08-01-07

Nieuw fonkelend sterretje

 
Anneke is op zondag 7 januari 2007 gestorven.
 
 
photo anneke2

 

 

 

Groot is de leegte die jij achterlaat.

Mooi zijn de herinneringen die blijven.

De hemel heeft er een ster bijgekregen.

 

 

18:32 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (205) |  Facebook |

02-01-07

 

Berichtje van Ventje:

 

Anneke heeft me gevraagd om haar blogje af te sluiten, wat ik dan ook bij deze doe.

Ze wil iedereen bedanken die de afgelopen jaren haar blogjes heeft gevolgd.

10:54 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (34) |  Facebook |

30-12-06

Nog even thuis

Berichtje van Ventje:

 

Vandaag is Anneke nog eens enkele uurtjes naar huis gekomen. Wellicht zal dit de laatste keer geweest zijn. Het was fijn om nog eens samen thuis te eten en te praten. Schattebolleke en Engeltje hebben hun nieuwjaarbrieven gelezen. Anneke wordt elke dag een beetje zwakker en zal binnenkort niet meer haar ziekenhuisbed kunnen verlaten.

 

Ze heeft jullie berichtjes gelezen en wil jullie hartelijk danken voor de vele lieve reacties en woorden van steun!

19:07 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

26-12-06

Nog eens een paar uurtjes

Nog eens een paar uurtjes thuis spenderen. Kerstavond hebben we ook zo doorgebracht en dat was genieten maar erg vermoeiend, heb het een paar dagen moeten bekopen met extra slaap en pijn. Vandaag zijn de kids van huis en zijn het enkel Ventje en ik. Ik weet niet of ik veel gepend krijg en in wat voor staat de letters voor mijn ogen zullen flitsen, maar ik ben er nog wel al voel ik dat ik elke dag wat meer achteruit ga en moeër word. Time will tell. of ik mijn volgende mijlpaaltje haal. Elke dag een beetje, vermoed ik, al zijn er dagen dat ik geen zin meer heb en of ik me afvraag of die paal nog wel de moeite is. Het afscheid nemen valt me zwaar en dat weegt ook door, voor ons allen. Dadelijk op mijn zeteltje en dan terug de wijde wereld in, hm, hm....

Wens julllie ondertussen heel veel liefs en zend julllie vele kussen voor alle lieve wensen. Love ya !

17:11 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook |

23-12-06

Vandaag iets beter

Berichtje vanuit het ziekenhuis:

 

Tijd voor een blog.
Vandaag voel ik me iets beter. Mijn oog - hand coördinatie verloopt stroef, dus ik zal Ventje moeten vragen dit in begrijpelijke taal om te zetten.

De resultaten van de scan waren goed in die zin dat er geen uitzaaiïngen zijn in de hersenen. Dat wil zeggen dat m'n lever nu volledig kapot is. No more chemo. Enkel wachten.

What a choice. It's not fair.

Morgen (Kerstavond) hoop ik wat tijd thuis door te brengen met de familie. Het zal zwaar worden en vermoeiend maar ik kijk er toch naar uit...

 

Liefs,

Anneke

19:52 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (33) |  Facebook |

22-12-06

Niet goed

Het gaat niet zo goed met Anneke.

Na een suffige, verwarde nacht, ben ik opgenomen in het ziekenhuis, op zoek naar de oorzaken. Het is een angstaanjagende periode.

Ventje zal m'n blogje en m'n hotmail-account een beetje opvolgen.

Dat 's it for now. Hope to talk to you soon...

 

Anneke

21:36 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

17-12-06

Moe...

Moe, moe, moe... en nog eens moe. Te moe om pap te zeggen, te moe om ook maar iets te doen. Alleen slapen, soezen en suffen.

See you when I'm awake again. Ooit. Eens...

17:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

15-12-06

Ter plaatse rust !

Even laten weten dat ik nog meedraai in de drukke dagen voor kerst. Nu ja, meedraaien is misschien veel gezegd. Ons weekend was leuk, maar vermoeiend en de darmproblemen waren een beetje spelbreker. De kids hebben zich in ieder geval reuze geamuseerd en Ventje ook wel denk ik, al moest die de meeste dingen alleen ondernemen.

Dinsdag heb ik - net op tijd volgens mij - een nieuwe dosis chemo gekregen, dus alles staat hier even op een slaperig en tegelijk slapeloos laag pitje. Aan de kerstfeestvoorbereidingen en de kadookes moeten we nog beginnen...

Hopelijk krijg ik later nog iets zinnigers op uw scherm getoverd, maar voorlopig moet u het hier mee doen....

Maar niet vooraleer ik u allen nog eens goed vastpak en bedank voor de lieve wensen : *smak*

09:32 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

08-12-06

Genieten !

Eindelijk tijd om eens op mijn blogje te gaan kijken. Gisteren was er écht geen gelegenheid voor. Bedankt voor alle lieve verjaardagswensen die ik van jullie ontving. Ik was echt wel ontroerd.

Het was een geweldige dag gisteren en ik heb er écht van genoten, hoewel het ook wel druk en vermoeiend was. Bezoek, telefoontjes, berichtjes, feest, lekker eten, mooie cadeau's. Een beetje overdonderend allemaal, eigenlijk. Ook best wel een paar traantjes weggepinkt, maar toch vooral zaaaaalig genieten !

Ventje en de kids hadden hun best gedaan met mooie tekeningen en verrassingeschenkjes en een zelfgemaakt gedicht/lied dat met veel enthousiasme werd opgevoerd. Traantjes van ontroering dus...

Dé grootste verrassing van de dag werd echter bezorgd uit het verre Portugesië met een videoboodschap van Crisje,  een heuse samenzwering met Ventje. Ik heb mij een breuk gelachen maar het was ook wel erg aangrijpend en vooral héél héél lief.

Bedankt Crisje en Ventje om dit te regelen. I love you !!!

Het zal nog wel even duren vooraleer ik iedereen die mij een berichtje stuurde kan antwoorden en ieder geval al zeker tot maandag want zoals gezegd breien we er nog een stukje aan en vertrekken we straks lekker op weekend om met zijn allen te genieten ....

Maar eerst gaat Anneke nu een beetje rusten ....

12:08 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

04-12-06

Alweer

Ik zal de nacht alweer in mijn benedenbedje doorbrengen wegens broebelende darmproblemen. Ergens zit er iets fout in de combinatie van de medicijnen die ik krijg voor mijn maag en mijn darmen, de ontstekingsremmers, de plaspillen en alle andere rotzooi die ik tegenwoordig mijn strot inram. Een geluk dat ik nog gemakkelijk pillen kan slikken want anders zou dat een drama zijn. Dus nu is het een kwestie van eliminatie om te bepalen welke pil er schuld aan heeft dat ik zo veel tijd in het kleinste kamertje moet doorbrengen.

Beneden slapen klinkt erger dan het eigenlijk is. Het is inderdaad een beetje eenzaam, hoewel onze Zwette meestal wel voor slecht getimed gezelschap zorgt, maar verder hoef ik dan toch niemand te storen. Het heeft geen zin om met twee te liggen wakker zijn.  Als ik nu niet kan slapen kan ik rustig wat lezen, muziek beluisteren of gewoon liggen suffen voor de visbak..... Bovendien  hebben we nu een degelijk ziekenhuisbed in plaats van een krakkemikkige zetel, wat ook wel aangenaam is :-).

Verder gaat het met mij eigenlijk redelijk goed. Ik heb een heleboel meer energie dan pakweg een maand geleden en kan dus ook veel meer doen. Vandaag ben ik bijna de hele dag in de weer geweest met het ordenen van mijn blogtekstjes zodat ik ze kan bewaren voor het nageslacht. Nu moet ik nog een manier bedenken om ze keurig  en vooral duurzaam op te bergen. Niet gewoon in een map of een klasseur, maar ik zou er kleine, mooie boekjes van willen maken, die echt blijvend zijn. Gewoon laten binden in een copycenter of zo is misschien al goed genoeg, als er maar een stevige kartonnen omslag rond kan, die ik eventueel kan versieren. Missschien heeft iemand van jullie nog een idee?

Ik ga nu toch maar een poging doen om te slapen, want morgenvroeg zeven uur staat de rest van het gezin in de woonkamer. Gelukkig kan ik me dan nog even omdraaien ;-) en met oordopjes in hoor ik lekker niks.

Slaapwel en alle liefs

 

23:52 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (28) |  Facebook |

Update - update - update

Driewerf hoera !

Het werkt ! We hebben al antwoord gekregen van het supportteam en het probleem is opgelost. Als het goed is mag het ook gezegd worden.

De mama heeft  het spelletje ondertussen geïnstalleerd, dus er is er één die wreed content ga zijn als ze van school komt ....

Al moest ik mij natuurlijk wel inhouden om er zelf al niet aan te beginnen natuurlijk....

15:00 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Verdomde computerspellen

De  Sint is geweest en ik denk tot ieders tevredenheid, behalve die van mama en papa. Engeltje was immers al vanaf zes uur de bovenverdieping op stelten aan het zetten en aangezien ik de dag voordien én de nacht grotendeels op het toilet had doorgebracht wegens acute diarree (vermoedelijk een slechte combinatie van medicijntjes), vond ik het alles behalve aangenaam om zo vroeg met nieuwsgierige neusjes geconfronteerd te worden. U moet weten dat ik tijdens zulke nachten in mijn bedje beneden slaap om de rest niet te veel te storen, maar ik kon meteen delen in de sintvreugde, puzzels beginnen maken en spelletjes installeren en uitleggen.

 

Mijn vreugdevolle vlijt slonk echter zienderogen toen bleek dat het spel dat Schattebolleke had gekregen niet te installeren was op de PC. Ze kreeg van ons het uitbreidingspakket "Huisdieren" voor de Sims 2, maar meteen bij het ingeven van het serienummer loopt het al mis. Het programma zet alle kleine letters om in hoofdletters en zegt dan dat de code niet klopt. We hebben al geprobeerd om de virusscanner en de firewall uit te schakelen maar dat lukt ook niet. Wij zijn dan ook maar amateurkes als het op computertjes aankomt. Als er iemand - halllooo iemand !!!! - een oplossing weet, is die zeer welgekomen want Schattebolleke zou graag met de diertjes spelen. We hebben al een mail gestuurd naar het support-team, maar dat kan waarschijnlijk nog wel even duren vooraleer we daar een oplossing te pakken krijgen.

 

Voilà, even een update. Nu ga ik rusten want ik ben een beetje te veel aan het doen, vrees ik...

14:13 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-12-06

'k Heb de bibber in mijn knieën ...

sinterklaas-piet-wmaster

 

... want vannacht komt Sinterklààààaaaaaas !

 

Hoe oud ze ook zijn en hoezeer ze het schoentje zetten reeds door hebben, ze kijken er toch nog steeds naar uit. Omdat de twee oudsten op 6 december midden in de proefwerken zitten, hebben we beslist de Sint deze nacht alvast uit te nodigen zodat ze morgen toch noch even tijd hebben om te "spelen".

Straks dus alles nog netjes klaar zetten, zorgen dat de kleine Zwette niet bij de chocolade kan en dan hopen dat ze ten minste tot zeven uur in hun bedje blijven liggen. Vooral voor Engeltje kan dat een probleem geven. Die is zowiezo meestal al om zes uur wakker...

En al worden de liedjes wat minder enthousiast gezongen dan vroeger, ze zijn wel verplicht. Geen liedjes, geen Sint.

 

Dat wordt weer worteltjes en klontjes eten straks....

21:47 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-12-06

At last

archangel

 

Eindelijk nog eens kans om op de pc te komen. Woensdagen,  vermoeidheid en de voortdurende last van mijn maag- en darmkwalen waren weer spelbreker. Bovendien bracht ik deze week dan ook nog twee dagen in chemocity door. Tevergeefs, want beide keren stonden mijn witte bloedcellen te laag om chemo te kunnen krijgen. Vandaag was het bovendien extra tegen mijn zin, omdat ik er zo op gebrand was om volgende week een beetje convenabel te zijn en de chemobijwerkingen zo veel mogelijk te vermijden.

De dosis die ik krijg is eigenlijk volgens de dokters verwaarloosbaar, maar als je al anderhalf jaar aan een stuk wel iets van chemo in je lijf hebt zitten, heb je ook niet veel nodig. Verwaarloosbaar of niet, hij werkt in ieder geval wel. Mijn leverwaarden zijn verbeterd en ook mijn tumormarker gaat in dalende lijn en is al gehalveerd ten opzichte van de situatie in augustus.

De komende week ziet er dan ook veelbelovend uit. De week van de eerste mijlpaal die ik voor ogen had. Het eerste tussendoel dat ik wou bereiken. "Deadline" klinkt hier echt wel luguber. Mijn 40ste verjaardag vieren en er iets speciaals van maken, omdat het waarschijnlijk de laatste is. Mirakels nog steeds welkom uiteraard. Ik weet wel dat die iets meer tijd vragen, maar je weet maar nooit. Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen die er zo op gebrand is 40 te worden. Anyway. Donderdag is dé dag. Het menuutje is al opgesteld: kreeft, tarbot met hollandaisesaus en groentjes en tiramisu. Allemaal Anneke's favorieten en licht verteerbaar en van bij de traiteur, anders is er veel te veel werk aan.

Vrijdag vertrekken we dan met zijn allen voor een weekendvakantie naar Centerparcs. Kerstexamens of niet, nog eens samen op vakantie gaan stond ook op mijn Wish List en dit was de geschikte timing. Niet meer uitstellen nu, gewoon DOEN. Met die vakantie slaan we trouwens meteen veel vliegen in één klap, want volgende dingen stonden er ook nog op : nog eens zwemmen en broebelen, genieten van de luxe van een bad, open haard, gewoon nog eens met het hele gezin samen zijn ... De twee oudsten kunnen ginder ook wel studeren en als hun rapporten wat minder zijn, tja dan is dat maar zo. Er zijn momenteel andere prioriteiten.

Die verjaardag is inderdaad voor mij een mijlpaal en ik heb er nog andere gesteld en zo leef ik van datum naar datum. Maar lopen we niet allemaal heel ons leven van datum naar datum, van doel naar doel? Zolang we blijven lopen is er niks aan de hand, me dunkt en ik geniet ervan met volle teugen.

Het voelt wel heel vreemd om alles "waarschijnlijk voor de laatste keer" te doen en tegelijkertijd hopen dat het niet zo is en dat je de boel aan het belazeren bent. Het geeft een volledig ander perspectief aan het leven. Compleet surrrealistisch. Grappig vind ik trouwens dat niemand nog een cadeau kan bedenken om me te schenken. Net of het zijn kosten op het sterfhuis. Ik weet er nochtans wel een paar. Gewoon dingen waar ik nu van kan genieten en zolang het niet voor het huishouden is, is het ok. Ik ben niet moeilijk hoor, gewoon een beetje  lastig.

 

20:57 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28-11-06

Even snel

Ik wou even laten weten dat alles min of meer in orde is met mij, zij het met de nodige hindernissen gedurende de voorbije weken. Ik hoop dat ik morgen eindelijk mijn verhaal kan doen. Dus, nog eventjes geduld.

 

En oh ja: JULLIE ZIJN SCHATTEN ! Angels in disguise.  Stuk voor stuk hebben jullie mijn hart en dat van mijn familie verwarmd, met jullie lieve stukjes, onschatbare tips en steunende mailtjes. Ik hoop in de komende dagen genoeg energie te vinden om jullie te antwoorden.

Ondertussen zullen jullie het moeten stellen met een dikke dikke dikke zoen !

 
 
engeltjes5

22:31 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-11-06

De beuk erin

Het is vreemd en bizar wat de wetenschap binnen afzienbare tijd dood te gaan met je doet. Vorige week was ik helemaal verkrampt door de heavy stuff eerder vermeld. Mijn maag kon het letterlijk niet meer slikken en ik bracht meer tijd liggend dan zittend of staand door.

My mind playing tricks, alsof bij het simpel besef van zo'n alles omdraaiend, alles omvattend, eigenlijk alledaags iets, meteen ook een knop in je hoofd wordt omgeschakeld. Zo van, ik ga nu dood, ik moet toch op zijn minst proberen me daar dan ook naar te gedragen en zielig liggen wezen op de bank. Kijk mij nu eens ellendig wezen.

Fout bezig. Duidelijk. Zolang het tegendeel niet bewezen is, ben ik nog steeds wel in leven. Misschien niet altijd even springlevend, maar de vonk diep in mij die is er nog wel en ik ben niet van plan die meteen te los te laten.

Vandaag hebben we dus de beuk erin gezet en heb ik al een hele hap uit de papierrommel genomen. Orde in huis creëert nog steeds rust in mijn hoofd en ook mijn maag lijkt het best te vinden zo. Nog steeds heel wat te doen, maar beetje bij beetje kom ik er wel en geraak ik ook door dat must do lijstje zodat ik na mijn verjaardag in volledige en volkomen innerlijke rust en uiterlijke orde, mij kan concentreren op het afwerken van mijn "ik zou nog willen-lijstje", maar dat houden jullie nog te goed...

 

images

 

21:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

18-11-06

Heavy stuff

We hebben een zware week achter de rug. Ventje had eigenlijk al een week verlof voorzien - om andere redenen - maar die dagen zijn nu bijna volledig opgegaan aan het regelen van praktische zaken. Zaken die op het eerste zicht heel simpel lijken, maar die emotioneel blijkbaar moeilijker te verteren zijn. Puur de confrontatie ermee aangaan, lijkt simpeler gedaan dan gezegd. Het ligt en lag me zwaar op de maag, letterlijk dan en ik heb deze week dan ook heel wat spijsverteringsproblemen achter de rug. Eerst dacht ik dat het gevolgen van de behandelingen waren maar uiteindelijk bleek dat mijn maag de stress niet aankon en zich zodanig verkrampte dat ik geen voedsel meer kon verteren. Maar het probleem erkennen is het half oplossen zodat ik me gelukkig elke dag weer wat sterker voel. Mag ook wel, want er zijn weer  heel wat kilootjes af en mijn kracht staat nog ver onder nulpunt.

Welke zaken moet je dan zo regelen? Wel het was mijn doel om voor mijn verjaardag de praktische kant van de zaak zo veel mogelijk achter de rug te hebben en een zicht te krijgen op de hulp die geboden wordt, zodat we ons wanneer het moment daar is niet meer druk in over te maken en dat moment mag voor mijn part nog even wegblijven.

Dus kregen we het bezoek van de Palliatieve hulpverlening, van thuisverpleging en vandaag zijn we het Palliatieve centrum gaan bezoeken. Alle gesprekken waren uitermate positief en geruststellend maar zoals gezegd confrontatie met de realiteit. Verder zijn alle bankzaken geregeld en heb ik een start gemaakt met het opruimen van mijn papierrommel. Nog veel te gaan maar er komt een overzicht.

De kinderen reageren ondertussen op hun eigen onnavolgbare manier, ieder volgens zijn karakter en slagen er gelukkig in om tussen hun loodzware vragen door nog plezier te maken, te ruziën, kortom: kind te zijn en dat doet me veel plezier.

Moeilijker zijn telefoontjes en onverwachte bezoekjes van mensen die wel iets gehoord hebben en die hoop en medeleven komen betuigen, waarbij het meestal ik ben die me sterk houd en hen troost en hen zachtjes probeer aan het verstand te brengen hoe de vork aan de steel zit. Maar struisvogels zitten overal.

En dan in flarden tussendoor komt het rouwen, rouwen om nog wat zou kunnen zijn en om wat ik zal missen, maar da's voor een ander postje.

Het gaat me redelijk goed nu, van dag tot dag, ik ben bijlange nog niet dood dus ik leef, nu.

Dikke kus

01:01 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-11-06

Dank je wel...

roses

 

A friend is like a flower,
A rose to be exact. Or maybe like a brand new gate,
That never comes unlatched.

A friend is like an owl, both beautiful and wise.

Or perhaps a friend is like a ghost,
Who's spirit never dies.

A friend is like those blades of grass,
You can never mow,
Standing tall and proud,
In a perfect little row.

A friend is like a heart that goes
Strong until the end.

Where would I be in this world,
If I didn't have a friend...

like YOU!

Mijn hart loopt over van dankbaarheid om alle jullie lieve berichtjes. En dan zeggen ze dat de wereld hard geworden is. Jullie bewijzen het tegendeel.

Dank je wel voor de steun aan mij en mijn familie. Het wordt zeker nooit vergeten.

 

Dikke kus

 

05:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-11-06

Brain Download

Ter info mijn lichamelijke toestand, lijkt licht verbeterd. Leverwaarden waren terug beter en mijn zwangere buikje is zo goed als verdwenen. Het enige wat achterblijft zijn de blubberbuik en de zwangerschapsstriemen en 0,0 buikspieren. Maar da's positief want dat betekent wel dat mijn lever niet meer "lekt". Maar ik voel hem dankzij de  "minieme" wekelijkse dosis chemo, wel liggen en al wat ik eet lijkt er in onverteerde vorm terug uit te komen. Da's dus wel een probleem. Vorige week in het ziekenhuis gewogen en nu weeg ik al zo'n 15 kg minder, voornamelijk vocht maar duidelijk ook spiermassa. Ik moet dringend een manier vinden om mijn gewichtsverlies op peil te houden en mijn zwakke spieren terug op te bouwen, kwestie van zo veel mogelijk en zo lang mogelijk kracht te bewaren.Als iemand een suggestie heeft? Slapen is zoals te verwachten ook een probleem, te veel gedachten die door mijn hoofd spoken.

Mentaal zocht ik deze week vooral afleiding in de no brain televisieprogramma die op ons afgespuwd worden. Ontkenningsfase, duidelijk. Effe niet aan denken, vandaar ook mijn stilzwijgende reacties aan allen die mij probeerden te contacteren. Sorry, komt wel weer goed.

But life's too short (haha), dus moeten we nu aan de praktische lijstjes beginnen.  Ik moet mijn brain dumpen, alle dingen eruitspuwen die mijn lieve huisgenoten misschien nog van  nut kunnen zijn. Mijn wirwar van papieren in orde brengen en instructies geven voor het huishouden. Schuiven uitrommelen en alle negatieve herinneringen aan mijn leven naar de vuilnisbelt verbannen, want met mijn vroegere verdriet daar moeten mijn schatten niet mee inzitten. Ik heb liever dat ze goeie herinneringen bewaren. Begrafenissen regelen, adressen verzamelen, naar de bank, enz. enz.  Ondertussen zijn ook de eerste stappen gezet om de thuishulptroepen in te schakelen die ervoor zullen zorgen dat alles hier zo vlot en pijnloos mogelijk verloopt, zodat ik zo lang mogelijk thuis kan blijven, where my heart is.. Praktische dingen allemaal, maar dan begint het pas, het maken en verzamelen van herinneringen voor de mijn lieve kinderen. Het verscheurt mijn hart als ik er aan denk dat ik er op belangrijke en minder belangrijke momenten van hun leven niet bij zal zijn. Ik zal ze vroeg moeten loslaten en allemaal in één keer. Als ik daaraan denk, word ik gek en razend. Het is nog veel te vroeg.

Ik weet het als ik dood ben is het voor mij voorbij, hoe je het ook bekijkt, maar langs de andere kant, terwijl zij enkel rouwen om mij, moet ik nu in sneltempo rouwen om het leven dat niet meer zal zijn, afscheid nemen van mijn dierbaarste bezit, hopen dat ze goed terecht komen, afscheid nemen van familie en vrienden en dat is verdomd hard.

Maar dat is de volgende fase. De praktische fase wil ik afgerond zien tegen mijn verjaardag en dat is op 7 december. Twee jaar geleden zeiden we dat we geluk zouden hebben als ik die dag zou halen, dus halen zal ik hem...

En daarna beginnen we aan een vroege kerst.....

Ik denk nog wel op langere termijn, alleen is hij nu verdeeld in vele kleine (haalbare) stukjes, maar zo geraken we d'er ook, toch ?

Ondertussen zit ik ook lijstjes te maken van dingen die ik nog zou willen doen, willen eten en bij elk gerecht dat ik eet denk ik, of dit nu de laatste keer was. Foto's maken, herinneringsdozen maken, de kinderen wijze lessen geven, voor zover ze daar naar luisteren. Mensen troosten en geruststellen en ondertussen zelf rouwen. Tja, doodgaan is nooit simpel.

01:30 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

06-11-06

State of shock

Ik heb vorige vrijdag al een poging ondernomen om hier iets neer te pennen, maar Skynet heeft daar toen anders over beslist en het ontbrak me de moed om het nog eens over te doen. Het zal er nu misschien niet uitkomen zoals ik het oorspronkelijk geschreven had, maar dat doet er eigenlijk niet toe.

Er is immers toch geen goeie manier om slecht nieuws te brengen. Woorden schieten altijd te kort en nuances kunnen via het net niet overgebracht worden. Het zijn ook altijd maar momentopnames.

Vorige week heb ik in het ziekenhuis doorgebracht. Ik had veel last van buikpijn en vochtophoping in de buik en na onderzoek bleek dat mijn lever erg is aangetast en dat dat de oorzaak is. In die mate dat ze eigenlijk momenteel geen verdere zware behandelingen kunnen geven omdat mijn lever die niet zou kunnen dragen. Ze concentreren zich nu op het verlichten van de symptomen en ik krijg ook lichte chemo om mijn lever de kans te geven zich een beetje te herstellen zodat ze er nog een paar maanden kunnen aanplakken, zodat ik nog een en ander kan regelen.

 Ik weet niet hoe ik - hoe wij - de voorbije week zijn doorgekomen. We waren echt in shock. De rauwheid en het surrealisme van zo'n boodschap sijpelt langzaam door en telkens je het iemand wil vertellen, krijg je eigenlijk niets gezegd door een stortvloed van tranen. We hebben het de kinderen verteld en de naaste famillie en verder eigenlijk nog niemand omdat het zo hard is om het te zeggen en om het verdriet van de anderen te zien. Het verhaal zal er beetje bij beetje uitkomen en hoe hard het ook klinkt ondertussen gaat het leven gewoon door. Hier kan nog steeds gelachen en gedold worden. Hoe meer hoe liever zelfs. Voor verdriet is er nog tijd genoeg. Dus we hernemen onze adem en regelen wat nodig is en ondertussen gaan we gewoon door met het op verzamelen van herinneringen. Misschien een vorm van zelfbehoud. Een beetje verdringen en even ook aan andere dingen denken.

Met mijn blogje ga ik voorlopig gewoon verder. Ik heb het erover gehad met Ventje en hij is akkoord om hier mijn – ons – verder verhaal neer te schrijven. Voor onszelf, voor onze kinderen en misschien helpt het ook nog wel iemand anders aan de andere kant van de computer.

Ondertussen gaat het met mij iets beter. Ik ben al veel vocht kwijt, heb niet te veel pijn meer en mag morgen mijn tweede dosis chemo halen. Binnen een week of twee zullen ze dan kunnen zeggen of die werkt of niet.

Ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen, maar voorlopig laat ik het hier bij, zodat ik mijn woorden en gedachten eerst kan ordenen.

Wees lief voor elkaar, LEEF en tot gauw !

Dikke kus

 

14:56 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

18-10-06

Engeltje op stap

's Nachts is het hier in huis eigenlijk zelden helemaal rustig. Ventje snurkt heelder bossen om (thank god for ear plugs). Schattebolleke en Anneke praten al dan niet verschrikt in hun slaap en Engeltje gaat regelmatig op stap. 's Morgens weet ze er niets meer van. Af en toe wandelt ze in haar slaap. Dan komt ze rond een uur of tien 's avonds terug naar beneden en zet zich gewoon in de zetel, met haar ogen open kijkt ze dwars door je heen. Ze antwoordt netjes op je vragen en laat zich gelukkig gedwee terug naar bed begeleiden. Gisteren dus nog eens. Plots gaat de deur open en komt ze verdwaasd binnen, wankelend, met haar benen tegen elkaar geknepen en een grimas op haar gezicht. Het is duidelijk wat er aan de hand is :-), dringend toiletbezoek is gewenst en dat terwijl boven het toilet recht tegenover haar kamertje ligt. Dus zij naar toilet, en daarna heb ik haar zachtjes terug naar boven gebracht. Dan kruipt ze met een glimlach terug in haar bed, doet haar oogjes dicht en slaapt lekker en lief verder. Om op te vreten is ze dan, eigenlijk...

Ik hoop alleen dat ze haar nachtelijke uitstapjes tot binnenshuis zal blijven beperken en wat er in de andere uren van de nacht gebeurt als ik zelf slaap weet ik ook niet. Waarschijnlijk zit ze dan met haar vingers in de chocopot ...

10:07 Gepost door Anneke in Het kleine grut | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

16-10-06

Achtergrond

Het passionele rood vond ik plots een beetje té en het stoorde me. De achtergrond van dit blogje is een beetje soberder geworden. Simplicity en eenvoud brengt misschien ook rust in mijn hoofd, denk ik dan.

Maar eigenlijk wou ik het hebben over de achtergrond van mijn post van vorige week. Een beetje verduidelijking. Ik ben nog niet aan toe aan het stopzetten van de behandelingen, maar het is wel iets waar ik aan denk en waar hier thuis ook regelmatig over gepraat wordt. Ventje weet waar mijn grenzen op dat vlak liggen en ik weet hoe hij daarover denkt. Het wordt deze week ook allemaal op papier gezet. Ik vind dat iedereen dat zou moeten doen, gezond of niet, bepalen waar die grens ligt. Die is inderdaad voor iedereen anders. Levenskwaliteit is voor iedereen anders en voor een deel verleg je gaandeweg ook je grenzen en neem je genoegen met een beetje minder kwaliteit of ontdek je toch weer andere redenen om door te gaan, een “andere” levenskwaliteit. Trouwens, als je nu grenzen op papier zet, kan je ze ook nog altijd veranderen. Toen ik mijn eerste chemo had "overleefd", heb ik gezworen dat ik dat nooit maar dan ook nooit nog zou ondergaan en ondertussen zit ik al aan nummer vier. Vijf, als je de pillen meetelt. En guess what, we doen nog steeds verder. Langs de andere kant weet ik dat de weg voor mij niet echt gemakkelijker zal worden, mirakels buiten beschouwing gelaten. Of course.

De achtergrond van mijn gefilosofeer hierover, de onderliggende angst misschien, is dat ik mijn moeder heb zien afzien. Totaal nutteloze chemo tot een week voor haar dood, die haar veel heeft doen lijden, en die - wat veel erger is - een fatsoenlijk afscheid onmogelijk hebben gemaakt.  Voor een groot deel vind ik dat de verantwoordelijkheid van de dokters, die elke behandeling toch altijd zo hoopvol voorstellen en die de patiënt toch maar onder druk zetten om verder te gaan met de behandeling, terwijl die procentueel misschien een kans van 2% of nog minder voorstelt.  Patiënten, die op dat vlak gemakkelijk onder druk te zetten zijn, klampen zich vast aan elk sprankeltje hoop dat hen voorgehouden wordt, voor henzelf en voor hun familie. Behandelingen die op dat moment zo zwaar zijn, dat je ervan sterft. Door ondervoeding of door hartfalen, of door infecties. Het was misschien ook mijn verantwoordelijkheid en ik had met de dokters, met haar moeten praten. Mijn enige, zwakke excuus is dat ik jong en onervaren was, er alleen voor stond,  en dat mij de moed ontbrak om dat gesprek met haar aan te gaan. Een gesprek waar zij ook niet voor open stond omdat ze zeer depressief was.

Daarom wil ik dit nu al bespreekbaar stellen, zodat mijn liefsten weten wat ik wil, zodat de dokters weten wat ik wil (ook al zijn ze het er niet mee eens) en zodat de beslissing niet bij hen ligt, maar bij mij. Want volgens zijn er ook andere manieren om dood te gaan aan kanker.  Ik wil niet wachten tot ik helemaal opbehandeld ben en dan heb ik het niet over euthanasie, wel over het stopzetten van doelloze behandelingen, die mijn waardigheid aantasten en alleen maar meer complicaties meebrengen, zonder kwaliteit toe te voegen.  Ik wil op een fatsoenlijke manier afscheid kunnen nemen en een andere herinnering achterlaten voor mijn man en kinderen dan het beeld van mijn moeder dat op mijn netvlies gebrand staat en heel moeilijk uit te wissen blijkt.

Als het moment daar is, zal die beslissing zeer zwaar en moeilijk zijn, en er zal zeker niet licht overgegaan worden, maar gewoon weten dat ik telkens opnieuw de keuze heb om door te gaan of niet, geeft een gevoel van controle en maakt de ongemakken nu gemakkelijker om te dragen omdat ik weet dat ik altijd “stop” kan zeggen en dat brengt grote rust.

 

10:13 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

13-10-06

How Ventje met Anneke²

Wij zeggen altijd dat we een paar geworden zijn door gebrek aan sneeuw en dat was ook zo.

Kerstvakantie 1985. Anneke was net 19 geworden en vertrok zoals elk jaar in Brussel-Zuid met de slaaptrein op skivakantie met een jongerenorganisatie. Dat deed ik al een aantal jaar en meestal was het richting Italië met een grote bende. Dat beviel me prima, niet in het minst omwille van die knappe Italiaanse skimonitoren natuurlijk. Ondertussen kende ik al heel wat mensen die ook jaar na jaar meegingen. Dat jaar had ik echter beslist om eens een andere bestemming uit te kiezen en ging ik naar Zwitserland. Het bleek deze keer slechts een klein groepje te zijn, zeven meisjes en twee jongens. Dat kan meevallen maar ook tegenvallen natuurlijk. Twee gezichten, het koppeltje E. en E.,  waren mij al bekend van vorige vakanties, dus so far so good. De rest van het gezelschap werd in de trein zorgvuldig gemonsterd en voorlopig goed bevonden. (Al had die andere jongen wel een groot hoofd, zeg!)

Ter plaatse aangekomen bleek dat we bij het hotel twee grote appartementen ter beschikking hadden, één voor de jongens en één voor de meisjes. Logies waren dus meer dan in orde, alleen waar was de sneeuw? Om echte sneeuw te zien (buiten de zwarte brij vlak bij het hotel), moesten we de bus in naar een gletsjer en dat konden we niet elke dag doen, dus werden er andere activiteiten georganiseerd: wandelen, wandelen en veel babbelen, en als je veel babbelt dan leer je elkaar al snel beter kennen. Dus al snel wist ik dat Ventje ook in de buurt van Antwerpen woonde, dat hij bijna 24 was en een fervent klimmer. Ventje was door de andere jongen ondertussen al gewaarschuwd over mijn reputatie van lichtontvlambaar op het vlak van vakantieliefjes. Ja, ik geef toe, dat was een zwak van mij. Ik was licht ontvlambaar en het was allemaal heel onschuldig, alhoewel hij deed alsof ik een mannenverslindster was. Niet dus, gewoon snel verliefd. Daar is niks mis mee, toch ?

Ik was ondertussen op de hoogte van het feit dat Ventje in feite door zijn moeder was meegestuurd om "eindelijk" eens een lief te vinden, want met al dat klimmen elk weekend, had hij daar geen tijd meer voor. Nu ja, van het één kwam het ander en na veel gebabbel en gepraat, een beetje flirten (u weet wel, vallen op de skipist wanneer hij voorbij komt, zodat hij je kan oprapen - mannen zijn soms zoooo doorzichtig), en een beetje aanmoediging van mijn kant, volgde op kerstdag 1984 de eerste kus en vanaf dan zijn we een paar. Iedereen dacht en zei dat het niet lang zou duren: ik nog veel te jong en nog aan het studeren, hij veel te oud, etc, etc., but they were wrong !

Vijf jaar later trouwden we en dat is vandaag precies 16 jaar geleden !

Proficiat, schatje, en bedankt voor alles !

13:14 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-10-06

Eindelijk

We hebben het keerpunt bereikt en niets te vroeg ook. Meer dan twee weken in een doosje leven is meer dan genoeg.  Dagen van liggen, liggen en liggen en de buitenwereld enkel via het kijkdoosje zien binnenkomen, maar verder totaal afgesneden zijn van de werkelijkheid. Dagen waarop het aantal plasjes en drolletjes die in de toiletpot worden gedeponeerd nauwkeurig worden geturfd en waarbij je spijsvertering het centrum van je universum wordt om herhalingen te voorkomen.

Gedurende de voorbije weken geraakte ik meer en meer in mezelf gekeerd en merkte ik dat het leven ook zonder mij  probleemloos verderdraait en dat ik voor praktische zaken eigenlijk niet meer wordt meegeteld, tenzij als een last waar voor gezorgd moet worden. Meningen en gedachten mijnentwege worden ook veel soepeler opzijgeschoven. Het zijn harde mentale noten om te kraken om te beseffen hoe nietig en vervangbaar ik eigenlijk wel ben, om te merken dat er ook nu al rekening wordt gehouden met het feit dat ik er over x aantal maanden misschien niet meer ben. Het is een harde les om te beseffen dat het kankerschap geen automatische vrijbrief biedt voor egocentrisme, zelfmedelijden en recht op medeleven. Geen verwijten aan mijn omgeving, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Het moet doorgaan, wat er ook gebeurt. Het maakt het alleen voor mij veel moeilijker om te vechten en te blijven geloven in een goede afloop als anderen dat niet meer doen. Soms vraag ik me dan ook af of het niet beter zou zijn, voor iedereen, om een kat een kat te noemen en gewoon op te houden met dit hele circus van behandelingen. Behandelingen die - laten we eerlijk zijn - mijn leven misschien wel verlengen, maar tegen welke prijs? Welke prijs is nog net aanvaardbaar en wanneer is genoeg genoeg? Het kan geen kwaad om daar eens bij stil te staan.

 

flyingfairies

 

10:29 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

03-10-06

Kabbelend leven

Hoog tijd om  nog eens van me te laten horen. Het leven kabbelt hier dag na dag rustig voorbij, zonder noemenswaardige gebeurtenissen, dus het gebrek aan schrijfstof levert stilstaande blogjes op.

Ik zou u verder kunnen informeren over mijn transitsysteem, dat nog steeds naar behoren werkt, zij het met de nodige pijntjes en hindernissen. Maar zulke informatie kan u missen als kiespijn waarschijnlijk.

Ik zou kunnen schrijven over de TV-programma's die werkende mensen zoal missen overdag: zeg uw job er niet voor op, want het is honderduizend keer hetzelfde. U mist niets, behalve de uitermate verlammende werking op uw hersens. Maar dat wist u wellicht zelf ook al.

Ik zou kunnen schrijven over de kids, die volledig geïnformeerd, erg hun best doen om nog meer schatjes te zijn dan ze al waren en zich opnieuw en nog maar eens proberen aan te passen aan een moeder die steeds in de zetel of in bed ligt en waar dus niets leuks mee aan te vangen valt. Maar dan val ik ook weer in herhaling.

Ik zou kunnen schrijven hoe onrechtvaardig het allemaal is en hoe ik het beu ben om af te zien en niets te kunnen doen, maar daar lossen we ook niets mee op.

Ik zou kunnen schrijven over de melancholie van de herfst die ten lange leste toch zijn intrede doet, maar daar hebben we nog tijd genoeg voor, om melancholisch te zijn.

Dus.

Voorlopig niets van dit alles.

Voorlopig moet u het hier mee doen:

Ik stel het redelijk ok, ook al ben ik het hele gedoe beu, en ik ga nu op zoek naar vrolijker inspiratie....

 

14:32 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

27-09-06

Goe begonnen !

Ja lap, gisteren dag 2 van deze chemosessie en al meteen de hele avond op spoed doorgebracht. Oorzaak was een complete en volledige breakdown van mijn afvalsysteem. Darmen geblokkeerd en daardoor blaas geblokkeerd en daardoor darmen, enfin you get the picture. Een vrij pijnlijke zaak, ik kan het u verzekeren en het feit dat het dan nog chemisch afval betrof hielp de zaak niet echt. De laatste keer dat ik nog zo veel pijn heb gehad, had ik achteraf een babietje in mijn armen. Deze keer niet echt en de pijnstillers die ze me gaven hielpen ook niet meteen. Stilaan keert alles terug naar het normale patroon, maar na een avond en een nacht geprikt, gesondeerd en gelavementeerd te zijn, zijn mijn schaamtegrenzen ruimschoots gebruskeerd.

Ik hoop dat dit geen voorproefje is van wat me de komende weken nog te wachten staat

15:21 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25-09-06

Citytrip

Inderdaad, we hebben we d'er weer een trip naar Chemocity opzitten vandaag. Da's trouwens ongeveer het verste dat ik geraak tegenwoordig, maar dit geheel terzijde.

Alles is goed en snel verlopen en nu maar hopen dat de chemo met de verlaagde dosis beter te dragen is. Voorlopig wel, maar dat is de cortisone die zijn werk doet. Ik verwacht de man met de hamer morgen of overmogen maar het kan ook pas donderdag zijn. Die bijwerkingen zijn altijd moeilijk te voorspellen.

Net zoals mijn gemoedsgesteldheid. Die gaat op en af, maar het lijkt erop dat ik deze terugval in mijn geest (alweer) aanvaard heb en stilaan terug mijn vertrouwde dosisvechtlust terug krijg. "Normale" mensen, zoals jullie dus ;-), hebben ook niet elke dag even veel zin in het leven, of wel soms? Effe terugplooien, probleem definiëren en dan terug ten aanval. Zo gaat het telkens weer. Ergens in mijn lijf moet een onuitputtelijk bronnetje zitten met opborrelende levenslust, waar ik me telkens weer aan kan laven en ze lijkt nog bijlange niet opgedroogd.

Geniet van de dag en wees lief voor elkaar!

16:56 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-09-06

Afwisseling

 

 

De ene dag is de andere niet. Gisteren sprongen de tranen mij in de ogen telkens ik mijn hand door mijn pluizige haren streek en het resultaat van maandenlang haarspaartijd tussen mijn vingers zag. Het gaat snel. Op nog geen week tijd, moet ik alweer naar mijn pruik grijpen. De onrechtvaardigheid ervan, dat het mij weer moest overkomen, terwijl de dokter mij nogmaals bevestigde dat het bij deze chemo écht écht heel zelden voorkomt dat je je haar verliest. Het gevoel van machteloosheid te weten dat je toch weer bij dat kleine percentage hoort dat pech heeft. Waarom ik weer? Frustraties, angst, wanhoop overheersen op die dagen.

Maar niet vandaag. Vandaag loopt mijn hart over van liefde. Vreemd hoe dat gaat, met die liefde. Ze geraakt nooit op. Integendeel. Soms voel ik hoe mijn hart overstroomt en denk ik dat het zal breken van geluk en liefde voor mijn kids en mijn Ventje (en voor onze Zwette natuurlijk ook, zoals bekend de liefste kat van de wereld ).  Ze moeten veel doorstaan en doen dat veelal zonder morren. Het zijn schatten, stuk voor stuk en ieder op zijn eigen manier en dat kan nooit genoeg gezegd worden. Liefste huisgenootjes, ik hou zielsveel van jullie !

17:44 Gepost door Anneke in Het dagelijks leven | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-09-06

Een week cadeau

Cadeautje gekregen van de oncoloog: een week extra rust vooraleer we met de volgende sessie beginnen. Blijkbaar heeft mijn lichaam totaal buiten proportie gereageerd op de vorige chemo. De dosis was nochtans volledig binnen de limieten, maar waarschijnlijk sluimert er nog te veel gif van de vorige chemo's in mijn lijf. Dat mijn haar volledig uitvalt, kon ze zelfs eerst niet geloven. Nu, da's makkelijk te bewijzen natuurlijk. Mijn bloedwaarden waren niet echt slecht, maar ook niet schitterend en een weekje extra geeft me wat meer tijd om te bekomen. Volgende maandag beginnen we dus opnieuw, maar dan wel met een lagere dosis. Het moet immers allemaal wel vol te houden zijn anders schieten we d'er ook niks mee op.

In mezelf slaakte ik een diepe zucht van opluchting. Oef. Al zou ik er liefst zo snel mogelijk vanaf zijn en de chemo's volgens schema afwerken, ik kijk er ook enorm naar uit om de komende week gewoon "iets" te kunnen doen, al is het maar mijn huis een beetje aan kant krijgen of een koffietje gaan drinken en een beetje wandelen. Ne mens is rap content op den duur.

13:37 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-09-06

Eindeloos

De stroom van woorden die voorbijflitsen achter mijn oogleden gaat door, dag en nacht, zoals de vuurwerkkleuren die je ziet als je op je oogbollen drukt. De gevoelens die de woorden sturen, sleuren me mee in alle richtingen. Wil wel, wil niet. Opgeven of doorgaan? Ik verbaas mezelf steeds opnieuw en vind altijd toch een touw(tje) om me aan op te trekken. De grenzen van mijn zijn worden steeds opnieuw bepaald. Hoewel ze dichterbij komen, lijken ze op hetzelfde moment meteen te vervagen waardoor de toekomst eindeloos lijkt en vol beloften. Principes moeten flexibel kunnen zijn.

Ik voel me een beetje bedrogen door mijn eigen optimisme.  Alsof ik terug kind ben en aan zo' kermiskraampje sta, met vele touwtjes met een prijs eraan.  Eén keer trekken, altijd prijs ! In mijn gedachten hangt er aan het dunne strakke touw in mijn zweterig handje altijd de hoofdprijs: de grootste knuffelbeer uit de hoop. Wat een gevoel van trots zou ik hebben, als ik daarmee over de kermis kon rondlopen, alle jaloerse blikken rondom mij absorberend. Nooit heb ik die reuzenpanda of die tijger gewonnen, maar elke keer opnieuw was er dat grenzeloos gevoel van hoopvolle verwachting dat het deze keer wel zou lukken. En ook steeds opnieuw de ontgoocheling en de teleurstelling als je daar staat met een miezerige kopie van een disneyfiguurtje, dat toch al niet je favoriet was. Op een dag stop je met meedoen omdat je de ontgoochelingen beu bent en omdat je doorhebt dat de hoofdprijs duidelijk niet voor jou bestemd is.

Nu gaat het niet om knuffelberen, -katten, -honden en -tijgers, maar om chemo's die ik omhoog moet trekken. Hoopvolle verwachting. Hopend op de hoofdprijs en ik zie mezelf al gelukzalig glimlachend het kabinet van de dokter verlaten, trots en met een onwisbare glimlach op mijn lippen. De ontgoochelingen worden groter en groter en het wordt moeilijker en moeilijker om de hoopvolle verwachtingen te blijven koesteren, maar ik denk dat ik voorlopig toch nog even verder speel. Wie weet trek ik nu die mooie tijger er wel uit ...

09:29 Gepost door Anneke in Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |