  nu allemaal vertel. Misschien omdat ik vannacht weer zo'n akelige droom had. De wereld verging. Alles stond in vuur en vlam. Er waren zandstormen, waardoor we niets meer zagen en tegelijkertijd woeste metershoge golven. In de chaos liepen mensen gillend en huilend rond. Het einde van de wereld. Het hangt in mijn hoofd en ik krijg de beelden er weer niet uit. Het zal allemaal wel psychologisch verantwoord verklaard kunnen worden als een reflectie van mijn angsten voor volgende week en wat daarna komt, maar toch, het blijft griezelig.

11:26 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-08-06

Six days

I have six days to go before my first chemo of the new series. In a way I'm glad because the last six or five days I'm experiencing quite a bit of pain in my upper abdomen. Must be my liver getting irritated and enlarged, pressing on the nerves leading to my belly and my back. Especially walking, sitting, bending, coughing and taking deep breaths is a bit painful. Eh, what else is left, you'll ask. Resting I assume. By now my total upper body is completely cramped up and half of the time it feels like I'm hyperventilating. So, I'm hoping chemo will reduce the pain quickly so my liver can go back to normal. On the other hand I am not really looking forward to having chemo while the kids are still home. Until now I have been able to manage my chemo sessions in a way they never happened during school holidays. Hubbie's time off will be over by next week and the kids have sports camps and sleep overs planned, so lots of driving around. I will need to arrange and organize....

But then again, no rest for the wicked. The next six days will be filled with clearing the house from holiday clutter, preparing the kids schoolbags, and hopefully doing some painting (round the house and on canvas). Bed time is scheduled for the week after...

 

PS. Yes, I know it's Mothers day today and yes, I know I am supposed to sleep in today but fact is I'm wide awake since 5 am, because reality struck and made me think of all the things to be done. Bye bye holiday, bye bye sea. Back to reality.

07:41 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |